Uit de Pers.

De majesteit van het Woord.
Dr. J. C. de Moor van Utrecht nam in „de Heraut" het volgende stukje over en schreef daarbij:
Over de vraag, of het wenschelijk is, het Woord Gods te helpen overwinnen door allerlei uiterlijkheden als feestjes, muziek, zang en dergelijke, zegt ds. A. G. Wolf in het mooie tweede nummer van „Stok en Staf" het volgende:
„Als wij, o zoo welgemeend misschien, de christelijke prediking laten wijken voor allerlei gevoeligheden van hoorders die ontzien moeten worden; als wij uit den weg gaan voor menschen, die zich aan het Woord-alléén ergeren of het Woord-alléén te nuchter vinden omdat zij er de geestelijke muziek niet in kunnen hooren; als wij de paradox niet meer aandurven, dat de christelijke prediking dwaasheid is voor de wereld, dwaasheid moet zijn en onmiddellijk ophoudt c h r i s t e l ij k e prediking te wezen, wanneer ze haar karakter van dwaasheid zou verloochenen — zullen wij het dan op den duur met ons Protestantisime kunnen winnen? Zal Gods Woord zich op den duur laten welgevallen, dat menschen kleurige bloemkransjes komen aandragen om het Woord te kronen, terwijl zij vergeten, dat het Woord zijn eigen kroon draagt van innerlijke majesteit en onzichtbare glorie?
Ik zou deze dingen niet zeggen, als wij in België niet zagen, dat het noodig is.
Vooral hier heeft het Protestantisme de vroolijke Roeping om iets van eigen geestelijk bezit door te geven aan anderen, die nog weinig of niets bezitten. Behalve de roeping geeft God ons ook wel de kans. Hoe dikwijls valt ons oog in de samenkomst der gemeente op een onbekenden, misschien wel eenzamen zoeker, misschien een, die jaren geleden voor het laatst een kerk bezocht, maar nu weer terug komt, wonderbaar gedreven. Onmiddellijk voelen wij dan iets in ons branden van wat iemand noemde: „la passion des ames". De man moest getrokken kunnen worden! Wij moesten het hem duidelijk kunnen maken dat hij zich in Gods gemeenschap gelukkig zou kunnen voelen, verzoend en voor eeuwig gered! Maar hoe? Waardoor zullen wij hem de lieflijkheid van 's Heeren dienst doen aanschouwen? Ik geloof door niets anders dan door de majesteit van Gods eigen Woord, die groot en sterk genoeg is om, zonder uiterlijke hulpmiddelen, menschen tot zich te trekken. Echte majesteit is terughoudend. Echte majesteit blijft op een afstand staan en lokt door haar distantie.
Wij behoeven de menschen niet achter na te loopen en te smeeken „Kom nog eens terug" en de plechtige belofte te geven een volgenden keer den dienst nóg wat aantrekkelijker te zullen maken door muziek en zang, orgel of heele moderne preektaal.
Dat alles beleedigt maar de majesteit van het Woord. Het Woord is sterk genoeg om alleen te kunnen staan, desnoods lang, heel lang, alleen. Het kan wachten. Het Woord is ook sterk genoeg om in eigen kracht te overwinnen en het overwint niet, zoolang iemand vleiend pocht: „ik zegen U, o Woord", maar wanneer wij, diep geslagen, dwars door de ergernis heen, smeeken: „o Woord van God, zegen gij mij".
Deze opmerkingen hebben waarlijk niet alleen voor België beteekenis!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen