Staat en Maatschappij.

Het Olympisch millioen.
Het is begrijpelijk, dat uit verschillende kringen van het volk verzet rijst tegen het voorstel van de regeering om aan het Nederlandsch Olympisch Comité eene subsidie toe te kennen van ƒ 250.000.— jaarlijks, gedurende vier jaren tot een maximum van een millioen gulden.
Dit geld zal moeten dienen als een tegemoetkoming in de kosten van de voorbereiding en het doen houden van de Olympische spelen in 1928 te Amsterdam.
Vorige Olympiaden, welke om de 4 jaar plaats vinden — de eerste Olympiade werd in 1896 te Athene gevierd — werden gehouden in London, Stockholm, Antwerpen en Parijs.
Ditmaal zal, zoo werd in 1923 te Rome besloten, Nederland in den gedachtengang van Minister de Visser de eer hebben om in het centrum te staan van de beweging, die zoo uitgebreid mogelijk het geheele gebied der lichamelijke ontwikkeling omvat.
De Minister van Onderwijs acht dit feit, dat, naar zijn zeggen, niet alleen onmiddelljke materiëele voordelen zal geven, maar ook de internationale belangstelling op Nederland zal concentreeren, van zoo groote beteekenis, dat een som van een millioen gulden niet te hoog moet worden geacht.
Wij willen onze onkunde wel bekennen, als wij verklaren niet te begrijpen, hoe de regeerinig er toe gekomen is om ten behoeve van de Olympische Spelen een bedrag van niet minder dan een millioen gulden beschikbaar te stellen.
Die Spelen druischen in alle opzichten tegen onzen volksaard in. Ze zijn een navolging van een heidensch feest, waar bij — zooals we onlangs ergens lazen — „de mensch wordt ten troon gevoerd en bewierookt door een vermaterialiseerd menschdom".
Daarbij komt, dat, onder wie als vreemdeling in 1928 ons land zullen komen bezoeken, er niet weinigen zijn, die wij liever buiten onze grenzen zagen blijven, dan ze een tijd lang binnen de hoofdstad des lands een onderkomen aan te bieden. De Olympische Spelen zullen voorts eene nieuwe gelegenheid geven om Gods gebod te verbreken en Zijn dag te misbruiken.
Nog eens, het is ons niet duidelijk hoe de regeering voor een dergelijke zaak zoo diep in de schatkist wil tasten.
Eenerzijds bezuinigt zij op alles, zelfs op de meest nuttige zaken. Wij juichen dit toe om de groote landsbelangen, welke daarbij zijn betrokken. Maar anderzijds handelt zij met het steunen der Olympische Spelen op een wijze, alsof het geld maar voor het grijpen ligt.
Wie zulk een financiëele politiek begrijpt, moet het maar zeggen.
Het mooiste van de zaak is nog, dat, terwijl de kosten der Spelen geraamd zijn op twee millioen, de belangstelling van de voorstanders reeds zoo groot is, dat uit particuliere beurs de kapitale som van ƒ 8068.97 1/2 werd bijeengebracht.
Het Rijk, de provincie en de gemeente Amsterdam zullen maar moeten zorgen dat het geld er komt.
Wij hopen, dat de Volksvertegenwoordiging Minister de Visser aan zijn verstand zal weten te brengen dat ons volk van de Olympische Spelen niet is gediend en nog minder bereid is daarvoor een millioen te voteeren.
En houdt de Minister desondanks aan zijn voorstel toch nog vast, dan verwerpe de Kamer het met groote meerderheid van stemmen.
Het is gelukkig, dat ons volk wakker is en der regeering zijn protesten niet onthoudt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen