Eenvoudige Bijbellezing

1 Timotheüs.
De diakenen moeten een rein geweten hebben. Als wij op de instelling van het diakenambt letten, zooals Hand. 6 daarover schrijft, spreekt ons dit van de belangrijke plaats die de diakenen in het midden der Gemeente innemen. Het gebeurt wel dat iemand liever diaken wil worden dan ouderling. Wel kunnen wij dit ten deele billijken, maar toch niet als men denkt dat de diakenen nu alleen maar voor de penningen hebben te zorgen, alsof zij nu slechts de financiëele zijde van den kerkeraad vertegenwoordigen. Ach ja dan is er alleen maar wat voorzichtigheid noodig in het uitdeelen der gelden. Dat kan een „wereldsch mensch" ook wel ! Waarom niet ? Daar is geen geloof en geestelijk leven voor noodig, zoo denkt men. En zoo komt men er toe om te zeggen dat een diaken meer een man is voor het alledaagsche leven, terwijl een ouderling meer voor het geestelijke heeft te zorgen. Alsof deze twee terreinen zoo hemelsbreed van elkander liggen ! Ja zeker, volgens deze in ons oog zeer ziekelijke opvatting van het ambt hebben het ouderlingambt en het diakenambt zeer weinig met elkander gemeen.
Het is zoo jammer dat men bij deze dingen zioh ook in onze dagen geheel schikt naar bestaande praktijken en zoo weinig Gods Woord laat spreken, ook al verzuimt men geen enkele prediking en leest men getrouw den Bijbel. De diakenen moeten de „tafelen dienen". Dit spreekt ons niet slechts van de wijze, waarop de Gemeente haar offers heeft te brengen, waarover wij in het vorige stukje iets zeiden. Maar dit geeft ook aan hoe de diakenen gezind moeten zijn en hun ambt bekleeden moeten. Aan Christus werden de gaven gegeven. Op de tafels des Heeren. Wat er op neergelegd werd, behoorde den Heere toe. ln Christus' Naam werden zij weer uitgedeeld. En dit werk moeten ook nu nog de diakenen doen. Zij zijn uitdeelers van Christuswege. Zooals de ouderlingen of liever opzieners (predikant en ouderling) dit zijn voor de geestelijke gaven, zijn dit de diakenen voor de stoffelijke. Zoo is de aard der gaven wel verschillend, maar dit neemt niet weg dat de uitdteelers precies dezelfde plaats innemen. Zij staan beide in Christus' plaats.
Met deze gewichtige plaats van de diakenen klopt volkomen wat de apostel over hen aan Timotheüs schrijft. Zij moeten de verborgenheid des geloofs houden of hebben in een rein geweten. Een diaken moet dus wel degelijk iemand anders zijn dan een „wereldsch mensch" ! Hij moet de verborgenheid dies geloofs hebben. Versta wel, dit is niet de zaak waarop Paulus hier wijst. Neen, hier valle alle nadruk op het reine geweten. Als wij deze woorden zoo heel eenvoudig lezen, dan is het alsof de apostel zeggen wil : dat spreekt vanzelf dat een diaken een man des geloofs moet zijn, maar hij hebbe hierbij ook een rein geweten.
Maar al valt hierop dan niet de nadruk, toch hebben wij even te onderzoeken wat onder de verborgenheid des geloofs verstaan moet worden. Hier is bedoeld het geloof dat in zijn wezen een verborgenheid is, een mysterie. Niet een verborgenheid slechts voor de ongeloovigen. Alsof hier gedacht moet worden aan de Waarheid des Heils die aan de geloovigen openbaar geworden is door de opening huns harten, terwijl zij een verborgenheid zou zijn voor hen, die niet wedergeboren zijn. Neen, zóó wordt die uitdrukking „verborgenheid des geloofs" nooit bedoeld in de Schrift. Het geloof is naar zijn aard een verborgenheid. Hier kon dus even goed staan : een diaken moet een geloovige zijn. Maar het woord „verborgenheid" wordt er bij gevoegd om een tegenstelling te vormen met een rein geweten. Het geloof dat in zijn aard een verborgenheid is, moet zich in het leven met een rein geweten openbaren.
Met geloof is dus hier bedoeld eene geestelijke handeling. Het heeft met onzichtbare goederen te doen, de redding van dien toorn en het gericht Gods, de rechtvaardiging voor God. Onzichtbare zegeningen, waarvan het geloof, door genade, zich toch ten volle bewust is. Het leert steunen op Christus, Die gekruisigd en opgestaan is. Door dat geloof wordt er ook een band der liefde gelegd tusschen de broeders en zusters der Gemeente, zoowel rijken als armen. Welnu, een diaken moet iemand zijn, die dit geloof bezit, waardoor hij kennis heeft van deze onzichtbare, verborgen zegeningen.
Maar dan moet hij ook een rein geweten hebben. Dit reine geweten is het teedere omhulsel waarin die verborgen schat naar buiten komt. Als een diaken b.v. een vuil-gewin-zoeker is, dan kan hij geen rein geweten hebben in zijn ambtelijk werk. Als hij zich iets zou toeëigenen van de gaven, of ook op eigen voordeel bedacht is, om door zijn ambt zichzelf te verrijken, dan is hij een vuil-gewin-zoeker. Het is een goede bepaling dat diakenen zelf nooit leveranciers voor de diaconie mogen zijn. Maar men weet zich nog wel eens door de mazen van dat net heen te slaan ! Het geldt hier een gewetenszaak ! De diaken moet een geloovige zijn met een rein geweten Ook onthoude hij zich van veel wijn drinken, een gevaar, dat niet denkbeeldig is bij de vele bezoeken, die zijn af te leggen. Hij moet zijn hoofd helder houden.
Voor tweetongigheid waarschuwt de apostel de diakenen ook. Zij moeten niemand naar dien mond praten, om zoodoende de beurzen geopend te zien. Dit ontsiert het ambt. Dan moeten zij bij een ander soms op het tegenovergestelde ja-zeggen, om een dergelijk resultaat te hebben. Neen — daarbij houden de diakenen geen rein geweten. Zóó moeteni zij (het wordt 't eerst genoemd om al het andere te overheerschen) eerbaar zijn. In woord en werk, in kleeding en optreden, zoowel in hun huis en daarbuiten, om de heiligheid van hun ambt te toonen. geloovigen moeten zij zijn, met een rein geweten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen