FEUILLETON

Kleine Luijden
SCHETSEN UIT HET FRIESCHE DORPSLEVEN door IDSARDI
31)
Hier, onder deze landelijke bevolking, werd althans nog iets van dat patriarchale leven gevonden, dat hij van huis-uit gewoon was, maar in de fabriekscentra's al lang zijn plaats had moeten ruimen voor de moderne ideeën van den nieuwen tijd. Evenwel ontging het hem niet, dat er ook hier gevonden werden die bleken op de hoogte te zijn met de vraagstukken, die vooral het sociale leven beroerden, en die hunkerden naar lotsverbetering. De terugslag van de groote worsteling in de gemeenten, waar de groote massa arbeidskrachten dagelijks mokkend bijeen kwam, werd ook op het platteland gevoeld, niet het minst door het lezen van socialistische lectuur. Want wat hem aanstonds opviel, was, dat de Friezen veel lazen, en de eenvoudigste boerenarbeiders konden praten over dingen, die men allerminst bij hen verwachten zou. Het ietwat stoere, stroeve karakter paarde zich over het algemeen aan degelijkheid.
In geen enkel opzicht kreeg men echter van den nieuwen dominé den indruk dat hij hier gekomen was om hier als hervormer op te treden, gelijk van hem gezegd was. Integendeel; hij predikte in alle getrouwheid het Kruis-evangelie, doch zóó, dat het ook voor de practijk van het leven waarde had en niemand aan den greep van het Woord ontkwam. Zonder te wijzen op bepaalde misstanden, nog veel minder op zekere personen of bizondere gemeentelijke aangelegenheden, verkondigde hij hetgeen de Geest des Heeren hem te zeggen gaf, en die hem van nabij leerden kennen, werden gewaar dat zijn kanselwerk in de eerste plaats gebedswerk was. Dat was de voor velen verborgen oorzaak van den invloed dien ds. Randwijk in breede kringen onder alle rangen en standen had. Hij was een man des gebeds en des geloofs en daardoor ook een man met een hart vol liefde voor God en de menschen. Het lijden had hem geheiligd. Hij verkeerde veel in het heiligdom Gods, en wat hij tekort schoot aan lichaamskracht werd weggenomen door het geestelijk overwicht, hetwelk hij op de gemeente kreeg.
Daarom konden de tegenstanders hem ook niet aan. Daarom waren Symen, en Sjoerd van Klaas en Aaltje en meer van die kornuiten, altijd op een afstand als dominé in de buurt was, en daarom werd Syke altijd zoo zenuwachtig als zij wist dat hij op huisbezoek kwam.
Maar des te meer werd hij in andere kringen gewaardeerd. Een bizondere huisvriend was hij bij diaken Deelstra, waar men zich zeer nauw eens geestes met hem voelde, waar de Zondag een feestdag was, niet alleen omdat de drukte in de bakkerij dan stil stond, maar vooral omdat men dan geestelijk genot had van de prediking.
Niet minder was de komst van ds. Randwijk bij de Rypkema's op „Olga-State" altijd een verrassing, en toen, na een driejarig verblijf, in de gemeente bekend werd dat dominé andermaal in het huwelijk zou treden, en wel met een vriendin zijner overleden vrouw, toen was boer Rypkema de eerste geweest die gezegd had dat deze gebeurtenis zoo maar niet stilzwijgend voorbij kon gaan. Vooreerst moest de pastorie opgeknapt. „De nieuwe juffer" — zoo hij haar noemde — „moest maar zeggen, hoe zij het graag hebben wou. Hij zou bij de andere kerkvoogden zijn werk er van maken dat aan alle wenschen tegemoet gekomen werd. Toen dominé in de gemeente gekomen was, had hij niets begeerd en was alles zoo kort om den hoek gegaan, maar nu zou het anders.
't Leek dan ook wel een triumftocht, toen dominé na een afwezigheid van enkele weken met zijn vrouw van de huwelijksreis in de gemeente kwam. 't Ontbrak er nog maar aan dat er eerepoorten in het dorp waren opgericht! Reeds heel vroeg in den morgen had Jasper de vlag op den kerktoren gezet, en dat was het sein geweest, waarop weldra overal de driekleur werd uitgehangen. Uitgezonderd natuurlijk door de rooien, en de enkelen die liever een andere prediking dan die van ds. Randwijk hoorden.
Zelfs de school had in den middag vrijaf gekregen. Bij den ingang van den pastorie-tuin hadden kerkvoogden een grooten, groenen boog laten aanbrengen, met levende bloemen doorvlochten, en in 't midden daarvan had meester met sierlijke letters het woord „Welkom!" geteekend.
Nagenoeg heel het dorp had zich in den omtrek van de pastorie opgesteld, toen het rijtuig, dat dominé en mevrouw van het naaste station ging halen, verwacht kon worden. Elk was benieuwd te weten hoe de nieuwe mevrouw er uitzag en of dominé ook blij was. En toen eindelijk eenige fietsers, die buiten de kom van het dorp op den uitkijk hadden gestaan, kwamen aanrijden om te zeggen dat de koets op komst was, werd in allerijl een breede haag van menschen gevormd, waar tusschen de paarden stapvoets moesten doorrijden.
Jasper had, als gold het de ontvangst van een vorstelijk paar, een groote oranjekokarde op de borst en was met den veldwachter, die voor deze gelegenheid zijn spiksplinternieuwe uniform had aangetrokken, druk in de weer om de orde te handhaven. Zelfs Syke had zich in een kleed gestoken, dat men van haar niet gewoon was en bij enkele nieuwsgierigen de fluistervraag deed rondgaan, wie zij daar weer van had afgeholpen, toen eindelijk één van allen de oorspronkelijke bezitster dezer garderobe meende gevonden te hebben. 
Dat was voor ds. Randwijk en zijn echtgenoote een buitengewone verrassing geweest. Zoo iets had men zich allerminst van die zoogenaamde koudbloedige, nuchtere Friezen voorgesteld. Maar men was er nog niet.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen