UIT DE PERS

Dr. R. E. van A r k e l, die weer in het vaderland terugkeerde, schrijft vanuit Tiberias in de "Utrechtsche Kerkbode" aan zijn gemeente een brief, waaraan we het volgende ontleenen:
"De aankomst te Jeruzalem is een oogenblik ontnuchterend. Een station Jeruzalem buiten de Jaffapoort, spoorweggewoel, getoeter van auto's en geschreeuw van hotelknechts — het is zoo geheel anders dan de sfeer waarin men Jeruzalem pleegt te zien. Daarbij komt, dat Jeruzalem zelf ook anders is dan men het zich gewoonlijk denkt. Het oude Jeruzalem is naar onze voorstelling van eene stad veel kleiner dan wij het in onze verbeelding plegen te zien. In het algemeen zijn de steden der oudheid slechts klein geweest. Ik was bijvoorbeeld te Jericho en ging de muren na van de oude stad uit Jozua's dagen. Maar hoe klein blijkt deze dan geweest te zijn. Het moet wel, want Israël kon op één dag zevenmaal om de muren trekken en bezat toen nog voldoende kracht om de inwoners te slaan. Zoo is het ook met Jeruzalem. En het was in den Bijbelschen tijd nóg kleiner dan nu het zoogenaamde oude Jeruzalem is. Dat oude Jeruzalem bestaat nog als één geheel. Het is nog door muren omgeven, en men treedt het nog door de poorten binnen, met name door de Jaffa-en Damascuspoort. Binnen de muren vindt men een gewirwar van nauwe straatjes en steegjes. In de eerste dagen weet men geen weg te vinden. Na eenigen tijd evenwel wordt de inrichting der stad overzichtelijker. Toch zou ik na een veertiendaagsch verblijf niet gaarne bij nacht, wanneer men niemand den weg kan vragen, alléén mijn hotel opzoeken. Want de straatjes liggen soms boven elkaar. Jeruzalem is meerdere malen verwoest; telkens bleven resten staan, terwijl op andere plaatsen het puin bleef liggen. Men bouwde daar dan weer aan en op, en zoo ontstond langzamerhand een stad, die haars gelijke niet vindt. Vele straatjes zijn overdekt met machtige bogen, waarboven dan weer huizen staan. Men woont hier op en boven elkaar, gelijk de sardines in een blikje. Ik hoop later gelegenheid te hebben dit nog nader te beschrijven. Maar wat heb ik genoten in Jeruzalem. Ik had mijn verblijf in het Johanniter Hospiz, een stichting uit de dagen van de kruisvaarders. Vanaf het dak zag ik den Olijfberg, en elken morgen ging ik daarheen om te turen en te mijmeren. Hoe menigmaal ben ik daar ook heengegaan, door de Stefanuspoort, langs Gethsémané de hoogte op. Overal vindt men hier de voetstappen van Jezus. Neen, ik ben niet teleurgesteld, noch in Jeruzalem, noch in het Heilige Land. Indien men met geloof en verbeelding naar het Heilige Land gaat, dan behoeft men niet teleurgesteld te worden. Men heeft alleen telkens moeite om zich gedurig te realiseeren, dat hier werkelijk alles gebeurd is .....
Natuurlijk ben ik in Hebron geweest. Hoeveel herinneringen liggen daar en in den omtrek. Herinneringen aan Abraham en de aartsvaders. Ze liggen daar begraven. Herinneringen aan David's aanvankelijk koningschap. De tocht van Jeruzalem naar Hebron gaat ook door een historisch gedeelte van 't Heilige Land. Daar leefde en streed Simson, daar liggen de slagvelden van de Filistijnen, daar slingerde David den steen maar Goliath.
Dicht bij Jeruzalem ligt Bethlehem, met de grot, waar Jezus geboren werd. Ik was daar tweemaal. Eenmaal daalde ik van Hebron daarnaar af, de andere maal ging ik met mijn goedig muildier vanuit Jeruzalem daarnaar op. In deze omgeving heeft David de schapen geweid. Zijn dichterlijke geest had hier voeding in de historie, waarvan de velden en de heuvelen spreken; vanaf de hoogte kon hij Jeruzalem zien en in heilige geestdrift ontvlammen. Ruth had vanhier een blik op de blauwige bergen van haar geboorteland. Aan de echtheid der plaats, die men als Jezus' geboorteplek aanwijst, twijfel ik niet; — de traditie is zeer oud en geloofwaardig. De crypt onder de kerk der geboorte geeft aanleiding tot stille overpeinzing van de genade onzes Heeren Jezus Christus, die in de wereld gekomen is om de zondaars zalig te maken. Jericho en de Doode Zee toonen nog altijd den vloek, waarmede eerst in Abraham's, daarna in Jozua's dagen God deze vlakte en deze stad getroffen heeft. De weg van Jeruzalem daarheen is woest en eenzaam; — het is de weg waar Jezus Zijne gelijkenis plaatste van den bamhartigen Samaritaan. Aan de Doode Zee komt men onder den indruk van de onvruchtbaarheid der vlakte, en de somberheid der bergen. Johannes de Dooper leefde daar, en kon uit zijn kerker aan de overzijde daarop neerzien. Slechts één plant groeit daar in den zouten, gevloekten grond. Het is een scherpe doornstruik, de zoogenaamde Spina Christi, de doornen, waarmede de Heiland gekroond is. Onze vervloeking heeft Hij gedragen. In Jaffa, het oude Joppe, zag ik het nieuwe Joodsche leven. Het is ook reeds te Jeruzalem en op andere plaatsen hier op te merken; maar in Jaffa wel het merkwaardigst. Daar is een zuiver Joodsche stad ontstaan, Tell-Aviv. Het is de eenige Joodsche stad op de wereld; er wonen niet anders dan Joden, en het openbare en bijzondere leven is geheel op Joodsche wijze ingericht. Begrijpelijk, dat ik ook Nazareth bezocht. Ik was daar een paar dagen, en dwaalde over de heuvelen waar Jezus zoo menigmaal moet gezeten en gepeinsd hebben. Nazareth is bijzonder liefelijk gelegen tegen den heuvelrand in eene histo­rische omgeving".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen