Stichtelijke overdenking.

De zuchtingen des Heiligen Geestes.
De brief aan de gemeente van Rome is zonder twijfel de belangrijkste van de 14 brieven van den Apostel Paulus. Geschreven in het jaar 58 vanuit Corlnthe, om de jeugdige gemeente in de hoofdstad van het Romeinsche Rijk op te bouwen in het allerheiligst geloof. De apostel begint met de leer van zonde en ellende. Hij vangt aan bij de diepte van ellende in welke èn Jood èn Heiden verzonken liggen.
Hij schrijdt voort in de verlossing, die in Christus Jezus is.
Hij eindigt met bewonderend stil te staan beide bij de wijsheid en de souvereiniteit Gods.
Van den brief aan de gemeente te Rome zijn de hoofdstukken VII en VIII wel de belangrijkste.
Hoofdstuk zeven het leven, hoofdstuk acht de kracht van Gods volk.
Driemaal in 't 8ste hoofdstuk spreekt hij over „de zuchtingen".
In de verzen 18—22 spreekt de apostel over het zuchten van het schepsel.
In de verzen 23—25 over het zuchten der kinderen Gods.
In de verzen 26—27 over het zuchten van den Heiligen Geest.
In het eerste gedeelte zegt hij, dat „het gansche schepsel te zamen zucht en te zamen als in barensnood is tot nu toe". Daar is sprake van een zuchtend lijden, van een gedwongen lijden (niet vrijwillig) ; van een hopend lijden (op hope) en van een sociaal lijden (het gansche schepsel zucht tezamen).
Bij het tweede zuchten spreekt hij van het zuchten van Gods kinderen.
„Ook wij zelven, die de eerstelingen des Geestes hebben, wij ook zelven, zeg ik, zuchten in ons zelven".
Bij het derde zuchten spreekt hij over de zuchtingen des Heiligen Geestes.
Zoo is het een trits, een drievoudig, onverbrekelijk snoer.
„Desgelijks komt ook de Geest onze zwakheden mede te hulp". Om ons n.l. de kinderen Gods, voor verzinking in twijfelmoedigheid te bewaren. „Desgelijks" om ons het hoofd te doen opheffen boven de wateren. „Desgelijks", om ons te laten zingen : Wij steken het hoofd omhoog en zullen de eerkroon dragen.
In het oorspronkelijke staat er letterlijk : „De Geest plaatst zich tegenover ons". Hij wil den last verlichten. Hij draagt den last mede. Hij bidt voor ons, in ons, met ons.
Gij gevoelt, dat dit derde zuchten het aangrijpendst is. Die Geest bemoedigt u, sterkt u, vertroost u. In alle zwakheden komt Hij te hulp. Ook in de zwakheden van het gebedsleven.
Wat bedoelt de Apostel met „de zuchtingen des H. Geestes" ? 't Spreekt van zelf, dat er verschil is tusschen het zuchten van Gods kinderen en het zuchten des Heiligen Geestes. Hier wordt bedoeld niet een zuchten van u, maar een zuchten van den derden Persoon in het Goddelijk Wezen. Niet op een bidden door u, maar op Zijne Voorbede voor u.
Het is de voorbede des Heiligen Geestes. Hij bidt voor ons, met onuitsprekelijke zuchtingen. Als Plaatsbekleeder treedt Hij voor ons in. „Die ook voor ons bidt". De Heilige Geest is dus de Trooster, de Paracleet. Na den Pinksterdag vervult Hij de plaats van den medelijdenden Hoogepriester.
Daar is verschil tusschen de voorbede van Christus en de voorbede des Heiligen Geestes. Na Zijne Hemelvaart is Christus niet meer bij ons, al wijkt Hij met Zijne genade, Godheid en Geest niet van Zijne gemeente.
Maar de Heilige Geest is voorbidder in u. De verheerlijkte Christus verschijnt voor God in Zijn eigen, nieuwen Naam.
De Heilige Geest bidt in onzen naam. De Heilige Geest, vol van erbarming, vol van genade, houdt u vast, regelt uw gedachten, legt de bede in uw hart, op uwe lippen en bidt voor ons met onuitsprekelijke zuchtingen.
En daar is oorzaak, dat de Heilige Geest voor ons bidt. Want wij weten niet, wat wij bidden zullen, gelijk het behoort.
Neen, wij weten het niet. Vanwege onze groote zwakheid, aardschgezindheid, verwerpelijkheid in ons gebedsleven. Wij weten niet. Wij bidden niet „naar God". Niet in overeenstemming met Zijnen wil. Ons gebed is dus veroordeeld.
Gijlieden weet niet, wat gij begeert. Wij bidden zoo vaak in onze dwaasheid.
De Israëlieten, die kwakkelen kregen. Kibroth-Thaava. Lustgraven.
Israël, dat om een Koning bad. Een Koning in Zijn toorn. Saul, den zoon van Kis. Uit den stam van Benjamin.
De moeder van de zonen van Zebedeüs. Johannes en Jacobus, zittende aan Zijn rechterhand in Zijn Koninkrijk. Met onuitsprekelijke zuchtingen. Onuitsprekelijk. Diep gevoeld. Goddelijk waar. Vol van erbarming en genade. Met innerlijke ontferming bewogen. Zuchtingen, die alleen God de Heilige Geest slaken kan.
Voor de heiligen. Die God niet aanmerkt in zichzelven, maar in den Zoon Zijns welbehagens, hen, die Hij geheiligd heeft.
O diepte des rijkdoms, beide der wijsheid en der kennisse Gods ! O, dat zuchten des Heiligen Geestes voor de heiligen.
Zij zijn verordineerd den beelde Zijns Zoons gelijkvormig te zijn. O, die ondoorgrondelijke wijsheid des Heiligen Geestes in dat zuchten.
„Neem weg, die doorn in mijn vleesch", bad Paulus. Maar God, die de harten doorzoekt, weet welke de meening des Geestes zij, antwoordde Paulus : „Mijne genade is u genoeg en Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht".
En Asaf gaat in Gods heiligdommen in. Abba, lieve Vader.
En met die voorbede des Heiligen Geestes gaan de gerechtvaardigden van kracht tot kracht en zij zullen voor God verschijnen. En zij zullen zingen het lied van Mozes en het Lam. Zij zullen zien Sions roem en Slons sterkte en Sions schoonheid. Om God daarin eeuwiglijk te loven en te prijzen.
Asperen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen