Unieblaadje No. 58.

Het geslacht der voortrekkers sterft
Kuyper ging reeds vier jaar geleden heen.
P i e r s o n is den vorigen zomer ontslapen.
Lohman; werd voor enkele maanden door den Heere weggenomen, en de helden, die in de worsteling voor de vrije school vooraan gestaan en ons volk tot dien kamp opgewekt en bezield hebben, worden een voor een afgelost, van hun aardsche taak, die zij door het geloof mochten volbrengen. Dat heengaan stemt tot weemoed. Het was zoo veilig achter de oude voortrekkers weg te schuilen, en op hen en hun overgegevenheid te steunen. We gevoelden ons zoo rustig in het bezit van hen, die voor het christelijk onderwijs alles veil hadden, en voor zijn vrijheid bleven waken met onkreukbare trouw. Maar— nu wordt het anders. Hun plaats is ledig. Hun arbeid is ten einde, en zij hebben de banier aan een jonger geslacht overgedragen. De verantwoordelijkheid rust nu op hun kinderen, en wij, die tot de tweede generatie behooren, zijn geroepen hun strijd voort te zetten.
Zijn wij daartoe bekwaam? Die taak is verre van licht. Onze krachten zijn klein.
Wij gevoelen ons zooveel zwakker dan de ouderen, en als het van ons afhing, zou de toekomst van onze vrije School met den Bijbel enkel donkerheid zijn. Maar, Gode zij dank, die toekomst ligt ook niet in onze handen. Wij mogen in deze tijden, nu de voortrekkers weggenomen worden, bidden wat Mozes bad : Laat Uw werk aan Uw knechten gezien worden. Die bede smeekte ook hij in een overgangstijd. Zij klimt uit zijn hart op, wanneer in de woestijn 't oude Israël wegvalt, en heel de generatie, die uit Egypte en door de Roode Zee getrokken was, sterft, eer het Kanaan der rust bereikt is. Dan blijven ook om hem slechts de jongeren over. Dan moet Mozes met de „kinderen" verder reizen, en wat doet hij bij die geweldige wisseling ? O, hij blijft niet bij de pakken neerzitten en in diepe verslagenheid treuren. Hij vlucht tot zijn God. Hij grijpt den Heere aan. Heere, zoo belijdt hij. Gij zijt ons geweest een Toevlucht van geslacht tot geslacht. Gij zijt de Getrouwe en de Onveranderlijke. Gij blijft bij alle verandering Dezelfde, en Gij zijt onze eeuwige steun, al vliegen ook wij daarheen.
En in des Heeren hoede schuilt hij.
Op des Heeren trouw pleit hij.
Omdat God niet wijkt, durft hij bidden, en roept hij uit : Heere, het is toch Uw werk. Het gaat toch in Israël om Uw heerlijkheid. Houd dan Uw eigen werk in stand. Waak dan voor Uw eigen eere. Laat dan Uw werk aan Uw knechten gezien worden, en breng Uw heerlijkheid tot openbaring. Toon ons Uw liefelijk aangezicht, en het werk, dat wij doen, het werk, dat, de kinderen van Uw knechten verrichten, bevestig dat; zegen het, opdat het zijn, mag tot roem van Uw Naam.

Zoo nu mogen wij bidden.
Bidden voor ons christelijk onderwijs. Wij gelooven, dat het Gods werk is.
De strijd voor het christelijk onderwijs is niet een louter menschelijke actie geweest, want indien hij niet meer ware, zou hij reeds lang op de rotsen van vijandschap en tegenstand gebroken zijn. Die worsteling was des Heeren werk. Hij opende de oogen voor de noodzakelijkheid der christelijike school. Hij gaf den eisch des verbonds te verstaan. Hij deed het ingezonken volk tot nieuw leven opwaken. Hij bezielde tot den heiligen kamp voor de vrijheid van consciëntie. Hij bekroonde de onwaardeerbare overgegevenheid en inspanning met een resultaat, dat wij niet verwachtten, en Heere, het is toch Uw werk ; het gaat in onze christelijke scholen om Uw heerlijkheid ; is die niet het hoogste, breek ze dan af, maar mogen zij Uw glorie dienen, laat Uw werk dan, waar de ouderen wegvallen, aan ons gezien worden ; toon Uw heerlijkheid aan ons, hun kinderen; verhef over onze scholen Uw liefelijk aangezicht en wil onze zwakke handen sterken tot het werk, hetwelk Gij zelf op die handen gesteld hebt.
Zoo mogen wij bidden.
Want God is ook ons een Toevlucht van geslacht tot geslacht. Hij is ook voor ons de Getrouwe, Die niet verandert.
Hij is ook voor ons christelijk onderwijs de Rotssteen.
Maar gevoelt ge dan uw verantwoor­delijkheid ? Wanneer ge zoo bidt, moet het u in de vrije school ook om 's Heeren heerlijkheid te doen zijn, en moet ge ook in der waarheid kunnen spreken van „het werk onzer handen. Dan moet de school met den Bijbel uw school blijven, en zal ze voor u zijn de zaak des Heeren, die Hij u toevertrouwde. Dan moogt ge u zelf niet in slaap wiegen, omdat de Staat wel zorgt. Dan moogt ge niet gerust zijn, omdat de financiëele lasten weinige zijn. Die school is Gods werk. Die school is door, Hem uw werk, en gij zult voor die school hetzelfde offer willen brengen, als de voortrekkers met de volle liefde van hun hart op het altaar gelegd hebben.
Hun beeld wenkt u.
Adeldom verplicht.
Betoont ge u als hun kinderen ? God roept u, want het is Zijn werk. Beschouw nu in dit licht deze Uniecollecte, en laat uw gave zijn een milde gave van dankbaarheid voor het onnoemelijk vele, wat God in mannen als Kuyper, Pierson en Lohman schonk. Gij kunt het nimmer betalen. Maar uw gift mag wel zijn een gering bewijs van wat er leeft in uw hart. Nog hebben onze scholen uw geld noodig. Zoudt ge dan alleen willen bidden en niet werken? Alleen, wanneer gij werkt, moogt ge smeeken : laat Uw werk aan ons gezien worden, het werk onzer handen bevestig dat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen