Namelooze liefde!

Welk een verneed'ring voor Gods Zoon,
Om als gevangene, met hoon
Belaan, te moeten treden
Voor d' aardschen rechter, die Hem gaf
Aan 't kruishout over, schoon geen straf
Hij waard was, werd beleden.

O, welk een droevig, smartelijk lot,
Was het voor Jezus om met spot,
Met smaad en hoon beladen,
Den weg naar Golgotha te gaan,
Waar men, bij het aan 't kruishout slaan,
Nog voortging Hem te smaden.

Welk een beschimping van Zijn Naam,
Om met twee moordenaars te saam,
Aan 't kruis te zijn geslagen,
Alsof Hij ook was hunner één,
Alsof Hij ook op Zijne schreên,
Zichzelf zoo had misdragen.

O, welk een onuitspreek'lijk zwaar
En smartlijk lijden toch, moest daar
Gods eigen Zone dragen,
Als Hij van het: „Waarom hebt Gij
Mijn God, nu toch verlaten Mij?
Vol zielssmart moest gewagen.

Maar ook, hoe onuitspreek'lijk groot
De liefde, dat Gods Zoon zich bood
Om aan het kruis te sterven.
Opdat een zondaar weer zou zijn,
In 't oog des Vaders, vlek'loos rein.
En 't Leven mocht beërven.

O, welk een liefde was het toch,
Dat God Zijn eigen Zone nog
Aan 't kruishout heeft doen hangen.
Dat Hij Zijn een'ge, dierb're Zoon
Nog wilde zenden, om het loon
Van zondaars te ontvangen.

O, welk een liefde, naam'loos groot,
Door zulk een offer nog den dood,
Den eeuw'gen dood t' onthouden,
Aan zulken, die als d' eeuw'ge pijn
Eenmaal hun deel en lot zou zijn,
't „Naar recht" erkennen zouden.

Ach, leer mij, Heere dat verstaan,
Opdat ik steeds mijn weg mag gaan.
Slechts sprekend van die liefde,
Om dan ook eens te mogen zijn,
Waar 'k U aanschouw, van zonden rein,
Ik, die Uw liefde griefde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen