Uit het kerkelijk leven.

Het gevaar dat telkens dreigt.
De Kerken, die uit 's Rijks schatkist jaarlijks uitkeeringen krijgen, op grond, dat de Staat gelden der Kerken onder zijn beheer heeft genomen, om die Kerken dan op allerlei manier te steunen — die Kerken verkeeren tegenwoordig in bestendig gevaar straks van dien financiëelen steun te zullen worden beroofd. Als de wind straks nog meer omslaat en uit den radicalen hoek gaat waaien, dan wordt een streep door alles gehaald en de Kerk zal moeten toezien.
Daarom is het niet zoo heel dwaas, indien telkens op dit gevaar gewezen wordt en aangedrongen bij de Regeering dat er een billijke afrekening zal plaats hebben tusschen Staat en Kerk. De Kerk kan daar niet anders dan voordeel bij hebben, nu en in de toekomst.
Wij vonden oorzaak in hetgeen pas in den Duitschen Rijksdag is voorgevallen, om op deze aangelegenheid nog eens even terug te komen. In Duitschland gist het. Allerlei geesten woelen en werken daar; en brutaler dan ooit komt de vijandschap tegen God, ook tegen de Kerk, aan het licht. Aan de orde van behandeling was dezer dagen in den Rijksdag de wet op de inkomstenbelasting. En dit was voor den Communist Vierath een schoone gelegenheid, om z'n hart eens te luchten en te laten hooren, hoe hij over de Kerk denkt. Hij vertelde, dat er tegenwoordig groote weelde in de Kerken heerscht, die volstrekt overbodig is. Men kan — zoo riep hij in de vergadering — het Avondmaal toch ook wel in houten bekers uitreiken en heeft er niet gouden of zilveren voor noodig!?
De vice-voorzitter Gräf verzocht den spreker toch de gevoelens van een groot gedeelte van den Rijksdag te eerbiedigen, maar de Communist ging, onder groote opwinding van de rechterzijde en het Centrum voort en eischte, dat de Kerken voortaan hun priesters zeli zouden betalen en hun eeredienst zelf zouden bekostigen. De opwinding steeg ten top, toen de Communist beweerde dat de Kerken des te minder den steun van het rijk verdienden, daar er juist onder hare aanhangers tal van menschen waren, die er gevaarlijke politieke gevoelens op na hielden enz.
Wanneer men deze dingen leest, dan voelt men, dat de geesten zich hoe langer hoe meer gaan toespitsen en dat het al scherper en scherper komt te staan: vóór of tegen Christus; waarbij het duidelijk is, wat de Kerk te wachten staat, als de geest der revolutie aan 't bewind komt. Daarom nog eens: is het niet het verstandigst, dat tusschen Staat en Kerk een regeling getroffen wordt dat de Kerk haar eigen bezit weer krijgt te beheeren; dan komt de Kerk in een positie dat zij als Kerk van Christus haar eigen zaken krijgt te regelen, terwijl er dan geen gevaar is dat door de Overheid een streep gehaald wordt door alles, wat niet anders dan een bitteren nasleep kan hebben voor de Kerk. Hier is een gevaar, dat telkens dreigt en waartegen waarschuwing op waarschuwing is uitgegaan onder ons.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen