UIT DE PERS

EEN ONTROEREND BRIEFJE.
Over een moeder. Van een kind! Prof. Watering heeft in „Op den Uitkijk" een briefje gepubliceerd, dat hij ontvangen heeft van een jeugdige lezeres zijner opvoedkundige artikelen in dat blad. De hoogleeraar geeft het briefje, dat hem geschreven werd, weer zonder aanhef en zonder onderteekening. Wie de schrijfster was, weet hij niet. Hij kent slechts haar naam en zag haar nooit. 't Is een briefje van een kind over haar moeder en het luidt als volgt:
Hier in ons Ziekenhuis krijgen wij ook „Op den Uitkijk", En ik lees daarin vaak van wat U schrijft over ouders en kinderen en zoo. Daarom wil ik U schrijven. Ik doe het met potlood. Want ik moet altijd op bed liggen. Ik weet dat ik T.B.C. ben, in erge graad. Vader is er ook aan gestorven. Moeder stierf verleden jaar aan een maagziekte. Ik ben nu negentien jaar, en dan is het wel erg te moeten sterven. Als Jezus dan maar meegaat met mij. Want ik ben zoo heelemaal alleen, ondanks alle zusters, die erg lief zijn, en ondanks de andere patiënten. Als Jezus maar meegaat! Maar altijd alleen ben ik niet. Soms is Jezus vlak bij mij.
Maar ik wilde U toch iets schrijven.
Dat is, dat ik zoo heel erg blij ben, dat ik een moeder gehad heb, die mij altijd wilde begrijpen. Zij was nooit tevreden met een antwoord van mij vóór ze wist wat er in mijn ziel omging. Zij wilde altijd door mij heen kijken om te zien, wat er van binnen was. En daarom had ze altijd zooveel geduld. En daarom wisten we, dat we, dat wij als kinderen haar alles konden vertellen, en later, toen mijn broer dood was, ik alleen. Moeder was nooit te haastig voor mij. Zij had altijd tijd, als het noodig was. Dan zag ze dat aan mijn heele manier van doen.
En als ik kriegelig wierd, omdat moeder mij ook niet altijd begreep, dan zei ze: Kind, God begrijpt je veel beter dan ik
Nu is moeder dood. Maar ik schrijf U, omdat ik, als ik in „Op den Uitkijk" lees, zoo vaak aan mijn moeder denk. (Aan vader, die al langer dood is, heb ik minder herinnering). Als ik nu aan moeder denk, dan is het haar hand, die mij tot Jezus leidde; dan is het haar stem, die mij van God sprak. Ik dank God, dat ik een moeder had die mij altijd weer wilde b e g r ij p e n.
Maar om nóg iets ben ik zoo dankbaar. Mijn moeder maakte het mij zoo gemakkelijk om te gehoorzamen, door mij te laten begrijpen, wat ik begrijpen kon — en door dan verder eenvoudig gehoorzaamheid te vragen, zoo zonder veel omhaal van woorden. En ze maakte het mij zoo gemakkelijk door haar eenvoudig voorbeeld. Als ik ooit in den hemel kom — en ik bid er Jezus, en vraag er God elken dag om, dan zal ik God eeuwig danken, ook omdat Hij mij zoo'n moeder gaf. Dit wou ik U schrijven, omdat U mij zoo vaak aan mijn moeder herinnert.
Zoo luidde het briefje. Dan volgde de onderteekening. Ingesloten lag een briefje. Geschreven met inkt. Het luidde aldus:
De schrijfster van dit briefje, mej is gisteravond in een bloedspuwing dood gebleven. Op haar schrijfplankje vonden we dezen brief met een enveloppe, aan U geadresseerd, dien we U doen toekomen.
Hoogachtend, Hoofdzuster Barak
Zoo zijn nu moeder en kind bij Jezus. Heeft dit nagelaten briefje niet veel te zeg­gen tot alle ouders?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen