STAAT EN MAATSCHAPPIJ

De politieke neutraliteit.
Wij eindigden de vorige week ons artikel over ,,de godsdienst afgedaan" met de opmerking, dat een groot aantal onderwijzers van de Openbare School van het aankweeken bij de kinderen van liefde tot het Vorstenhuis niets willen weten.
Dit nu behoeft geen verwondering te wekken, als men nagaat dat de Bond van Nederlandsche Onderwijzers zich als organisatie bij de Sociaal Democratische Arbeiderspartij aansloot en deel uitmaakt van het Nederlandsch Verbond van Vakvereenigingen. Daarmede werd de Bond republikeinsch en oriënteerde hij zich revolutionair. 
Een bewijs, hoe het met de mentaliteit der openbare onderwijzers gesteld is, ten aanzien van de plaats, welke zij als opvoeders der jeugd op de school innemen met betrekking tot het inprenten bij hunne leerlingen van eerbied jegens het Vaderland en het Oranjehuis, werd nog ten vorigen jare geleverd bij het bezoek vain de Koningin aan de hoofdstad des lands, toen de kinderen van de Openbare Scholen niet deelnamen aan de zanghulde aan Prinses Juliana op den Dam.
Dat voor deze zanghulde de onderwijzers der Openbare School hunne medewerking weigerden, geschiedde — naar gezegd werd — op grond van de overweging, dat de Openbare School naast de godsdienstige- ook de politieke neutraliteit heeft te handhaven. 
Of, wat het laatste betreft, duidelijker gezegd: de Openbare School mag niet gemengd worden in Oranjefeesten, niet alleen om de wijze, waarop die feesten worden gevierd, en om de liederen, die daarbij worden gezongen, maar omdat de Openbare School niet een lichaam is om in deze of gene richting partij te kiezen.
Op deze wijze liet een ex-openbaar onderwijzer, als socialistisch raadslid in den Amsterdamschen Gemeenteraad, zich uit, toen de kwestie van het niet verschijnen der kinderen van de Openbare School op den Dam bij de behandeling der gemeentebegrooting in December l.I. aan de orde was.
De kinderen der Openbare School mogen niet deelnemen aan Oranjefeesten, zij mogen zich niet verblijden over de aanwezigheid van Koningin en Prinses, zij mogen met de andere kinderen geen vaderlandsche liederen zingen, omdat dit alles een schending is van de politieke neutraliteit. Ziedaar de hoogste wijsheid, die in onzen tijd de Bond van Nederlandsche Onderwijzers verkondigt, en bij welke zienswijze ons volk zich maar rustig en kalm heeft neer te leggen.
Is het wonder, dat de Openbare School door een dergelijk optreden van hare voorgangers zich zelf afbreekt en bij het volk in discrediet geraakt Zelfs zijn er niet weinige voorstanders van neutraal onderwijs, die hun kinderen niet meer aan de republikeinsche onderwijzers willen toevertrouwen, maar deze in eigen scholen naar eigen inzicht onderwijs laten geven. 
Hoe ver het reeds met den Bond van Nederlandsche Onderwijzers is gekomen, bewijzen de woorden van den heer Stenhuis, den onlangs afgetreden rooden voorzitter van Het Nederlandsch Verbond van Vakvereenigingen, die op den laatsten bondsdag der onderwijzers-organisatie onder luid applaus der aanwezigen, met genoegdoening verklaarde: dat de Bond zich „volkomen'' thuis gevoelt in het N.V.V., den Bond verder de eer gaf, dat hij nu de zaken bekeek met de oogen van de strijdende proletariërs-organisatie, den Bond in het gevlij kwam, door hem te betitelen als „de onderwijzers-vakorganisatie" en de onderwijzers animeerde, de dagen van vrede zoo te gebruiken, dat als de regeering weer oproept bij een oorlog er slechts één kreet klinkt n.l. die van opstand.
Het is met de Openbare School wel een snelle afloop der wateren.
De godsdienst wordt als contrabande (verboden waar) beschouwd, zijnde voor onzen tijd van geen beteekenis meer en de liefde voor het Vaderland en het Vorstenhuis door de duizende roode onderwijzers uit de harten der kinderen gebannen. En in dien geest, den geest van vijandschap tegen godsdienst en Oranjehuis worden de kinderen opgevoed. Het blijkt duidelijk aan welk gevaar de jeugd blootstaat, zoo de kinderen op school het neutrale onderwijs genieten, dat door de socialistische onderwijzers wordt gegeven en niet worden opgevoed in de leering en de vermaning des Heeren.
Gelukkig beginnen steeds meer ouders zich ervan rekenschap te geven, dat het onderwijs behoort tot de taak der opvoeding, welke taak niet aan de Overheid maar aan de ouders is opgedragen. Daarom behoort het pleit niet gevoerd te worden voor de kerstening van de Openbare School, waarvan toch niets terecht komt, maar moet ter wille van de toekomst van het volk naar uitbreiding van het Christelijk Onderwijs worden gestreefd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen