Wat Bunyan, de schrijver van de „Christenreize", ons leeren kan.

Bunyan vertelt ons in zijn levensbeschrijving, hoe hij nooit wilde preeken in die plaatsen des lands, waar door anderen het zaad des Evangelies reeds werd uitgestrooid. Integendeel, hij bezocht de donkerste plaatsen van Engeland om daar nog de boodschap des heils te brengen.
Helaas, er zijn er velen in onze dagen, die er anders over denken, die geen bezwaar hebben om anderer bouwwerk te verstoren. Hoewel ze het zelf verschrikkelijk vinden, indien anderen het zouden wagen om in hunne gemeente de splijtzwam uit te zaaien, hebben ze er geen bezwaar in om dit bij anderen te doen. Een Comité, hetwelk spreekbeurten organiseert, is spoedig gevormd. Kunnen we het ontstaan van Evangelisatie begrijpen, als 't gaat tegen moderne of ethische prediking, droevig doet het aan als we dit zien gebeuren tegen hen, die erkennen op den bodem van dezelfde belijdenis te willen staan.
Zoo zien we op sommige plaatsen predikanten van gereformeerd beginsel optreden tegen Bondspredikanten. Men zegt dan wel, dat het niet tegen den plaatselijken predikant gericht is. Het heet liever, dat men naast hem wil optreden. Naast hem, jawel, maar zonder de ware naastenliefde! De niet uitgesproken gedachte is toch geen andere dan deze: „Ik ben gereformeerder dan gij".
De zegen, die van dit alles uitgaat, is, voor zoover we het zien kunnen, dan ook meestal omgekeerd evenredig met den roep die er van uitgaat. Bittere partijstrijd en eindelooze verbrokkeling zijn meestal de gevolgen. Het gaat spoedig als in de gemeente van Corinthe, waar een ieder zich noemde naar den naam van den meest geliefden prediker. De een van Paulus; de ander van Apollos; een derde van Cephas; een vierde van Christus. Met recht, mocht Paulus vragen: „Is Christus dan gedeeld?" Gelukkig echter, dat noch Paulus, noch Apollos, noch Cephas van deze eer gediend waren, maar tegen deze zondige voorliefde ten strijde trokken, slechts zoekende de eenheid der gemeente. 
De gevolgen zijn natuurlijk niet te overzien. De vijand lacht er mee. Men gelooft er immers niets van, dat dit alles slechts gaat om de eere Gods. Men denkt toch onmiddellijk aan allerlei min edele oogmerken. Door de verdeeldheid der gereformeerden speelt men de Kerk spoedig weer in handen van modernen en ethischen.
Indien er iets van onze actie mag worden verwacht, laat dan toch de onderlinge verdachtmaking onder al wat gereformeerd wil heeten, worden uitgebannen. Heeft iemand bij al den drukken arbeid in eigen gemeente, na enkele beurten voor Zending of Leerstoelfonds en Studiefonds te hebben vervuld, nog tijd over, er ligt een heerlijk terrein in het moderne Noord-Holland! Hoe zou het toch komen, dat er onder al de verschillende Evangelisatie-ijveraars onder de verschillende kerkgroepen zoo weinig roeping gevoeld wordt om eens een arbeidsveld te gaan zoeken in zulke moderne gemeenten?
Ik vraag slechts, en wil hierop geen antwoord geven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen