Staat en Maatschappij.

Een stap vooruit.
Een der vragen, welke bij schier elke gelegenheid dat dit pas geeft, aan de Hervormd (Geref.) Staatspartij en de Staatkundige Gereformeerde Partij gedaan wordt, hoe men in die beide groepen zich de situatie in de volksvertegenwoordiging voorstelt, voor het geval de partijen der rechterzijde niet meer één lijn trekken.
Meent men, dat samenwerking der groepen ter rechtenzijde ongeoorloofd is, dan behoort toch de vraag onder de oogen te worden gezien, welke politieke constellatie der partijen dan oirbaar is te achten. Gebrek aan samenwerking van groepen onderling zal toch noodwendig op anarchie moeten uitloopen. En anarchie is vierkant in strijd met artikel 36 der Gereformeerde Geloofsbelijdenis, waarvan het slot luidt: „Voor hen (de Overheden) biddende in hunne gebeden, opdat hen de Heere bestieren wil in al hunne wegen en dat wij een gerust en stil leven leiden in Godzaligheid en eerbaarheid".
Echter hoe dikmaals men deze vraag stelt of herhaalt — het antwoord daarop blijft uit. Thans zijn wij een stap gevorderd; althans een der bovengenoemdie groepen, de Staatkundig Gereformeerde Partij, heeft op dit punt iets losgelaten, al is de uitlating nog maar in voorzichtigen zin gesteld. In de vergadering van den Kamerkieskring Gelderland van deze partij zei de voorzitter in zijn openingswoord, dat hij vreesde „een coalitie zwart-rood met haar verschrikkelijke gevolgen". Van deze uitlating, die voor zichzelve aan duidelijkheid niets te wenschen overlaat, is goede akte te nemen. In samenwerking tusschen Roomschen en Sociaal Democraten worden verschrikkelijke gevolgen gezien. Daarvan moeten de Staatkundig Gereformeerden dus niets hebben. Maar blijft er dan nog wel iets anders over, dan dat de partijen der rechterzijde zich met elkander verstaan?
Mogen de Staatkundig Gereformeerden het nog leeren inzien, vóór het te laat is, dat de politiek, welke zij drijven, juist in die richting gaat van een coalitie zwart-rood met haar verschrikkelijke gevolgen.

Een raadsel.
Men staat wel eens voor raadselen, waarvan tevergeefs naar eene verklaring wordt gezocht. Zoo meldden de bladen van de vorige week het overlijden van een Chr. Historisch burgemeester, die nauwelijks, na zes maanden in zijn ambt te hebben gestaan, in de kracht zijns levens, geheel onverwacht door den dood werd weggenomen. Men staat soms voor raadselen, waar voor geen verklaring te vinden is.
De oudste wethouder van den Raad, die een woord aan de nagedachtenis van den overledene wijdde, herinnerde er aan hoe de burgemeester meermalen zijn afhankelijkheid van en zijn vertrouwen op den Heere God uitsprak. Nog in de laatste vergadering had hij het gehad over de bouwlieden, die tevergeefs arbeiden, zoo de Heere het huis niet bouwt.
Met eenige verbazing vernamen de raadsleden, die de gedachtenisrede van den wethouder staande hadden aangehoord, aan het slot van de woorden van den tijdelijken burgemeester, dat besloten was tot crematie van het lijk. Terecht werd aan deze mededeeling toegevoegd, dat het college van B. en W. niet aan den Raad kon adviseeren, zich daarbij officieel te doen vertegenwoordigen.
Het lijk van een burgemeester van christelijke levensbeschouwing verbrand! Men staat soms voor raadselen, waar voor geen verklaring te vinden is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen