UIT DE PERS

In de rubriek »Wij en onze Kinderen« in de Groningsche Kerkbode, schrijft de heer G. Meima, directeur der Kweekschool te Groningen, het volgende stukje:

Vader speelt mee.
»Doet vader ook mee?«
»Zoo, jongens, wat is er dan aan de hand ?«
»Vijf-minuten-spel! Wij schrijven alle plaatsen van Nederland op, die met een B. beginnen en wie in vijf minuten de meeste heeft, en dan vooral plaatsen, die een ander niet heeft, die heeft het gewonnen«.
Nou, vader zou eens meedoen en een oogenblik later zaten ze allen met een reepje papier en een potlood te schrijven. Eén hield den tijd in 't oog. Na vijf minuten moest er een streep gezet worden. Dat viel vader niet mee. Hij begon juist een beetje op gang te komen. Maar neen, hij mocht niet meer schrijven en moest nu tot de ontdekking komen dat sommigen meer plaatsen hadden kunnen vinden dan hij, en was hij daarvoor nu handelsreiziger? Ja, hij had wel een enkel vreemd plaatsje meer, maar zijn jonge volkje was aan dit spelletje meer gewoon en nu hadden ze het van vader gewonnen. Dat liet hij er niet bij zitten en zoo hebben ze nog een poosje met elkaar doorgespeeld. Hij kreeg er ook den slag van beet en ging provincie na provincie door en kon zoo ook langzamerhand mee doen.
Wat vonden ze het fijn, dat vader meedeed! 't Gaf een nieuwen prikkel aan het spel. Was er al eens een onder de kinderen, die niet veel zin in het spel had, als vader meedeed, dan wilde ieder meedoen. Zelfs heeft moeder zoo nu en dan gewaagd een half uurtje de naald te laten rusten en ook eens een papiertje en een potlood gevraagd. Wat een pret, als moeder dan eens een plaats had, die niemand anders kende!
Waarom ik dit huiselijk tooneeltje hier even schetste? Om verschillende redenen. In de eerste plaats zoeken kinderen bezigheid, waarmee ze de ledige uren zoeken te vullen. Vandaar het zoeken naar gezelschapsspelletjes. Vaak wordt dan de toevlucht genomen tot domino, ganzebord en in sommige kringen tot kaartspel. Wanneer men dan die spelen, omdat ze kansspelen zijn, afkeurt, hoort men wel eens de uitvlucht: Maar wat moeten de kinderen dan toch spelen? Aan dam-, schaak-en halmaspel en aan sjoelbak meent men dan niet genoeg te hebben.
Welnu, laat men het dan eens probeeren met bovenbeschreven »vijf-minuten-spel«.
Men kan dat natuurlijk ook spelen met de namen uit de Vaderlandsche of uit de Bijbelsche Geschiedenis, met de namen van planten en dieren en staat er binnenkort versteld van hoeveel namen door de kinderen op die manier worden vastgehouden. Men heeft aangename, leerzame gezelschapsspelletjes en alle kans is daarbij uitgesloten; iets, wat ik van zeer hoog belang acht. In onzen tijd van speculatie mogen we er wel zorgvuldig tegen waken, dat we bij onze kinderen niet de begeerte naar het kansspel aanwakkeren.
In de tweede plaats is het ook zoo goed, dat we eens meedoen, omdat de kinderen het spel dan meer waardeeren. Wij moeten afleeren, zoo maar laag neer te zien op wat de kinderen doen. We moeten eens meedoen, om hun onze belangstelling te toonen. We toonen in den regel te weinig, dat het ons wel degelijk aangaat wat de kinderen doen en waarmee ze zich vermaken. Dat is niet onverschillig en mag ons volstrekt niet onverschillig laten. Het verhoogt ook in niet geringe mate hun pret. Wanneer vele ouders meer tijd namen om eens met hun kinderen te spelen, zouden ze dat zelf meer gaan waardeeren. Velen geven heel wat tijd aan conversatie met familie en vrienden en de kinderen schieten over. Ik wil daarmee niet zeggen, dat conversatie verkeerd is, integendeel; ook niet, dat we veel tijd moeten besteden aan het spelen met de kinderen, maar ik ben wel vast overtuigd, dat vele ouders meer met hun kinderen konden meeleven; ook meer met hen moesten spelen en wandelen.
Vooral ook, omdat we, door met onze kinderen te spelen, ze beter leeren kennen. Als ze zich met hun geheele hart in dit spel geven, dan openbaren ze zich zooals ze zijn. En beter dan bij de scherpste ondervraging leeren wij ze dan in hun eigenaardige karaktertrekken kennen. Wie handig is, wie goed oplet, wie goed onthoudt, dat alles komt dan aan den dag. Maar ook: wie niet al te eerlijk is, wie moeilijk een nederlaag kan lijden, wie weinig volharding bezit, die allen komen dan voor den dag. Ook wie vrede weten te houden, wie wat kunnen verdragen of wie altijd het mooiste spelletje wetefr te verstoren, de rustigste vreugde weten te vergallen, openbaren dan hun capaciteiten.
Daarom, vader, moeder, speelt eens mee. Kunt ge een dag uitbreken, gaat eens met uw kinderen uit en ik ben er zeker van, als ge in de tintelende oogen van uw kinderen de vreugde hebt gelezen over het feit, dat vader en moeder ook eens meedoen, die doet dat meer, die geeft er wel graag vaak ander genot voor prijs.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen