FEUILLETON

DE SMID VAN GRIJSDORP
door JEKA
9)

Eenige dagen na het bezoek van mijnheer van Hoeven waren er uit Amsterdam in het tuinhuis van den Beukenhof, bezorgd een paar leuningstoelen voor van Leeuwen en zijn moeder, een prachtige naaidoos voor Rika, zooals zij er nooit een gezien had, die vol was met allerlei benoodigdheden voor vrouwelijke handwerken, van sommige waarvan zij het gebruik niet eens wist, maar dat zou zij wel leeren; en voor Gerrit een stapel boeken over land-en tuinbouw. Hij „zou eenige winters noodig hebben om te weten wat er in stond". Volgens een begeleidend schrijven was het een herinnering aan Karel's redding, en hoopte de gever dat in het tuinhuis nog lang van een en ander gebruik zou worden gemaakt.
Dat geschiedde. Ofschoon oude Geertje de stoelen veel te mooi vond voor dagelijksch gebruik en zij ook niet gewoon was in een leuningstoel te zitten, voldeed zij toch aan den wensch van den gever, en nu wist zij al niet beter of het behoorde zoo. Als zij druk bezig was geweest, zat zij er ook erg op haar gemak in. „Als een koningin op haar troon", had van Leeuwen eens lachend gezegd. „Zóó kon omoe het nog wel wat volhouden".
Zij was alleen thuis; haar breikous rustte, want het begon reeds te schemeren. De dagen werden al korter, de zomer was als voorbijgevlogen en de herfst gekomen. Het was stil op den Beukenhof; de familie Schippers was reeds lang weer naar Amsterdam vertrokken en had vooral dezen zomer een ledigheid achtergelaten, want er was een druk verkeer ontstaan tusschen de familie van den hof en het huisgezin van den tuinman. De jongens vooral liepen dagelijks het tuinhuis in en uit, en inzonderheid was er een min of meer vertrouwelijke band gelegd tusschen Karel en zijn redder. Gaarne was hij bij den tuinman; zelfs zeide hij eens niet te willen studeeren voor advokaat, maar tuinman te willen worden, hij kon dan bij van Leeuwen het werk wel leeren. Maar bovenal waren de jongens gaarne bij grootmoeder Geertje. Als die tegen, den avond buiten op de bank zat en begon te vertellen van den Beukenhof, of de jongens wees op de grootheid, wijsheid en goedheid Gods in Zijne schepping, op Zijn wonderlijk bestuur van al wat bestaat en inzonderheid van het leven der menschen, dan luisterden Kees, Willem en Karel met veel aandacht. Ja, zij hoorden in groote stilte en met eerbied als de vrome Geertje sprak van de heerlijkheid des hemels, van de zaligheid der kinderen Gods, hoe schoon het leven na den dood zou wezen voor allen, oud en jong, die eens den hemel in zouden gaan door Jezus Christus, die er ook haar zou brengen, zooals zij vast geloofde. Hoe gaarne zij allen daar zou zien die zij liefhad, en dat van den Heere ook bad.
Jezus is de Zaligmaker, Hij wil de zonde vergeven, de harten veranderen, op den weg leiden die naar omhoog brengt. Wat Hij gedaan heeft om zondaren zalig te maken, wat Hij werkte in de harten van allen die tot Hem kwamen! Hoe dat alles geschreven was in den Bijbel en men daarin dagelijks moest lezen, om den Heere te vinden, om zich zelven te kennen, om te leeren hopen op de liefde Gods en zich in alles aan den hemelschen Vader toevertrouwen.
Het was alles nieuw voor de jongens; zoo iets hadden zij in huis of op school nimmer gehoord, en oude Geertje wist den weg tot hunne harten te vinden. De wijze waarop zij sprak, de liefde die al hare woorden doortrok, het eenvoudig, kinderlijke, hartelijke dat er in uit kwam, boeide en trok aan, zóó, dat niet alleen de jongens, maar ook van Leeuwen en zijn kinderen 't het schoonste uur van den dag achtten als ,,omoe aan 't vertellen ging".
Hoe lief had van Leeuwen zijn moeder! Neen, hij „verachtte haar niet nu zij oud was geworden", zooals Salomo zegt, maar naarmate zij ouder werd, had hij haar te meer lief.
En de jongens spraken later nog dikwerf over wat zij van de oude tuinmansvrouw hoorden; zij konden het niet vergeten.
Aan een en ander zat Geertje te denken, en hare gedachten klommen omhoog tot Hem, die het zoo goed met haar maakte, Wien zij alles te danken had en tot Wien zij als een kind tot zijn vader spreken kon, ook over hare tijdelijke zorgen.
Het werd donkerder; van Leeuwen was naar den koetsier Jansen, om te spreken over de verzending van vruchten en groen-ten, den wintervoorraad voor de familie inAmsterdam; Gerrit was naar de catechisatie gegaan, en Rika, — ja, waar bleef zij? Zij zou boodschappen doen in 't dorp, maar kon er reeds lang weer zijn.
Oude Geertje stond op en ging naar buiten om te zien of haar kleindochter haast kwam.
Maar zij zag tevergeefs de lange laan door; er kwam niemand aan, zoo veel kon zij nog wel zien. Toch was Rika niet ver van huis, maar was opgehouden in Beukenlaan. Toen zij, omdat het al zoo laat was, haastig naar huis liep, was onverwachts iemand achter een boom vandaan gekomen en had met een: "Dag Rita, waarom ontloop je mij tegenwoordig", den weg versperd.
't Was Albert Brongers.
„Ga even mee, een eindje het bosch in, 'k heb je wat te zeggen, Riek"
„Neen, Albert, 'k heb geen tijd, 'k moet naar huis, 'k ben al te laat". 
,,Een oogenblikje maar, kom, dat kan er nog wel bij".
„'k Moest het niet doen, Albert, maar zij deed het toch, en dat „oogenblikje" werd nog al lang.
(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen