FEUILLETON

DE SMID VAN GRIJSDORP
door JEKA
45) 
„Beloof het Hem, Hein, en vraag dan altijd Zijne genade, dan zal het gaan, en zullen wij elkander eens weerzien omhoog".
Zelfs kreeg omoe op een avond, kort voor haar sterven, nog bezoek van de freules van Wijck Doornenburg. Die waren op den „Beukenhof" gelogeerd. De oude verblijdde zich dat zij haar nog zien mocht voor zij stierf en vertelde, hoe menigmaal zij den Heere gebeden had dat Hij licht mocht geven in die donkere zaak van den ouden baron, en hoe heerlijk alles was afgeloopen. „Zoo doet de Heere, als wij Hem vertrouwen, in 't stoffelijke zoowel als het geestelijke. Alle schatten der wereld zijn echter niets vergeleken bij het heil, de zaligheid in Christus". En van de stervende tuinmansvrouw, die de freules van der jeugd af aan zoo goed gekend hadden, hoorden zij een prediking zoo als zij nimmer hadden gehoord, en werden zij in liefde vermaand de juweelen en schatten van Jezus Christus boven alles te zoeken, Hij geeft ze om niet.
't Was reeds einde Augustus geworden, toen het met omoe ten einde liep.
Rika en Van Leeuwen zaten bij haar bed. Omoe sliep meestal en was uitgeteerd, zoo nu en dan werd zij wakker, zag hare geliefden aan en sliep dan weer in.
„'k Geloof, dat het nu 's Heeren tijd is, Jan", zei ze onverwachts, en trachtte zich op te heffen, maar het ging niet. Haar zoon wilde haar helpen.
„Laat maar Jan, ik lig goed. Zijn tijd moet de onze zijn 't Is alles goed".
„Dag mijn jonge, tot wederziens".
,, Kiek, Riek, waar ben je kind, ik zie je niet meer". Zij tastte met haar hand naar haar kleindochter, maar vóór Rika die kon vatten, zei omoe nog: „vrede, liefde Jezus kind, " en was heengegaan.
't Was zeer ledig in het tuinhuis — en erg stil, toen Van Leeuwen zijn moeder had begraven.
Daar stond nog „omoe's" stoel, netjes in den hoek gezet, met een gehaakt kleedje er over, alsof er niemand meer in zitten mocht.
Van Leeuwen en Gerrit gingen dikwerf samen 's avonds naar de boerderij, maar ook daar was het zoo geheel anders dan in het tuinhuis.
„De Heere zal zorgen, heeft omoe gezegd", zei Van Leeuwen eens toen zij naar huis liepen. „Wij moeten veel bidden dat Hij het doet, jonge, anders weet ik niet hoe het gaan zal".
 „Maar omoe wist het toch wel, vader?"
„Ja, jonge, zij wist het; maar wij moeten het ook weten en ondervinden. Vraag het maar veel, jonge".
Einde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen