FEUILLETON

door IDSARDI.
20)
Tevergeefs werd nog getracht hen te kalmeeren, en hoe het verder precies in zijn werk is gegaan, wist later niemand te zeggen, omdat het onheil in een oogenblik gebeurd was, maar 't kwam hierop neer, dat Randwijk van den wagen werd geslingerd en meer dood dan levend aan den weg gevonden terwijl de angstige paarden in toomlooze vaart huiswaarts holden. Toen de eerste hulp kwam opdagen, werd ternauwernood nog een snik opgevangen en de in allerijl ontboden geneesheer kon slechts constateeren dat de dood was ingetreden, doordat de gebroken ribben in de longen waren ingedrongen.
Wat deze verpletterende tijding voor de familie Randwijk geweest is, laat zich beter begrijpen dan beschrijven. Egbert was juist op bezoek bij zijn ouden leermeester, den dorpsdominé, en zat gezellig met hem te praten over de oude talen, waar hij een voorliefde voor had, toen het noodlottig bericht kwam en hij geroepen werd om oogenblikkelijk thuis te komen. Als een loopend vuurtje verspreidde zich de treurmare door het dorp, dat er iets vreeselijks gebeurd was. En toen eenigen tijd later het deerlijk verminkte lijk van den algemeen geachten en beminden werkman op een hooiwagen huiswaarts gereden werd, ontbrak het niet aan deelname en rouwbeklag.
Moeder Randwijk was schier ontroostbaar. De slag kwam te hard. Vroolijk en gezond was hij van huis gegaan, en zóó ingedragen om nooit weer een woord van hem op te vangen! Zonder te weten hoe 't daar ginds op dien weg precies gegaan is. Zonder in de gelegenheid te zijn geweest afscheid van elkaar te nemen of ook maar in zijn doodsstrijd hem bij te kunnen staan!
't Was in één woord overweldigend, maar de wanhopige smart der arme vrouw te zien, wier weeklage tot buiten de woning doordrong, was nog vreeselijker. Eerst langzaam gelukte het den dominé en den meester en boer Zantema, haar te kalmeeren, door haar de vertroostingen Gods te geven, die alleen in staat zijn in zulke vreeselijke omstandigheden 't arme gescheurde menschenhart eenige lafenis te bieden. Zij mocht immers weten Wien haar man had toebehoord en waar hij thans was. Zoowel zijn belijdenis als niet minder zijn leven had een ondubbelzinnig bewijs gegeven van zijn kinderlijk geloof en eenvoudige overgave des harten aan den Heere. Dat was het voornaamste. Daar kwam het ten slotte bij allen maar op aan, en dit door genade te kennen was de eenige troost in leven en in sterven.
Moeder Randwijk was het daar wel volkomen mee eens, maar het was in de eerste oogenblikken alsof zij daar geen houvast aan krijgen kon. 't Schenen voor haar klanken te zijn; meer niet. Zij hoorde de menschen wel spreken, maar het drong niet tot haar dóór, en telkens opnieuw brak zij uit in een smartelijke weeklacht, die drong door merg en been.
Egbert was eveneens het toonbeeld van diepgaand leed. Bij hem geen woorden, geen tranen; geen klacht, maar daardoor ­het lijden des te zwaarder. Toen de droeve stoet voor de woning genaderd was en ka­meraden zijns vaders lijk behoedzaam naar binnen zouden dragen, is hij stil verdwenen om boven op het zolderkamertje een toevlucht te zoeken. Want daar binnen in hem stormde het. Niet alleen dat hij lichamelijk als gebroken was, maar in zijn ziel rees de vreeselijke vraag op, die in zulke omstandigheden zoovelen in vertwijfeling brengt; „waarom?"
„Waarom zóó?" En „waarom nu?" En „waarom hier?"
Nu het juist een en al vroolijkheid in de woning was?
Nu het althans voor hem, maar daardoor tevens voor de geheele familie zulke blijde dagen waren en de toekomst zooveel beloofde?
Had vader gister nog niet gezegd: „wat ben ik blij, jongen, dat wij zóó ver zijn; nu nog enkele jaartjes, en och, die zijn ook gauw om, en je bent klaar voor je heele leven?"
Zagen de andere broers en zusters niet met trots tegen hem op, omdat hij zoo geleerd was, en zulke mooie cijfers had, en zoo goed bij de leeraars in den pas stond, en omdat hij dominé worden zou? Hun Egbert dominé! Dominé Randwijk. Wat klonk dat mooi. En wat zou dat leuk zijn als dan onder het Kerknieuws in de krant telkens kwam te staan; „beroepen te"..... of „bedankt voor" ds. Randwijk, van .....
En als zij dan eens bij Egbert in de pastorie mochten komen, tenminste als hij niet te voornaam werd en dezelfde eenvoudige Egbert bleef, die hij tot hiertoe geweest was, en b.v. niet een voorname vrouw trouwde, die uit de hoogte op hen neerzag, omdat zij maar arbeiders waren van het platteland!
Zóó was er wel eens gesproken of gedacht, en men zag hem reeds zitten, ergens in een mooi, groot huis, met een prachtigen tuin, vol vruchtboomen en bloemen en planten, en een gelegenheid voor groententeelt, en een mooien koepel, precies zooals in eigen dorps-pastorietuin, en de oudste broer had gegekscheerd: „als je eens een tuinman noodig hebt, Egbert, dan houd ik mij aanbevolen". Zoo ging het, thuis. In dien geest werd met elkaar gesproken en vóór elkaar geleefd, en — nu dit!
„Waarom?" O, „waarom!"
En een vreeselijke gedachte kwam bij Egbert boven. Die hij wel meer had voelen opkomen, maar altijd ook weer even spoedig wist weg te werken, zonder verder na te denken. Doch die zich thans scheen vast te zetten in zijn hoofd en hart.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen