TARWEGRAAN.

Leer mij, Heer! de wet begrijpen
Van het kost'lijk tarwegraan,
Dat niet in de zon kon rijpen,
Vóór het, stervend in den akker,
Van zijn hulsel was ontdaan;
En niet eer kon groeien gaan,
Vóór Uw licht het kuste wakker!

Eenmaal word ook ik geborgen
In den koelen aardeschoot;
Maar ik weet het: Gij zult zorgen,
Dat eens, op den Dag der dagen,
Bij het blinkend morgenrood,
Waar de lange nacht voor vlood,
Ik mijn nieuwe kleed zal dragen.

Maar leer, Heere! mij te sterven,
Eer ik sterve naar mijn lijf!
Wil mijn eigen-ik verderven;
Al wat is van mij verteren;
Dat in mij niets overblijv'
Dan Uw Geest, Heer, Die mij drijv'
Vrucht te dragen U ter eere!
Z. W. L.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen