INGEZONDEN.

Mijnheer de Redacteur,
Mag ik in vervolg op mijn stukje van de vorige week Ü nog even een klein plaatsje verzoeken achteraf ? Natuurlijk is Docent Lengkeek uit Apeldoorn heel slecht te spreken over 't geval ds. Barth. Hij karakteriseert in „De Wekker" dat heengaan als van iemand, „die u een slag in 't gezicht geeft" en er bij voegt, op uw verwonderde vraag: „ik heb geen behoefte hierop thans verder in te gaan." Maar eigenaardig is het te zien hoe in de pers van de „uitgetredenen", in breede phalanx genomen, de geleerden zitten met deze daad.
Ds. K. Schilder, te Oegstgeest, trekt het zich blijkbaar in „De Bazuin" nog al heel sterk aan, en zegt: „Zooals Wisse van ons ging, gaat Barth van Wisse vandaan". Juist, daar hebt ge de zaak! De reeks zonder einde! Zooals dr. Kuyper uit de Hervormde Kerk ging, gaat ds. Wisse uit de Gereformeerde Kerk, gaat ds. Barth uit de Chr. Gereformeerde Kerk und kein Ende!
Straks gaat de laatste weer bij de Oud-Gereformeerden weg en dan van de Oud-Gereformeerden naar het Conventikel en later, daar weer vandaan naar zijn eigen huis en komt hij bij zichzelf terecht. Alles „om de oude Waarheid". Ten slotte : „l'état c'est moi" — of in plat-Hollandsch: „de Kerk, de Waarheid, dat ben ik". Dit is het laatste couplet van het subjectieve liedje.
Luister naar de argumentatie van K. S. (spatiëering van mij, G.H.B.) : „W a a r  i s  d e  g r e n s, als men de Kerk  b e o o r d e e l t  l o s  v  a n  h a a r  b e l ij d e n i s  e n  d e  n o o d i g e  r e f o r m a t i e  o v e r l a a t  a a n  a c h t e r g e l a t e n e n?"
Ach, broeder Schilder, pas u dat even toe op 34 en '86.
En hoe iemand als Docent de Bruin (ook overgenomen in het laatste nummer van „De Bazuin") zich nog goed kan houden tegenover een Hervormd Gereformeerd mensch, met Vader van Brakel voor zich, als hij het volgende citeert, is ook onbegrijpelijk. We lazen daar:
,,Men mag nooit de kerk verlaten onder voorwendsel van de verdorvenheid der kerk, om eene zuivere op te richten, want de Heere heeft nooit zulk werk gezegend." Daar zijn er ten allen tijde geweest, die zich onder dat voorwendsel van de kerk afscheurden, doch de Heere heeft er altijd in geblazen". Ja, Brakel voegt er bij: „Het is eene schrikkelijke zonde de kerk te verlaten en eene betere te willen oprichten. Zoo men de kerk nog houdt voor de kerk, zoo scheurt men het lichaam van Christus, men bedroeft de godzaligen, men ergert anderen, men maakt dat de naam Gods gelasterd wordt, men doet eenvoudigen dwalen. Verklaart men echter, dat de kerk geen kerk meer is, zoo verloochent men de kerk van Christus en doet hetzelfde, dat gezegd is".
Zou in het jaar 1900 en zooveel de Calvinistische gedachte: „één Gereformeerde Kerk voor Nederland, met één Gereformeerde belijdenis en Kerkorde en met speelruimte van opvatting", nog bewaarheid worden in dezen lande? Wij hebben nog 72 jaar den tijd, voor wij aan het jaar 2000 toe zijn, maar ik vrees, dat de tijd kort genoeg zal zijn voor de verwerkelijking van dat ideaal.
Mijnheer de Redacteur, het is mijn bedoeling niet om te gaan discussieeren met de woordvoerders van de diverse soorten van „uitgetredenen". Op dit punt worden wij het toch niet eens. Ik wilde slechts even een opmerking maken. Dank voor de plaatsruimte.
Leiden, 3 Maart 1928.                                         G.H. BEEKENKAMP

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen