Een oud liedje op een oud wijsje

De Waarheidsvriend mag zich verheugen in de belangstelling van velen. Goed begrijpen! Van vele vrienden en van vele vijanden. De eersten verheugen zich elke week als hij binnen hun woning komt en werken mede om zijn debiet te vergrooten, waarin zij vooral in dezen laatsten tijd niet ongelukkig zijn. De laatsten kijken elke week gram als hij verschijnt, zien zijn debiet te verkleinen en spreken allerlei kwaad van hem.
Onder de laatsten behoort een blad, dat schrijft over Staat en Kerk en dat vooral op de tweede manier van zijn belangstelling blijk geeft in onze Vriend. Er ligt iets vermakelijks in, op te merken hoe men in dat blad steeds zijn best doet om aan een ieder, die maar even luisteren wil, te vertellen, dat het niet een Waarheidsvriend, maar een Leugenvriend is; een blad, dat door niemand moest gelezen worden. En in één koor zingen ze dan: Och mochten ze toch eens inderdaad vrienden der Waarheid worden!
De chef is er al mede begonnen in een ander blad, toen dit Staat en Kerk-blad nog niet bestond. Al jaren heeft hij het versje gezongen van: Och, mochten ze toch eens inderdaad vrienden der Waarheid worden!
Later heeft er zich een waarheidlievend man bijgevoegd uit Den Haag. Toen zongen ze samen dit liedje. En nu is er een schrijver van een ingezonden stuk uit Arnhem bijgekomen, die ook het versje en het wijsje heeft geleerd; en nu zingen ze met hun 'drieën van: Och, mochten ze inderdaad en wat er verder volgt. Dus nu hebben we een Trio! Prachtig!
Echter altijd hetzelfde te hooren, - al is het lied nog zoo mooi en de wijs om er van om te vallen, is toch op den duur wel wat eentonig. Het zou, dunkt me, om ons niet te gaan vervelen en om de belangstelling gaande te houden, misschien wel overweiging verdienen eens een ander liedje en een ander wijsje te zingen. Het wordt wel al wat oud en afgezaagd dat liedje van: Och, mochten ze .....
Natuurlijk moet het wel hetzelfde oel hebben, n.l. om de leugenachtigheid van de Waarheidsvriend in het licht te stellen en te bezingen, maar iets nieuws was toch wel noodig.
Het zou mogelijk zijn, dat men dezen wenk, om in de verdachtmaking wat meer menschheid te brengen, ter harte neemt en wij voortaan wel van dezelfde soort muziek, maar van een andere melodie kunnen genieten. Vóór dit echter soms gebeurt en wij van dien ouden bekenden dreun van: Och, mochten 't toch eens inderdaad Waarheidsvrienden worden! afscheid zouden moeten nemen, moet ik toch nog iets zeggen over een bijzondere eigenschap van dat lied, die ik in den loop der jaren heb opgemerkt.

't Is wel haast niet te gelooven, maar — op gevaar af dat de oude melodie, zij het dan ook misschien voor het laatst, zijn hoogste en schrilste tonen zal laten klinken, zoodat hooren en zien vergaat — toch moet ik 't zeggen dat dit vers en deze meoldie altijd gebruikt worden wanneer het staatskerkelijk blad óf een waarheid verzwijgt, of er een half verteld, óf er een verdraait, zoodat, als ik de eerste tonen van het: Och, dat enz. hoor, ik direct zoek waarvoor het als afleider dienst moet doen en dat in den regel dan ook spoedig ontdek. Zoo ging het mij ook bij het lezen van het ingezonden stuk van no. 3 van het Trio uit Arnhem.
En nu zullen wij maar eens afwachten of het oude versje nog langer dienst moet doen, of dat wij voortaan wat nieuws zullen te hooren krijgen. Afwachten is alzoo de boodschap!
A.                                                                                                                  F.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen