STAAT EN MAATSCHAPPIJ

Jubileum L. F. Duymaer van Twist.
Hoewel we eenigen tijd geleden, toen Steenwijk herdacht, dat het 25 jaar geleden den heer Duymaer van Twist voor het eerst tot lid van de Tweede Kamer mocht gekozen zien, van dat jubileum hier hebben melding gemaakt en toen ons hooggeacht mede-bestuurslid hartelijk hebben gelukgewenscht, zoo willen we er nu nog even op terugkomen, nu het in den kring van onze politieke vrienden feestelijk is herdacht, dat 25 jaar geleden de heer Duymaer van Twist voor het eerst als lid van de Tweede Kamer zitting nam.
September 1901 was het toen. In het land had Rechts de overwinning behaald. Dr. Kuyper trad op als Minister-president en onder onze rechtsche vertegenwoordigers kwam in de Tweede Kamer de heer Duymaer van Twist, die daar nu al die jaren, vijf en twintig in getal, op waardige wijze zijn plaats heeft ingenomen en nog onvermoeid telkens optreedt als pleitbezorger onzer beginselen.
Wij verheugen ons, dat wij hem als bestuurslid van onzen Bond mogen bezitten. En niet alleen dat hij zijn naam daarvoor geeft, maar met de daad steunt hij altijd, vriendelijk en ijverig, zooals er geen tweede is. Niet alleen onze bestuursvergaderingen zijn daarvan bewijs, maar ook zijn gewillig meewerken aan „de Waarheidsvriend".
Trouw en vriendelijkheid zijn de deugden waarmede de Heere onzen vriend en broeder Duymaer van Twist sierde. En wij genieten er telkens weer van. Daarom zijn wij blij met zoovele anderen in den lande bij dit jubileum van den heer Duymaer van Twist en wij wenschen hem ook hier, gelijk we dat verleden week in onze bestuursvergadering deden, van harte toe, dat hij nog vele, vele jaren gespaard mag blijven, waarbij wij hopen en verwachten, dat hij dan ook nog vele, vele jaren onzen Gereformeerden Bond zal willen dienen op dezelfde wijze als hij dat tot heden deed.
Trouw en vriendelijk is de heer Duymaer van Twist; vredig en onbaatzuchtig, eerlijk en oprecht, hartelijk en behulpzaam, daarbij een minnaar van de Gereformeerde Waarheid, waarmede hij zoo gaarne onze Hervormde Kerk op allerlei wijze dienen wil. Ons gereformeerde volk wenscht hem dan ook bij deze hartelijk geluk en bidt van den Heere den rijksten zegen over hem af, voor tijd en eeuwigheid. De Heere zegene hem en zijn huis uit Sion, tot in lengte van dagen!

De militaire ongeregeldheden.
De ongeregeldheden, welke de vorige week onder de militairen te Assen en te Ede plaats hadden, en waarbij in eerstgenoemd garnizoen het leven van een dienstplichtig onderofficier valt te betreuren, terwijl een ander voor herhalingsoefeningen onder de wapenen zijnde soldaat, vrij ernstig werd gewond, heeft niet nagelaten een droeven indruk op ons volk te maken.
In de eerste plaats, omdat hier twee jonge mannen getroffen werden, die met de relletjes der soldaten niets te maken hadden, daar geheel buiten stonden, en dus in alle opzichten onschuldig waren, doch door de kogels getroffen werden, omdat de wacht, welke ijlings in het geweer was gekomen, over de hoofden der rebellen heen schoot, ten einde de levens van deze mannen niet in gevaar te brengen. Zoo bleven opstandige soldaten gespaard en werden rustige militairen onbewust en onbedoeld het slachtoffer.
Maar ook in de tweede plaats valt het gebeurde te Assen en te Ede te betreuren, wijl wat daar plaats greep een uiting was van revolutionaire gezindheid. Dit bleek overduidelijk uit het herhaald aanheffen van het Socialistisch strijdlied, de „Internationale".
Het was geen samenscholing van militairen, die op de een of andere wijze zich verongelijkt gevoelden en die in jeugdigen overmoed meenden op deze wijze recht te kunnen erlangen, maar wat in de beide garnizoenen reeds onmiddellijk viel te constateeren, was rebellie tegen het wettig gezag. De ongeregeldheden waren het gevolg van een complot. En deswege moest met kracht door de militaire autoriteit worden opgetreden. Terdege moest den oproerkraaiers aan het verstand worden gebracht dat wie tegen het gezag oproer predikt, met vuur speelt. Wij kunnen het dus niet afkeuren, maar juichen het integendeel toe, dat het gezag in Assen en Ede met kracht is gehandhaafd geworden, ook al viel er helaas een doode. Wij verblijden er ons over, dat een ernstig onderzoek naar het gebeurde gaande is om de aanstokers van het complot gestraft te krijgen.
Toch mogen we de schuld in al haar zwaarte niet op de hoofden laden van hen, die daadwerkelijk aan de muiterij te Assen en Ede deelnamen. In hoeverre andere personen indirectelijk voor den gang van zaken verantwoordelijk zijn, zal het onderzoek wel nader uitmaken.
Maar niet mag worden voorbijgezien, hoe ons volk — en ditmaal was het oog der revolutionairen bijzonderlijk gericht op de dienstplichtigen, welke voor herhalingsoefeningen onder de wapenen kwamen — wordt opgehitst en stelselmatig wordt vergiftigd door de anti-militairistische propaganda van Sociaal Democraten en Communisten.
Het ontwapenings-congres, dat op Zondag 19 September in de residentie plaats had, is met de redevoeringen, die daar gehouden werden en waarin het schering en inslag was: „wij zullen het militairisme in Nederland neerslaan", en herhalingsoefeningen kunnen nauwelijks meer gehouden worden, dan ook niet weinig oorzaak geworden van het schandelijk optreden van een opgezweepte menigte van heethoofden, wier hartstochten waren ontketend.
Gedurende de maandenlange voorbereiding van het demonstratief congres, is het gif van verzet, van oproer en van gewelddadig optreden in een zoodanige hoeveelheid verspreid, dat de uitbarsting niet kon achterwege blijven. Ook in dit licht heeft men de ernstige militaire ongeregeldheden, welke te Assen en te Ede plaats vonden, te beschouwen. En daarom zal de regeering tegenover deze excessen hare maatregelen moeten nemen, anders zal het kwaad dermate voortwoekeren dat op den duur de revolutionaire woelingen niet meer zijn te onderdrukken. Het gaat hier in de allervoornaamste plaats om het hoog houden van het gezag en om het bewaren van de orde en de rust in ons land.

De protesten blijven aanhouden.
Het is bij de vragen van den heer Duymaer van Twist aan den Minister van justitie, waarvan wij nog juist de vorige week konden melding maken, inzake de demonstratie voor ontwapening en medezeggenschap op Zondag 19 September in 's Gravenhage, niet gebleven.  Ook door den heer Vrolijk, het A.R gemeenteraadslid in Den Haag, werden vragen tot den burgemeester, als hoofd der politie, gericht, terwijl eveneens van den kerkeraad der Gereformeerde Kerken te 's-Gravenhage en de Kiesvereeniging der Staatkundig Gereformeerde Partij in de residentie, protesten tegen de ontheiliging van den Zondag en het verstoren van Zondagsrust zijn uitgegaan.
In denzelfden geest liet zich ook de christelijke pers uit in haar afkeuring over de betooging der Sociaal Democraten. Met instemming laten we hier volgen wat "De Nederlander" betreffende deze zaak schreef, al zou op den principiëelen kant van de kwestie nog wel wat zijn aan merken.
Wij lezen dan in het Christelijk Historisch orgaan het volgende:
S.D.A.P. en N.V.V. (Ned. Verbond van Vakvereenigingen) hebben j.l. Zondag betoogd voor ontwapening. Dat is hun recht en niemand zal hun dit recht ontzeggen. Maar het gaat niet aan, dat zij den Zondag zoodanig voor zichzelf opeischen, dat anderer rust wordt verstoord.
Dat het vervelend is voor de omwonenden, zoo'n kleine vier uur achtereen het eentonig zingen te hooren van de Internationale, wij zullen er over zwijgen. Maar het gaat niet aan, dat kerkgangers belemmerd worden op te gaan naar bedehuis ter viering van den Sabbat en die belemmering is toch tegenover die van kerkgangers een feit geweest. Zowel van de zijde der politie als van die van de betoogers.
Er is hier iets niet in orde geweest. De Overheid is er ook om de Zondagsrust te handhaven en al wat die Zondagsrust bedreigt, binnen de perken te houden. Instede van dit te doen, hielpen haar dienaren mede aan de belemmering van den kerkgang van Zondagvierders. Staan hier de dingen al niet aardig op den kop?
Dat de muziekkorpsen, langs de kerkgebouwen marcheerend, door bleven blazen — wij hadden van deze niet anders verwacht. Men weet wel zoo langzamerhand wat de verdraagzaamheid van socialisten en communisten waard is. Dat de jonge gardisten bij het marcheren langs een kerkgebouw, waarvan de klok juist gaat luiden voor den avonddienst plotseling met huichelachtigen ernst plegen een uitdrukking van devotie op hun gelaat te brengen en den luchtigen tred te wijzigen in een uiterst statigen stap, dat verwondert ons niet, al is het ontroerend te moeten constateeren hoe diep de anti-godsdienstige gezindheid reeds in de bloedvaten ingevreten is. Maar de Overheid had den stoet vér van de kerkgebouwen moeten houden, moeten voorkomen, dat sommige godsdienstoefeningen bemoeilijkt werden door het ontwapeningsrumoer. Dat zij dit niet deed, is een ernstige zaak die ten strengste moet worden gelaakt.
Intusschen laat een en ander ons weer eens uitnemend zien, hoe weinig de godsdienstoefening bij de Sociaal Democraten in tel is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen