Stichtelijke overdenking.

Al deze dingen.
lemand heeft eens gezegd, dat sinds wij door onzen val in Adam het paradijs en het leven, ja, God Zelven verloren hebben, zoeken menschheidsgeschiedenis is. Wie onzer durft dat te ontkennen? De menschheid is eene generatie van „zoekers". Het kort begrip van heel haar leven, van het leven van iider onzer persoonlijk is zoeken en nog eens zoeken. Van den vroegen morgen tot den laten avond. In rustelooze jacht. In brandend heimwee. Met de hoop glorend in het hart van te zullen vinden wat als lichtend ideaal opvlamt voor het moegestaarde oog.
Ja, waarlijk, zoeken is menscheidsgeschiedenis!
Wat is de inhoud van dat zoeken ?
In den tekst vindt gij het antwoord: „al deze dingen". Gij weet, wat daarmede door den Heere Jezus bedoeld wordt. Voedsel en deksel, spijs en drank, in één woord: de nooddruft des levens. Datgene wat samenhangt met wat wij noemen de broodvraag. Het materiëele. Datgene, wat daar is onder de starren. Want tot wat is boven de starren reikt niet het zoeken van het natuurlijk hart. Heel zijn leven en streven gaat op in het stoffelijke. De natuurlijke mensch komt ten slotte niet verder dan tot „al deze dingen"!
Is dat wel waar? Is er niet menig menschenkind in deze dagen, dat, beu van het materiëele, zijn zoeken richt op wat liefelijk is, wat schoon is, wat wèlluidt? Is er niet in menig leven een interesse voor dusgenaamde „geestelijke goederen"? Zie, als gij staat aan het zeestrand, dan schouwt ge wanneer de stormwind zich werpt op het eindeloos watervlak, dat menige golf oprijst uit de zee. Maar even later zinkt zij weer terug om in de watermassa te vervloeien. Zij was niet los van de zee. Gelijkt niet menig mensch op die watergolf? Er is in zijn leven even af en toe, verheffing: even uitbeuring boven het platvloersche. Maar straks zinkt hij weer neer. Van nature zijn wij aan het stoffelijke gebonden. Wij zoeken „al deze dingen"!
„Al deze dingen zoeken de volkeren der wereld".
Dat is de klacht van den Christus Gods over de menschenkinderen. Hij ziet de scharen in dat stoffelijke, in wat is onder de starren, opgaan. Eeuwigheidskinderen gebonden in het materiëele, reizigers naar de eeuwigheid, opgaande het stoffelijke: hun eerstgeboorte verkwanselend voor een schotel linzenmoes.
Is dat niet vreeselijk? Geldt die klacht van den Christus Gods ook u nog? Gij wilt het vergoelijken. De zorgen des levens zijn zoo machtig. Ach, het is waar. Vooral in onze dagen is menig bestaan zoo kommervol. Hoevele huismoeders zien met kommervollen blik de toekomst tegen. In menige woning is het angstig refrein: „Waarmede zullen wij ons kleeden; wat zullen wij eten; wat zullen wij drinken" ? Ze hebben niets dat houvast geeft. Want het stoffelijke is hun één en al. En dat beklijft niet. Dat zinkt weg. Want de wereld gaat voorbij.
Behoort gij er ook nog toe?
Dan geldt de klacht van den Christus Gods ook u nog!
Arme mensch! Gij hebt een ziel te verliezen! God leere het u, mede door uw stoffelijken nood, beseffen. Zijn Geest grijpe u aan in uw verloren bestaan, in uw zoeken van het stoffelijke, opdat gij leert zoeken Zijn Koninkrijk. Gij moet wederom geboren worden, opdat er kome een zien van het Koninkrijk Gods. Dan wordt gij Koningskinderen. En de klacht van den Christus maakt plaats voor Zijn troostwoord: „Uw Vader weet, dat gij deze dingen behoeft".
Want dan behoort gij tot dat kleine kuddeke, waarvoor de belofte geldt: „Het is uws Vaders welbehagen ulieden het Koninkrijk te geven".
Dat omvat alles. De tijd en de eeuwigheid! De eeuwige zaligheid en de nooddruft des levens. En dus ook „al deze dingen"!
H.                                               B.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen