FEUILLETON

Kleine Luijden
SCHETSEN UIT HET FRIESCHE DORPSLEVEN
door IDSARDI.
38)
Sander ziet de toekomst donker in. Hij ziet in al de woelingen onzer dagen de openbaringen van den Mensch der zonde, maar gelooft óók, dat deze dingen moeten geschieden als voorbereiding en toebereiding voor de wederkomst des Heeren. 't Zijn, volgens hem, altemaal teekenen dat het einde nabij is en de Bruidegom komt, waarom die roepstem dient gehoord te worden: „waakt, want gij weet niet den dag noch de ure in welken Hij komen zal!"
Eens heeft Syke hem gevraagd of hij dan maar alles goed vindt, zooals het hier in deze wereld is. Want als Symen tegen haar zoo gaat opscheppen over die kapitalisten, of over die ongelijke verdeeling der goederen, of over de moeite en zorg van de arbeidersklasse, wanneer deze tenminste met kinderen gezegend is, zooals de fijnen dat noemen, dan kan zij daar niet zooveel tegen zeggen. Toen ze nog ongetrouwd was en diende, werd daarover nooit nagedacht, 't Sprak vanzelf, meende zij toen, dat de een rijk was en de ander arm, of dat de een baas was en de ander knecht. Maar Symen heeft gezegd dat dit lang niet vanzelf sprak, maar het gevolg was van het kapitalistisch stelsel, en dat de paarden die de haver verdienden, deze juist niet kregen. Nu, dat laatste heeft Syke bij ervaring. Zij krijgt lang niet genoeg en voelt zich daarom soms zoo ellendig, vooral na een drukken dag als zij heeft gewasschen of met den bollekorf het veld in geweest is, en dan komt bij haar ook wel eens de vraag op of dat nu zoo moet. Tegen Symen wil zij daar niet over spreken, want dan begint hij te razen en te schelden op alles wat hij als rijk beschouwt, maar op een keer toen zij weer erg in de verlegenheid zat en zichzelf daarbij zoo óp gevoelde, toen heeft zij het eens gewaagd om Sander te vragen of hij het als den wil des Heeren beschouwde dat het zóó in de wereld ging, en dat haar weg zoo moeilijk was.
Toen heeft zij een geheel ander antwoord gekregen, dan zij dacht. Toen heeft Sander haar niet met een bijbeltekst stil gemaakt, of gezegd dat zij zoo niet denken mocht. Toen heeft hij gezegd dat er zeer vele dingen zijn, ook in de maatschappij, die indruischen tegen den wil van God. Omdat zij in strijd zijn met de gerechtigheid Gods.
Ook heeft hij toen duidelijk laten uitkomen, hoe diep hij haar leed peilde en medelijden met haar had. Maar zonder haar iets te verwijten, of ook maar even den naam van haren man te noemen, deed hij tevens uitkomen, hoe het toch vaak in menig huis ook wel eens wat anders kon, als elk op de plaats waar God hem gesteld had, getrouw was, zoodat tenslotte altijd al weer de hand in eigen boezem moest gestoken worden. 
Als Sander zoo sprak, dan werd het altijd rustig in haar. Net alsof de levenslast dan minder drukte, of dat er licht over haar pad kwam. Wat al de groote woorden van Symen niet konden, dat werkten zulke gesprekken uit, zoodat zij dan weer met gelatenheid haar kruis droeg. Onlangs heeft haar man eens tegen Sjoerd gezegd, toen zij samen weer voor hun propaganda op pad waren: „hoe het komt dat weet ik niet, maar ik kan altijd merken als zij bij Sander geweest is. 't Lijkt wel, dat die man met een tooverstaf werkt".
Nu, 't was eigenlijk ook zoo, want Sander was een man des geloofs, en dat zegt wat. Maar nu is het ook te begrijpen hoe het komt dat dominé en Sander zulke speciale vrienden zijn. Omdat zij zich beiden arbeiders weten in den wijngaard des Heeren, al is het op verschillend terrein en op verschillende wijze. Als dominé 's Zondagsmorgens den kansel betreedt, dan weet hij dat Sander niet nagelaten heeft om voor hem te vragen om een rijke uitstorting van des Heeren Geest, en om dan dat woord dat hij brengt, met heilige aandacht te beluisteren. Sander spreekt nooit van „mooie" preeken. Hij gaat niet naar de kerk om iets moois te hooren, of iets nieuws te hooren, maar om het Woord Gods te hooren. Hij gelooft dat dominé een gezalfde des Heeren is, die met een boodschap van Boven komt, en daarom luistert hij. Als de tekst is afgelezen, en de uiteenzetting volgt, — want dominé Randwijk gebruikt gewoonlijk geen aanloopjes, of het moet heel kort zijn, — dan preekt hij mee. Natuurlijk is 't hem niet altijd even dierbaar. Het hangt veel af van de gemoedsstemming, waarin men verkeert, en het kan zijn dat de gekozen stof niet steeds overeenkomt met hetgeen in eigen zieleleven werd doorgemaakt, doch is het niet passend voor den één, dan toch wèl voor den ander. Gods Woord keert nooit ledig weer, maar zal zeker zijnen loop hebben, en werkt altijd iets uit. Als het hart maar voor de genade openstaat, dan vloeit de stroom van zegen zelf naar binnen. Sander houdt er niet van om een preek te beoordeelen. 't Blijft altijd menschenwerk, zegt hij, maar als de prediker maar geeft, wat hij in den weg des gebeds en ernstige Schriftoverdenking verkregen heeft, dan zal er zeker kracht van het Woord uitgaan. Geen wonder dat dominé Randwijk menig gezellig uurtje aan zijn haard doorbrengt. Als de menschen hem 's Maandagsmorgens dan richting van „de Viersprong" zien opgaan, dan weten zij wel, waar hij heen gaat. Gewoonlijk loopt het gesprek dan over alle uit- en inwendige aangelegenheden van het gemeentelijk leven.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen