SCHRIFT- VERKLARING

1 Timotheüs.

De leer, die naar de g o d z a l i g h e i d is. Er wordt zeer terecht gedurig in de prediking van het Evangelie op gewezen dat het leven naar de leer moet zijn. Hiermede wordt dan onze oppassende levenswandel bedoeld. Als iemand wel de Waarheid van het Evangelie belijdt en spreekt van de genade van Jezus Christus hem en anderen bewezen, terwijl zijn levenswandel veel te wenschen overlaat in zijn huisgezin, in zijn bedrijf of in zijn koopmanschap, dan zijn ons die mooie woorden van geen beteekenis. Praatvroomheid is geen vroomheid. Het leven moet naar de leer zijn. 
Toch schijnt het nu eens omgekeerd te staan in de hierboven geplaatste woorden. Hier is sprake van de leer, die naar de godzaligheid is. Laat ons dan dadelijk opmerken dat het woord »godzaligheid« een heel wat breeder en dieper begrip omvat dan wat wij een oppassenden levenswandel noemen. In het Grieksch, de taal waarin Paulus schreef, staat 't veelzeggende woord eusebeia. Hierdoor wordt uitgedrukt de aanbidding des harten van God en het gevoel van afhankelijkheid van de genade van dien zelfden God. De heidenen spraken deze eusebeia jegens hunne goden uit in het offer en in het gebed. Toen dit woord nu door het Christendom werd overgenomen, kreeg het daardoor eene heerlijke veelzeggende beteekenis, n.l. de gemeenschap met en de aanbidding van den levenden Christus en daardoor van den levenden God en tevens de uiting daarvan in handel en wandel. Wij hebben dit zelfde woord ontmoet in Hoofdstuk 4 vers 7, als Paulus schrijft: oefen uzelven tot godzaligheid. Wij moeten hier dus denken aan het geloofsleven van den wedergeborene, dat naar zijn aard zich openbaart in woord en daad. Gij zoudt het ook kunnen noemen het bevindelijke leven der geloovige ziel, dat een uitweg zoekt en vindt om zich bekend te maken aan God en aan de menschen. Dit is de godzaligheld, waarop de apostel keer op keer doelt.
Let er nu wel op dat deze twee zaken in onzen tekst nauw met elkander verbonden worden, n.l. »de gezonde woorden van onzen Heere Jezus Christus« en »de leer die naar de godzaligheid is«, 'k Zou haast zeggen, hier vinden wij eene onderscheiding die wij maken als wij spreken van een voorwerpelijke en onderwerpelijke prediking. Immers met »de leer die naar de godzaligheid is« wordt bedoeld de prediking, de onderwijzing die in overeenstemming is met de bovengenoemde eusebeia, de godzaligheid, zoodat in die leer, in die onderwijzing de bevinding van den Godvreezende de maatstaf is. Natuurlijk zou dit op zich zelf een gevaarlijke stelling zijn, als wij zeggen dat de prediking in overeenstemming moet zijn met het geloofsleven. Immers kan dit geestelijke leven van Gods kind alles behalve zuiver zijn. Er zijn wel predikers die wel een tekst nemen, maar zij prediken wat zij zelf langer of korter geleden doormaakten of wat zij uit den mond van anderen dienaangaande vernamen. Met groote stemverheffing zeide eens een prediker: Gods kinderen zijn mijn boeken. Menigeen gaf een goedkeurend knikje. Die goedkeuring mogen wij toch niet deelen, omdat dan in plaats van de prediking van het Evangelie er groote onzin op den preekstoel gebracht zou kunnen worden. Laat ons elkander voor de eer van Gods Woord en het welzijn onzer zielen waarschuwen voor een prediking die den geloovigen mensch verheerlijkt en niet de deugden des Heeren, en die vergeet dat in den geloovigen mensch zeer veel ongeloof en domheid samen kunnen gaan.
En toch neemt dit niet weg dat de prediking moet zijn naar de godzaligheid. Zij moet het echte, bevindelijke leven tot maatstaf hebben. Als men mij vraagt: moet een dominee dan de bevinding preeken? dan: is mijn antwoord: Ja, dat moet hij. Als hij het niet doet, roert hij het hart niet der gemeente, dan daalt hij niet af tot hetgeen zoekende zielen noidig hebben, dan komt hij niet tot het teedere, mystieke leven van Gods kind met den Koning van zijn ziel. Bevinding moet er gepredikt worden.
Maar dit niet in den ziekelijken zin waarin menigeen dit opvat. Men spreekt helaas zooveel over dit woord zonder dat men weet wat het beteekent. De een praat den ander na, zoodat menigeen meent dat het dit is, als in eindelooze herhaling van »och mocht« over de zonde en hare gevolgen gesproken wordt. 't Is alles ellende en nog eens ellende en verder komt men niet. En dat heet dan bevinding. Het gelijkt er niets op. De godzaligheid, d.w.z. de gemeenschap met den levenden Christus, zooals ik er boven over schreef, moet maatstaf der prediking zijn; Een godzaligheid, die gewerkt en versterkt wordt door »de gezegende woorden van onzen Heere Jezus Christus«. Daarom worden die twee zaken in één adem genoemd. Menigeen zou het eerste willen, n.l. »de gezonde woorden van onzen Heere Jezus Christus en keert zich af van elke bevindelijke prediking, misschien wel omdat hij met dit laatste anders dan de »ellende-prediking op het oog heeft. Een ander houdt het alleen maar met de prediking van de bevinding, misschien wel omdat de Evangelie-prediking die hij beluisterde te weinig kwam in het eerste stuk van onzen Catechismus. Laat ons vasthouden aan de gezegende woorden van onzen Heere Jezus Christus. Die worden hier het eerst genoemd. Een ieder die dit doet heeft ook ...ig een leer die naar de godzaligheid is. Voorwerpelijke en onderwerpelijke prediking moeten hand aan hand gaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen