Paaschvergadering Hervormde Jongelingsbond.

Buitengewone belangstelling.
In gebouw „Waarheid en Vrede" te Dordrecht is Tweeden Paaschdag de Prov. Afdeeling „Zuid Holland" samengekomen.
Ds. H. A. de Geus, van Waddingsveen, opende als voorzitter der afdeeling de vergadering, die buitengewoon druk bezocht was. In zijn openingswoord herinnerde hij aan de vorige Paaschvergadering te Delft en vergeleek het verleden met het heden, constateerende de ongedacht groote opkomst. Spr. hoopte dat Jezus zelf in 't midden moge wezen met Zijn Geest.
Dr. J. Severijn, het woord verkrijgend over het onderwerp: „De Kerk en de Jeugd", begon met te zeggen, dat het hem aangenaam was om voor deze vergadering over een jeugdvraagstuk te spreken. Hij, die de geestelijke stroomingen gadeslaat, ontwaart dat men overal beslag wil leggen op de jeugd. Zoowel ter linker als ter rechterzijde. Wat bedoelt dat eigenlijk? Wat wil dat uitwerken? Wat verwacht men daar toch van? Er is maar één antwoord: Men wil de publieke opinie beïnvloeden met zijn geest. Wie de publieke opinie heeft, heeft in de toekomst de macht. De jeugd is nog kneedbaar en teeder. In de jeugd blijven de lijnen liggen tot in den hoogen ouderdom. Dr. A. Kuyper heeft de publieke opinie bewerkt in zijn „Pro Rege". Daarin heeft hij aangetoond dat het Koningschap van Christus door de Kerk tot openbaring wordt gebracht. De Kerk is een geestelijke realiteit. Daarin openbaart Christus zich door Zijn Woord en Geest. Maar ook het gezin is een openbaring van Christus' Koningschap. Van daaruit ontwikkelt zich het leven en bewegen van een volk. Van daaruit wil men het volk beïnvloeden. Als iedereen hetzelfde zegt is dat voor velen een reden het ook te zeggen. De publieke opinie is oppervlakkig omdat de meeste menschen oppervlakkig zijn en oppervlakkig leven. Denken doen er niet velen. Daarom wie de jeugd heeft, die heeft de toekomst. De wijze waarop, past men aan, aan het spel. Men wil de jeugd niet trekken door redenen die dor en droog zijn. Neen, de jeugd wil een ideaal! Ieder wil een ideaal. Dat bruist en gist in ieders hart. Van waar ben ik? Waar ga ik heen? Van waar is alle ding? Velen houden zich met deze vragen niet bezig. Velen vinden dat te moeilijk. De geestkracht is te weinig gespierd.
Er zijn er, die over de eeuwige dingen peinzen en die eindelijk rust hebben gevonden voor hun hart. Die weten wat Augustinus bedoelde, toen hij zeide: Ons hart is onrustig in ons totdat het rust vindt in God." Een tijd van worstelen heeft ieder gehad of we zijn er nog middenin. De jeugd grijpt naar 't nieuwe, naar den wereldopbouw. Men wil gemeenschappelijk het grootst mogelijke ideaal bereiken. Daarvoor vangt men de jeugd. Daarvoor geeft men zijn jeugdig hart weg. Droge studie wordt echter niet meer begeerd, men mengt de vraag stukken met het spel. De knaap leert in en met het spel. De fantasie wordt daardoor gaande gemaakt. Het spel is een wereld voor de jeugd. Een jongen op een bezemsteel denkt zich in dat hij generaal is. De jongeling vermeet zich te spelen met God, wereld, hemel, aarde.
Daarom is het zoo juist gezien van de humanistische jeugdbeweging, dat men de moeilijkste vraagstukken vermengt met spel en dans en muziek, daaraan verbindt men het idealisme der toekomst. Het jonge hart wordt ingespind in het rag van datgene wat men nastreeft. De discipline, die in die kringen heerscht, dwingt bewondering af. De wandelclubs des Zondagsmorgens hun vroolijke liederen uitjubelend, marcheeren zoo regelmatig alsof er een drilmeester bij loopt.
Zouden onze Chr. jongens en meisjes dat ook zoo kunnen? Spr.'s oordeel is, dat wij tegenover de linkerzijde een droevig figuur zouden slaan. Daar zit een geweldige kracht in de linkerzijde. Het volk, dat zulks kan, bereikt wat in de toekomst! Wie zoo kan spelen op de snaren van het menschelijk hart, die bereikt veel!
Wat is er bij ons weinig diepte des levens. Wie de meeste stemmen heeft, heeft de meeste kans van slagen. Ons kiesstelsel is op dit humanistische standpunt gegrond. De stemmen worden niet gewogen maar geteld. Over de meest gewichtige zaken wordt oppervlakkig gesproken en geoordeeld. Er zijn haast geen denkende menschen meer die een meening hebben, die tegen den stroom op durven. Ons geslacht leeft bij de couranten, het voorgeslacht leefde bij de dikke folianten. Er waren toen nog geen sociale kwesties. De predikanten studeerden, catechiseerden en rookten hun pijp. Thans zijn de gemeenten verdriedubbeld. De predikanten hebben nu geen tijd meer. Zij zijn nu veel te weinig op de studeerkamer. Zij moeten nu filosoof, econoom, jurist en theoloog wezen. Dat kost studie. Vooral nu de theologische studie niet meer beantwoordt aan de behoefte van den tijd. De gemeente heeft de boeken van de oude schrijvers gelezen in vroeger dagen. Nu schrikt men terug voor een boek van 200 bladzijden. Men hoort het liever van derden. Dat is de geest des tijds. Er wordt niet meer gestudeerd. Toch is dat een eisch die God ons stelt. De meesten komen niet verder dan een hoofdartikel van een dagblad. Overigens vragen zij aan de vrouw of er nog nieuws in de courant staat. In zulk een tijd kan iemand met een volk doen wat hij wil. Is er geen knoet die de eenheid bewaart, dan gaat een volk door verdeeldheid ten onder.
Spr. is wel dankbaar gestemd over allen Chr. jeugdarbeid, die wordt verricht, maar hij is er van doordrongen, dat het allemaal onbetaalde rekeningen van de Kerk zijn. Het groote gebrek zit in het gezinsleven. Het moest niet noodig zijn, dat er Zondagsscholen worden opgericht en Knapen-en Jongelingsvereenigingen. Wat doet de Kerk op het terrein der Chr. jeugdbeweging? De Kerk laat ons tobben. Zoo is de toestand. Als er zijn die zeggen dat de J.V. kweekscholen zijn van eigenwijsheid dan, zegt Spr., moet men zich er voorspannen om datgene zelf te schenken wat de J.V. behoeft. Er behoefde geen J.V. te zijn, maar zij zijn uit het gebrek voortgekomen. Maar het is alles werk dat de ambtsdragers moesten doen. Ook Zondagsschoolarbeid is dienst des Woords. De dienst des Woords zou zoo de handen vol krijgen. Eén predikant zou niet meer dan 5 à 600 zielen te bearbeiden moeten hebben. Dat is het ideaal! Wij staan daar mijlen ver van af. Die stand zal er nooit komen. Daarom gaan wij voorwaarts met de mannen en vrouwen die zich willen geven en God zal onzen arbeid zegenen.
Een 7-tal personen wisselden met den spreker van gedachten.
Na psalmgezang sprak ds. v. Willigen over „De heilige oodog". Spr. verdeelde zijn referaat in punten en sprak over den persoonlijken oorlog; de wapenrusting; het heilige vuur en de heilige overwinning. Ook op dit referaat volgde bespreking.
Nadat Psalm 119: 83 was gezongen, sprak ds. de Geus een kort, krachtig slotwoord, waarna dr. J. Severijn eindigde met dankgebed.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen