Stichtelijke overdenking.

Overal in goed gezelschap.
De ware Christen is een persoon, die vertrouwen inboezemt. Overal, waar hij arbeidt of zich beweegt. En sommige kinderen Gods hebben dit in bijzondere mate over zich; n.l. degenen, die het ijverigst en duidelijkst 't beeld van Christus vertoonen. Jozef blonk bijzonder als beelddrager van Christus uit. Niet, dat Jozef volmaakt was, maar hij jaagde er toch naar, en het was hem ernst met zijn godsdienst. Het was hem niet om den naam, maar om de zaak te doen; niet om de gunst der schare, die de wet niet kent, maar het ging bij hem om de eere Gods; en in zijn hart woonde die liefde, die Paulus ons in 1 Cor. 1.3 als volstrekt onmisbaar voorstelt. Hoe nuttig zijn toch die kinderen Gods, die door genade goede getuigen des Heeren zijn! Zelfs de wereld spreekt van hen met eerbied. Ze mogen ook middelen zijn in de hand Gods, om hun naasten te stichten en voor Christus te winnen. Welk een voorrecht er nog voor te mogen dienen, om onze evenmenschen te hechten als een parel aan de Middelaarskroon van Christus. Welk een droeve gedachte moet het toch wezen, als een mensch op zijn sterfbed ligt en zijn geweten klaagt hem aan: Ik heb eer en roem en geld door huichelarij verkregen, maar nu moet ik sterven, en heb ik niets voor mijne arme ziel! Welk een vreeselijk sterven! Hoe zal de duivel in dat doodelijk tijdsgewricht hoonlachen, en de ziel met wanhoop vervullen!
Jozef is een figuur van beteekenis in de wereldhistorie. Hij is de redder van den hongerdood van dat volk, dat de belofte van den Messias in zijn aardsch bestaan meedroeg. Daarom is het ook zoo opmerkenswaard, dat Satan het alom en steeds op den ondergang van dezen Jozef, die zelf een voorafschaduwing van den Messias beduidt, gemunt heeft, ja, het zoo ver weet te brengen, dat de eigen vader van Jozef hem dood waant niet alleen, maar ook jaren lang treurt om een kind, dat voor hem dood is, welks gebeente vermorzeld zou moeten wezen door de tanden van het roofzuchtig gedierte. Jozef mag niet blijven leven, om Gods volk bij het leven te houden. En Satan brengt het, onder de toelating Gods, ver, heel ver; maar Satan moet het aanzien, dat de doodgewaande uit den kuil opstijgt en tot de hoogste eere komt in gansch Egypteland. En als straks Israël uittrekt uit 't diensthuis van Egypte, dan voert het Jozefs gebeente als een schat van bijzondere beteekenis, als een heilige reliquie mee en wordt dat lange jaren bewaarde gebeente zorgzaam in de spelonk van Machpela aan den schoot der aarde toevertrouwd.
Jozef was als mensch een Christen van wederom zeer bijzondere beteekenis. Hij beleefde, wat hij beleed, en bezegelde door handel en wandel van buiten, wat er van binnen omging in zijn ziel. Moeten we droef ernstig den vinger leggen op sommige wondtplekken in 't leven van David, tevergeefs zult ge, behoudens de menschelijke onvolmaaktheid, zulke zwarte stippen opzoeken in het leven van Rachels oudsten zoon. Integendeel, in dit land, waar sexueele zonde aan de orde van den dag was, en zelfs gedeeltelijk in den heidenschen godsdienst werd opgenomen als deugd tegenover de goden, daar staat Jozef kuisch en rein voor ons en verbaast ons door zijne heldhaftige, getrouwe en geweldige zelfstandigheid.
Jozef is een zwerveling over de aarde, een paria vaak der maatschappij, onteerd, verdrukt, gehaat, gesmaad, vergeten; maar nooit alleen, steeds in het allerbeste gezelschap, dat gij u op aard en in hemel uitdenken kunt. De Heere was met Jozef, overal, waar het, we zouden haast zeggen, noodlot hem als een speelbal henendreef. En het eigenaardige: weinig menschen zoo gehaat als hij, en wederom weinig menschen, die aldus de kunst verstaan zich de gunst van menschen op de meest gemakkelijke manier te verwerven. Overal is Jozef bemind: als kind door zijn vader, die zich bijna doodtreurt, als hij hem missen moet; als jongeling in Potifar's weeldepaleis; als opgeslotene in het gevangenhuis; straks als regent op den troon. Hij is buitengewoon bemind en kan gedaan krijgen wat hij wil. Maar hij doet niet, wat hij kan. Integendeel, wanneer hij straks de kans maakt om zich te wreken op zijn broederen, hij doet 't niet, doch past de Paulinische wraak toe en overlaadt degenen die hem haatten met een overvloed van weldaden en blijken van ook door vijandschap niet verflauwde liefde. Hoe schoon is 't beeld dat deze Christen vertoont! Hoe schoon moet dan de Christus Zelf wel zijn, nademaal Zijn kinderen slechts een zwakken weerglans teruggeven van hetgeen Gods Zoon zelf in werkelijkheid is.
Overal volgde, ondanks den tegenspoed, Jozef de voorspoed op den voet. Rampspoedig en voorspoedig was hij tegelijk. Wat de wereld en de Satan hem toedachten, wordt, onder de toelating Gods, zijn deel ook; maar de Heere vlecht door den rampspoedigen weg den weg van voorspoed henen. Dat is een geheim in het leven van dezen Christen, dat we met meer of mindere duidelijkheid kunnen opmerken in de lotgevallen van al de kinderen des Heeren op de aarde. Vijand belaagt hen, de Heere zegent hen; vijand wondt, de Heere balsemt; vijand rooft de eere, de Heere geeft genade en eere. Het is een wonderlijk volk, het volk van God! Laten we, lezers, onze knieën buigen en aan den Heere vragen om door den Heiligen Geest bij Sions kinderen te worden ingelijfd!
Jozef had succes in zijn leven. Hij maakte, wat de wereld noemt, carrière. En niets vermocht zijn succes te keeren. En toch was de weg van zijn succes zoo eenvoudig en nog steeds binnen ieders bereik liggend. Wat was dan het geheim van zijn succes? Hij ondernam nimmer, wat door God verboden is. Het pad der deugd alleen bewandelde hij; en toch kwam hij er. Meestal probeert de mensch zijn doel te bereiken door hulp van Satan en zonde en ziet dan nergens tegen op, wanneer hij slechts zijn oogmerk bereiken kan. En dan is er vaak wel een schijnsucces, immers zonder inwendigen vrede. Maar niet aldus Jozef; langs den weg van ongerechtigheid verkoos hij niet zelf de droomen van zijn jeugd te verwezenlijken, maar hij stelde zijn lot in de handen van zijn Vader in de hemelen, en die zou wel zorgen, hoe donker de weg ook was, al donkerder werd, en er op het laatst gansch geen uitkomst meer scheen te kunnen komen. Maar die op God vertrouwt, heeft zeker op geen zand gebouwd. Met wie Jozef ook bedrogen uitkwam, met God en zijn geweten niet. Wie hem ook verliet of verried of vergat, de Heere was met hem, altijd en overal, in leven en in sterven. En thans juicht hij voor den Troon, bevorderd door den Koning der koningen, niet door een Farao, maar door den Heere Sebaoth tot den dienst in Zijn eeuwig palels daarboven!
Lezers, hoe staat het met ons? Hoe zal het ons wezen, wanneer de Heere ons nauw, ja zeer nauw onderzoeken zal? Hoe zullen we er bij liggen op ons sterfbed? Hoe zal onze gang wezen door de eeuwenoude deuren van het eeuwig huis? Laten we alle geordende en gepaste middelen gebruiken, om tot het bezit van een Borg en Middelaar te geraken! Vragen we daarbij Hem om een zegen, die het beloofd heeft, die het ook doen zal!
A. PRINS.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen