FEUILLETON

DE SMID VAN GRIJSDORP
door JEKA
13)
't Was anders geloopen dan zij had gewild. Hein was onverschillig voor haar. Zij had haar liefde, die versmaad werd, moeten verbergen. En nog altijd voelde zij de wonde in haar hart; die ging ook telkens weer open. En daar gaf de dokter geen medicijnen voor; ze durfde hem er niets van zeggen, zelfs haar moeder niet.
Wist dominee Stevens er niets van? Die had meer dan eens gezegd dat de Heere gewonde harten geneest. En dat geloofde zij ook. Het had haar goed gedaan, dat hij haar zoo getrouw opzocht, met haar sprak en bad. Sinds Willem's dood reeds, toen zij nog gezond was, had zij behoefte gevoeld aan andere dingen dan de wereld geven kan, aan vergeving en vrede, aan iets dat blijven zou en waarop zij vertrouwen kon ook in den dood. Later was zij ziek geworden; nu al vier jaar was zij niet meer als vroeger. Ook innerlijk niet.
Zij had in haar leed leeren bidden, om genâ, haar hulp leeren zoeken bij den Heere en ook troost gevonden. Soms was 't haar alles goed — wat de Heere ook deed; was het licht rondom haar en in haar hart vrede, maar er kwamen ook andere tijden, dat booze gedachten en bange zorgen haar kwelden. En, „de vliegen kan men nog weg jagen, maar die zorgen en nare gedachten niet", „Mijn geloof is te zwak, dominee; ik bid er wel tegen, maar het kwade overwint mij telkens".
„Dat is te begrijpen, Anna, dat gaat zoo met elk kind van God, vooral als het beproefd wordt! En dan wel zoolang als gij!"
„Zou de Heere mij dan ook beproeven?"
„Zeker, Anna, en daarom zal het ook in orde komen met u, vvant Hij beproeft met mate en in Goddelijke wijsheid en liefde. Het zal op de een of andere wijze blijken, dat het goed voor u is. Wil Hem maar vertrouwen en u aan Hem overgeven. Bidt en gij zult ontvangen, zoekt en gij zult vinden, klopt en u zal opengedaan worden. Bidden tot Hij op Zijn tijd en wijze verhoort; zoeken in Zijn Woord en in uw leven, Zijn weg en werk, Zijn vaderhand en gemeenschap, Zijne kracht en hulp; en kloppen, tot Hij zelf u opendoet.
„Ziet, Anna, 't is alsof wij telkens voor een gesloten deur staan die wij met geen mogelijkheid kunnen open krijgen; dan moeten wij maar kloppen, blijven kloppen, de Heere kan alle deuren openen en als het goed is doet Hij het ook".
Zoo had ds. Stevens 's morgens nog gezegd en 't had haar bemoedigd, maar toen hij ook vertelde, dat Rika en haar vader naar Den Haag waren, omdat Hein's vrouw ernstig ziek was geworden, was de wonde in haar hart weer opengegaan.
Haar gedachten vlogen terug naar de blijde dagen, toen zij nog gezond en sterk was, toen zij met Hein ..... .....? En Hein was met een andere getrouwd, al lang geleden. Had zij hem nog lief? Kon zij dat niet uit haar hart krijgen, kon zij niet stil zijn en dat ook overgeven aan Hem, die alles beschikt? Waar is haar geloof?
Ze hoorde iemand de trap opkomen. Moeder was het niet. Wie dan?
„Dag An, ik kom even bij je zien. 't Is weer niet zoo goed, hoor ik?"
„Dag Jans, 'k heb wat kou gevat, zegt de dokter en ..... ..... "
„Wat! schrei je, An? Zoo erg is 't toch niet, hoop ik".
„Nee Jans, maar als men zoo alleen ligt en zich van alles in 't hoofd haalt, kan men wel eens wat moedeloos worden".
Weldra zat Jans bij het bed van hare zieke vriendin.
En welk een verschil tusschen die twee! Zij zoo levendig en druk, frisch en gezond, alsof er een bos bloemen met lentelucht en zonneschijn in de ziekenkamer was gekomen en Anna, uitgeteerd en moede, door koorts gesloopt en verzwakt.
„Je ziet er werkelijk slecht uit, An. Het is ook heel geen weer voor je. Was 't nog maar zomer!"
„Die is voorbij, Jans, en het was voor mij misschien de laatste".
„Kom, zoo moet ge niet denken, An. Ge zult nog wel weer opknappen; wij kunnen u niet missen".
„Zoo moet ik wel eens denken, Jans; 'k 'ga langzaam achteruit. En wij kunnen jong sterven; dat gebeurt met zoovelen".
„Gij zijt al zoo lang ziek en zou God? "..... Jans zweeg een oogenblik en ging toen verder: „Ik begrijp het niet. An. Vóór in mijn moeders kerkboek heeft zij geschreven: D e  H e e r e  i s  g o e d  e n  d o e t  g o e d. 'k Heb het dikwerf gelezen, maar het schijnt meestal niet waar te zijn".
„'t I s waar, Jans, ik begrijp het ook niet, maar geloof het. Zijn Woord zegt het en dat is de waarheid. Al wat de Heere doet is goed; ook aan mij, al valt het zwaar te dragen, later zullen wij het verstaan. Soms kan ik mij daarin verblijden en dan is het rustig in mij, maar telkens laat ik 't weer los. O, als Jezus er niet was!"
Jans zag Anna met eerbied aan. Zij durfde daarop niet verder ingaan. Was haar geloof dan wel echt? Zij wilde het steeds weer anders hebben als God het maakte en toch, zij had het zoo goed. Als zij ook eens ziek was als Anna en sterven moest? Hoe kon An daar zoo kalm over spreken? Hoe kon zij haar niet volgen en daarom keerde zij terug en begon over iets anders.
„Gij weet. An, dat Riek weg is, op reis naar Den Haag?"
„Ja, Jans".
„Is ze nog bij je geweest?"
„Nee, maar ik hoorde het van morgen van dominee".
,,Hein's vrouw is ziek, he? Dat is heel wat voor Riek! Ze is bijna nooit van huis geweest en nu zoo ver weg om een zieke op te passen; en dan drie kleine kinderen. Maar zij is nog al dapper, zij zal er zich wel doorslaan".
(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen