MEDITATIE

Bekend is de spreekwijze: „De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens". Er ligt waarde lezer, helaas een ernstige, vermanende waarheid in.
Van Karel den IVen, Koning van Frankrijk, wordt verhaald, dat hij, op zekeren tijd verontrust door het besef van zijne menigvuldige en groote zonden, met een diepen zucht tot zijn gade zeide: „Met Gods hulp hoop ik van nu voortaan anders te leven", en zoo sprekende ineenzakte en den geest gaf.
De mensch wordt geboren om .... te sterven. En daarna? het oordeel! Noch aan het een, noch aan 't ander wil de geborene van nature. En toch, geen ding zekerder dan deze beide. Paulus hield het zijn geliefden Hebreen met nadruk voor oogen: „En gelijk het den menschen gezet is éénmaal te sterven, en daarna het oordeel, alzóó ook Christus, éénmaal geofferd zijnde om veler zonden weg te nemen, zal ten anderen male zonder zonden gezien worden van degenen, die hem verwachten tot zaligheid". (Hebr. 10 vers 27 en 28).
Gelukkig de sterveling, die dan ook recht leert luisteren naar des Predikers woord: „Alles wat uwe hand vindt om te doen, doe dat met uwe macht; want daar is geen werk, noch verzinning, noch wetenschap, noch wijsheid in het graf daar gij henengaat" (Pred. 9 vers 10), of volgens Openbaringen 16 vers: „Zalig is hij, die waakt!"
»En die gereed waren, gingen met hem in tot de bruiloft, en de deur werd gesloten«. Matth. 25 vers 10b.
Bekend is de gelijkenis der vijf wijze en der vijf dwaze maagden, waaruit bovengeschrevene woorden genomen zijn. Tien maagden dan gingen met hunne lampen den bruidegom tegemoet. Uitwendig was er geen verschil, inwendig gingen zij als Oost en West uiteen. Allen hadden lampen, slechts vijf bezaten olie. De bruidegom toefde, allen werden zij sluimerig en sliepen in. Plots nu het geroep: „Ziet de bruidegom komt gaat uit hem tegemoet". Allen slaan de hand aan, het werk, nochtans komen er slechts vijf in het licht. De dwazen doen in den nood een beroep op de wijzen. Tevergeefs. Naar de verkoopers verwezen, gingen zij heen. Middelerwijl verschijnt de bruidegom, en die gereed waren gingen met hem in tot de bruiloft.
De bruidegom. Wie is hij anders dan Jezus Christus! De bruid. Wie anders dan zij, die Zijne verschijning hebben liefgehad! Nu is de komst van Christus vijfderlei voor de bruid. Ten eerste: van eeuwigheid. De psalmdichter voert hem sprekend in: „Zie, ik kom!" Dus riep hij in de stille eeuwigheid, in den eeuwigen Vrederaad, ziende een Adam recht en een Adam slecht. Gods deugdenbeeld gedoogde het niet dat de mensch bleef in den dood! Ten tweede: in den tijd. In Psalm 40 vers 8 gaat de psalmist voort: „in de rol des boeks is van mij geschreven". Ten derde: Geschreven? Ja, het onvergetelijke paradijsevangelie: „Ik zal vijandschap zetten tusschen u en tusschen deze vrouw, en tusschen uw zaad en tusschen haar zaad: datzelve zal u den kop vermorzelen en gij zult het de verzenen vermorzelen". Geschreven al wat er in de schaduw der wet uit der profeten mond ging. Geschreven? Zeker, den jubelzang der engelen boven de velden van Bethlehem-Ephrata: „Eere zij God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in de menschen een welbehagen!", het lied, waarin zij Christus' geboorte verheerlijken. Ten vierde: Geschreven? Ja, ook in het Woord: „Want alzóó lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijnen eeniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk, die in hem gelooft niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe!" Dus als Hij door Zijn Woord en Geest woning maakt in 't arme zondaarshart en de ziel Christus in het geloof mag aannemen als haar eenigen troost in leven en sterven. Eindelijk. Geschreven? Ten slotte ziende op Zijn komst op de wolken, in den dag Zijner toekomst, om te oordeelen de levenden en de dooden. Op deze laatste of vijfde komst van Christus als bruidegom doelt nu ons tekstwoord. De dag van Christus in Zijne toekomst zal dus een dag van vreugde zijn. Geen bruiloft zonder bruid en bruidegom. Verrukt riep eens Zippora uit van Mozes: „Voorwaar, gij zijt mij een bloedbruidegom". Meer dan zij zal de Kerke Gods, bij Zijne verschijning roepen en roemen: „Lieve Jezus, dierbare bruidegom. Gij hebt ons Gode gekocht door Uw bloed!" Dan zal de Geest en de bruid zeggen: „Kom". En die het hoort zal zeggen: „Kom!" Welke bruid? Die wijs was en gereed stond en bereid is om in te gaan in de vreugde Zijns Vaders. Wijs? Ach neen, dit was zij niet, toen Hij tot haar kwam om haar hier in dit ondermaansche met Zich betrekkelijk, genootschappelijk, bevindelijk en gestaltelijk in het geloof te vereenigen.
Zij moest getrokken worden om Hem na te loopen. Haar ontbrak alle wijsheid ter zaligheid voor tijd en eeuwigheid. In de leerschool van Christus, haren bruidegom, deed de Geest haar zuchten, bidden, ja, bedelen onuitsprekelijk om wijsheid om den weg van de aarde naar den hemel intijds te leeren kennen om toch maar gereed te zijn als Hij komen zou om Zijn bruid te voeren in de vreugde van den Drieëenigen, der engelen en der eeuwigheid. Dan zal het geloof overgaan in „aanschouwen van een nieuwen hemel en eene nieuwe aarde; want de eerste hemel en de eerste aarde was voorbijgegaan, en de zee was niet meer". Zoo wordt de bruid hier in den tijd, krachtens hare roeping, rechtvaardigmaking en heiligmaking, getooid in haar heilig sieraad. Inwendig wordt haar de lamp van geloof, hoop en liefde door den Heiligen Geest ontstoken om eens volmaaktelijk gereed te zijn en in te gaan. Las Rebecca eens, uit Izak's geschenken Izak's liefde en grooten rijkdom, wat is Christus' bruid bij tijden en oogenblikken niet ontroerd onder de bediening en bearbeiding van Zijn Woord en deszelfs Sacramenten, als de H. Geest den bruidegom aankondigt en zij gereedgemaakt wordt voor Zijn liefdedienst in geloof en in hope. Hoe smaakt zij dan reeds de eerstelingen van het beloofde land en wordt zij meer en meer hunkerende naar de toekomst om met Paulus in te stemmen: „Ontbonden te worden en met Christus te zijn is mij verreweg het beste!" „Ja, Heere Jezus, kom haastiglijk!" Hier worden zij met hem ééne plant in de gelijkmaking zijns doods, daar, in den dag Zijner toekomst zullen zij het ook zijn in de gelijkmaking Zijner opstanding. O, zalig verschiet!
„En de deur werd gesloten". Hetgeen nu voor Gods kinderen de uitnemendste troost is, baart den kinderen dezer wereld de grootste smart Ontzaglijke tegenstelling èn hier èn hiernamaals. De wetenschap, dat Christus eenmaal komen zal om Zijne kinderen thuis te halen en, binnen gebracht achter hen de deur zal sluiten om nimmermeer van Hem te scheiden, doch in eeuwige bruiloftsvreugd te leven, doet hen in den waren zin des woords leven. Zij zijn toch verzekerd, dat noch dood, noch leven, noch Engelen, noch overheden, noch machten, noch tegenwoordige, noch toekomende dingen, noch hoogte, noch diepte, noch eenig ander schepsel hen zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus onzen Heere! Zoo zij, doch zoo niet allen. Er waren ook vijf dwaze maagden. Zeker, zij hadden óók lampen. Zij gingen met de wijzen en deden als de wijzen. Uitwendig dikwerf niet te onderscheiden, noch in deugd noch in overtreding. Maar, gelijk Paulus aan Timotheüs schrijft zullen er bijzonderlijk „in de laatste dagen ontstaan zware tijden, waarin de menschen dwaas of liefhebbers zullen zijn van zichzelve, geldgierig, laatdunkend, hoovaardig, lasteraars, den ouders ongehoorzaam, ondankbaar, onheilig, zonder natuurlijke liefde, onverzoenlijk, achterklappers, onmatig, wreed, zonder liefde tot de goeden, verraders, roekeloos, opgeblazen, meer liefhebbers der wellusten dan liefhebbers Gods, hebbende eene gedaante van godzaligheid, maar die de kracht derzelve verloochend hebben. Heb ook een afkeer van dezen!" Dezen raad gaf Paulus zijnen geliefden zoon Timotheüs. Meer dan Timotheüs zal de Christus zich keeren van de dwazen, dat zijn zij, die Zijne verschijning niet hebben liefgehad. Tot dezen zal Hij spreken: „Bindt hunne handen en voeten, neemt hen weg, en werpt hen uit in de buitenste duisternis: daar zal zijn weening en knersing der tanden. Want velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren". Dan zal het ook hier zijn: „En de deur werd gesloten, en dan, voor altijd, op het nachtslot der eeuwigheid! Jammerlijke toestand, ontzettende toekomst. Dan geen tijd meer tot berouw, geen tijd meer om te hopen. Hier was 't altijd: „Laat ons eten en vroolijk zijn, want morgen sterven wij!" of gelijk zeker kardinaal van Parijs eens spottend uitriep: „O, God, laat mij in Parijs, ik Iaat u het Paradijs !" En dan ..... eeuwig verloren, eeuwig rampzalig in de plaats, welke de mensch zich zelf bereid heeft want ..... de deur werd gesloten! Hier smart, daar vreugd. Hier duisternis, daar licht. Hier de eeuwige, de tweede dood, daar het leven tot in eeuwigheid.
Nog is het tijd, o, land, o, arm Vaderland! Men roept als in de dagen van het heidensch Rome, ook bij ons, tijdig en ontijdig, 's Zondags niet 't minst maar óók in de week: „geef ons brood en spel", en men vergeet, helaas, dat wie met de wereld middagmaalt geen Avondmaal met Christus vieren kan, noch hier, noch hiernamaals! Nog is het tijd, nog het heden der genade, nog is de deur geopend.
Mocht de Geest des Vaders en des Zoons nog intijds ontfermend waaien over en in de dorre doodsbeenderen, bij aanvang en bij vernieuwing, opdat eens in de veelheid Zijner onderdanen des Konings heerlijkheid groot mag zijn. En wij?
Bleiswijk (Z.-H.).                                        A. DEKKER

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen