FEUILLETON

Kleine Luijden SCHETSEN UIT HET FRIESCHE DORPSLEVEN
26)
Zoo is de morgenstond gekomen. O, wat ging de zon heel anders op, dan gewoon, 't Was alsof de vogels daar buiten in den tuin van het Ziekenhuis zijn blijdschap wilden uitjubelen en alsof nieuwe levenskracht hem doorstroomde. Toen de dokter kwam, was deze één en al verwondering. In dubbelen zin was in dezen nacht de crisis voorbij gegaan en alle hoop op nieuw leven aanwezig, 't Werd nu alleen maar een quaestie van aansterken. Zoodra het vervoer mogelijk was, werd de buitenlucht aangeraden, omdat de natuur de rest moest voltooien. Wel zou het een geruimen tijd duren voor volledig herstel van krachten verkregen zou zijn, ja de mogelijkheid bestond, dat een teere plek altijd bleef herinneren aan die nachtelijke worsteling, maar het gevaar was geweken.
Van af dat uur wist Egbert wien hij behoorde, doch had hij tevens maar één begeerte: heel zijn leven in dienst te stellen van Hem, die hem uit zoo grooten nood en dood verlost had. Vuriger dan ooit wenschte hij een prediker van het rijke Evangelie te worden, waarvan de liefde Gods tot redding van het verlorene de hoofdinhoud, en het „uit genade zijt gij zalig geworden, door het geloof, en dat niet uit u, het is Gods gave; niet uit de werken, opdat niemand roeme," — de grondtoon was.
Met het gerecht kreeg hij na een eerste verhoor verder niets te maken, omdat in dienzelfden nacht, waarin hij door het staal ter aarde geworpen werd, de dader spoorloos verdwenen was. Ook de vrouw, voor wie hij zijn leven had opgeofferd, was zonder adres achter te laten, heengegaan. Alle verdere nasporingen bleven vruchteloos.
Zoodra het kon werd met groote opgewektheid de studie hervat. Wat hinderde hem nu de critiek op de echtheid of de ongeschondenheid der bijbelboeken. Wat deerde het hem dat zijn verstand op al de vragen, die ten opzichte van de geestelijke dingen, die het koninkrijk Gods aangaan gedaan konden worden, geen antwoord wist. In zijn ziel stond met onuitwischbaar schrift gegriffeld:
Jezus is mijn Heer en Koning
Die mij woning
In Zijns Vaders huis bereidt.
Wat mij hier ook moog' ontbreken,
In die streken
Wacht mij rust en zaligheid.
En wanneer hij zoo sprak en zoo getuigde uit de volheid van zijn hart, dan verging zelfs aan zijn ongeloovige mede-studenten de lust om te spotten met de dingen, die voor hem volkomen zekerheid hadden.
Wat was dat een blijdschap geweest in de ouderlijke woning, toen het laatste examen achter den rug lag en kon worden uitgezien naar een beroepsbrief. Biddend had hij zijn verdere toekomst in 's Heeren hand gesteld, en besloten, het eerste beroep dat hij kreeg, onverschillig waar het was, te beschouwen, als een wenk van Boven tot aanwijzing van zijn arbeidsveld. Wél was de verzoeking groot geworden, toen een kleine, achter-af-liggende gemeente met slechts een bescheiden traktement, de eerste was, die het: „kom over, en help ons, " tot hem zond, te meer waar een paar dagen later een, wat men noemt „mooi" beroep op hem werd uitgebracht, doch hij wist de proef te doorstaan, hierbij vooral gesteund door moeder, die zoo deelde in het geluk van haar zoon. Nimmer heeft hij in later dagen berouw gehad hier te zijn heen gegaan, temeer niet, waar hij hier de vrouw vond, die eenige jaren aan zijn zijde lief en leed met hem deelde, en wier beeltenis nog altijd in de pastorie van Zorgvliet een eereplaats heeft. Bovendien had hij hier een geschikte gelegenheid tot grondige studie in die dingen, waar de praktijk van het leven hem meer mee in aanraking bracht, dan aan de academie was vermoed, terwijl hij tevens herhaaldelijk er aan herinnerd werd dat elke buitengewone inspanning hem niet paste en voorzichtigheid aanbevolen bleef.
Vooral praktisch werd hij hier gevormd voor de verdere loopbaan, die hem wachtte. Want wel kwam hij hier niet in aanraking met de groote vraagstukken, die het leven in de centra's van het verkeer in beroering brachten, maar des te meer gelegenheid vond hij om rustig, als van uit een wachttoren het woelen der menigte in Kerk en Staat en maatschappij gade te slaan, en zich rekenschap te geven van zijn verhouding tot de vele gewichtige quaesties, die de hoofden en harten der denkende geesten onder hoog en laag bezig hielden.
Zoo werd hij hier van zelf toegerust voor grooter arbeidsveld, en toen na twee jaren een roeping uit een der fabrieksplaatsen in Twente tot hem kwam, had hij den moed en de vrijmoedigheid aan deze gehoor te geven.
Hier kwam hij van nabij in aanraking met de worsteling der geesten. Hier, bij het ronken der machines en het wentelen der raderen met een snelheid die duizelen deed, zoodat hooren en zien verging, hier leerde hij den strijd van het leven kennen. Dat was nog iets anders dan op het platteland, in zijn eerste gemeente. O, hij herinnerde zich van huis ook nog wel hoe zijn vader en broers vroeg in den morgen op stonden om uit te gaan naar het veld, om in het langst der dagen niet eerder huiswaarts te keeren dan wanneer de zon reeds ter Westerkimme neeg, maar dat was toch nog in de vrije, frissche lucht van Gods heerlijke schepping. Zij kwamen heel anders thuis dan deze fabrieksarbeiders. Wat was het leven van die duizenden, meest jonge menschen van beider geslacht, die den ganschen dag te midden van ijzer en staal, van stof en hitte anders niet hadden te doen dan altijd dienzelfden geestdoodenden handgreep, waarvoor slechts eenige activiteit noodig was om niet te dicht in aanraking te komen met de machine, die feitelijk het werk deed, toch vreeselijk eentonig!
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen