Eenvoudige Bijbellezing.

1 Timotheüs..

Gij zult uzelf behouden en die u hooren. Eenige jaren geleden is er in Duitschland een boekje verschenen, dat veel indruk maakte. Het is ook vertaald onder den titel: „Kan ook een dominee zalig worden?" De titel doet echter iets anders verwachten dan de inhoud van dat boekje inderdaad geeft. Immers het gaat daarin niet over de vraag of ook een dominee de eeuwige zaligheid beërven kan. Die vraag behoeft niet gedaan te worden. Voor hem is die mogelijkheid even groot als voor een ander. Alleen door het geloof in Jezus Christus! Dit geldt voor een ieder. Ook voor een dominee. Maar het gaat veel meer over hetgeen waarvoor de apostel ook voor zich zelf beducht is. Hij is n.l. bevreesd dat hij enigszins zelf verwerpelijk worde, daar hij anderen predikt. Dit wil niet zeggen dat hij bang is na dit leven door God verworpen te zullen worden, maar wel dat hij nu eenigszins verwerpelijk is. Als den geloovige niet in het geloof wandelt, draagt hij op dat zelfde oogenblik de verwerpelijkheid in zich, de reden om verworpen te worden. En daarover is de apostel zoo bekommerd. Hij kon wel eens, terwijl hij anderen predikt, zelf er zóó buiten staan, dat hij op dat zelfde tijdstip verwerpelijk was. In 't genoemde boekje worden dan ook de groote gevaren besproken die er voor den herder zelf zijn bij zijn herderlijken arbeid. Het gevaar is er b.v. dat een dominee voor zich zelf niet luistert, als hij anderen predikt. Dan bedenkt hij alleen hoe hij het zeggen moet, niet hoe hij zelf zijn moet. Dit gevaar is er natuurlijk niet bij een gewoon gemeentelid. Een prediker komt er onwillekeurig toe zich boven elke vermaning te verheffen, waar hij steeds anderen vermaant. De hooge preekstoel maakt hem hoog. Hij is altijd uitdeeler en vergeet dat hij zelf ook ontvangen moet. Vandaar ook dat de dominees de slechtste hoorders zijn. Als zij onder het gehoor van een collega zijn, luisteren zij met de gedachte hoe zij zelf den tekst zouden behandelen, hoe zij zelf het zouden zeggen. Dit geschiedt haast van zelf en dit kan hem ook wel lastig en tot een plaag worden. O, een leeraar is zoo vaak verwerpelijk waar hij anderen leert, waar hij anderen troost, waar hij anderen de kenteekenen van genade noemt en de blijde boodschap anderen predikt. Op onzen weg van huisbezoek wilden wij het gezin van een rustend predikant bezoeken, die tot eenen anderen staat des levens was overgegaan. Wij werden echter aan de deur afgewezen met de woorden: „mijn man is zelf dominee geweest en gaat nog vaak uit preeken". M.a.w. er is hier geen huisezoek noodig. Zelfs het geheéle gezin van den vroegeren dominee verhief zich op den hoogen preekstoel! Het gevaar is zoo groot dat iemand die gewoon is met het heilige om te gaan, onwillekeurig lichtvaardig daarmede omgaat, de heerlijkste woorden werktuigelijk uitspreekt. Hij doet immers zijn werk! En hij vergeet om zich met eigen zieleleven gedurig te plaatsen voor dat heilige. Hij is zoo vaak verwerpelijk. Het is een voorrecht, als een leeraar daarvoor gedurig bevreesd is, zooals zelfs Paulus. Dan is hij voor zich zelf klein, ook al staat hij op den hoogen preekstoel. Het is nochtans niet noodig om die kleinheid weer uit te spreken. Laat hij dat maar voor zich zelf houden! Anders is hij weer niet wat hij zegt.
Het is dus niet vreemd dat Paulus er bij Timotheüs op aandringt toch nauwkeurig op zich zelf toe te zien. Bedenk deze dingen, d.w.z. denk over uw leer en voorbeeld na. Met „deze dingen" is dus bedoeld wat de apostel in vers 11 tot 13 gezegd heeft. Het zijn dingen die al uwe aandacht verdienen. Hij versterkt het nog door te schrijven: wees hierin bezig. Eigenlijk: wees er in! Laat het een hartezaak bij u zijn. Niemand kan zijn werk goed doen als zijn hart er niet bij is, maar een leeraar kan dit allerminst. Dit maakt de zeer moeilijke zijde uit van het leeraarsambt. En er zal geen leeraar zijn, die zich zelf kent, die de genade des Heeren ook voor zijn zondig hart niet noodig heeft.
Dan zal ook uw toenemen openbaar zijn in alles. Een Leeraar die niet in de dingen inleeft, zal dezelfde blijven, ja, achteruit gaan. Als hij het slechts als een werk doet, zal het werktuigelijke van zijn bediening niet aan anderen verborgen blijven. Maar hij, die zich met zijn leer en te geven voorbeeld voor het oog des Heeren gedurig plaatst, met de bede: „laat ik zelf toch zijn en doen wat ik anderen zeg", neemt toe in de overtuiging waarmede hij predikt, in de kracht waarmede hij vermanend en troostend optreedt. Die in de zaak der genade inleeft, zal ook voor anderen tot veel zegen en tot veel genade kunnen zijn.
Als de apostel nu verder schrijft: heb acht op uzelven en op de leer, dan is dit niet slechts eene herhaling, om het nog eens bij Timotheüs aan te dringen. Neen, hij moest acht hebben op zich zelf, op eigen leer en leven, maar óók op de leer die anderen brengen. Hij moest ook nauwkeurig toezien dat er geen wolven in de schaapskooi kwamen! En hierin moest hij niet verslappen! Volhard er in! Wees gedurig bezig; leef gedurig in in hetgeen gij zegt en doet, maar let er ook op of anderen toenemen, of dus anderen er ook met hart en ziel bij zijn. Een leeraarsambt te bekleeden is nu eenmaal een hartezaak. Vraag dat van uzelf, maar vraag dat ook van anderen. Want dat doende zult gij en uzelven behouden en die u hooren. Zoo zal een leeraar tot zijn eigen zielsbtehoud werkzaam zijn. Het is een moeilijk en heerlijk werk. Het is moeilijk naarmate een leeraar op zichzelf ziet, heerlijk naar mate hij het Evangelie beleeft. Maar des te heerlijker is het als wij daardoor ook tot behoud mogen werkzaam zijn van hen die ons hooren

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen