FEUILLETON

Kleine Luijden
SCHETSEN UIT HET FRIESCHE DORPSLEVEN door IDSARDI.
46)
Al die lui, die in den bijbel lazen, daar moest je voorzichtig mee wezen. Zij mochten dit niet, en dat niet, maar knepen ondertusschen de kat in het donker. Men zou toch het beste er van hopen dat Jasper niet vroom werd? En naar de kerk zou beginnen te loopen? Dan mocht hij ook niet meer kermis houden, en daar was hij altijd zoo'n liefhebber van. Wat zou Griet van den melkboer daarvan zeggen. Zij hadden al 'n aardig poosje stevige verkeering gehad en die lustte het leven! Met een week of wat was het jaarmarkt. Stel je voor dat hij dan niet mee ging doen. „Waar is Jasper" — zouden de kameraden vragen, en wat moet zij dan antwoorden? Zeggen, dat hij fijn geworden was?
En als Griet hem dan den bons eens gaf en een ander er met haar van doorging. Zij was geen te versmaden partij. Een nette meid, je zag er ze zelden zoo; kant van lijf en leden, en flink bij de hand en haar vader molk acht koeien. Alles eigen zaak. Geen kwaad geld er onder, zooals bij velen dat vaak heel wat leek, maar op de keper beschouwd soms deerlijk afviel. Daarbij, Griet was eenig kind, dus ook eenig erfgenaam. Alles werd het hare, vanaf de spelden op het speldekussen, tot het goud en zilver en het land en vee toe. Jasper mocht wel weten wat hij deed, want zij kon vast aan elken vinger wel één krijgen. 't Zou hem zeker ook niet koud laten als hij zien moest hoe een ander met haar strijken ging.
Maar Jasper heeft gezegd dat hij daar, niets aan doen kon. Nu de kogel door de kerk was, zou hij zeggen hoe het stond. Al moest hij de geheele wereld verliezen, en al kreeg hij allen tegen zich, het móést en het zóu anders met hem. Zijn leven was geen leven meer als het in de richting voort moest, waarin het tot nu toe ging, en daarom — men kon er thuis kwaad om worden of niet, hij kon er niets meer aan veranderen, maar zijn besluit was genomen. Den eersten den besten Zondag zou hij naar de kerk gaan, d'r kwam dan maar van wat wilde.
En zoo heeft hij gedaan. Toen de klok begon te luiden is hij stil de deur uit geslopen om in een hoek onder het orgel plaats te nemen. Jasper weet nu nog wel de plaats aan te wijzen waar hij zat, maar ook hoe hij zich daar gevoelde. Vooral toen meester daar boven zijn hoofd begon te spelen, en de kerkgangers, — allen bekenden voor hem — weldra de banken vulden. Wat was het hier weldadig stil. Hoe plechtig ging alles toe. Elk nam eerbiedig de pet af. Daar was geen stemmengeroes. Niemand zei een woord. Heel anders dan op de plaatsen waar hij tot hiertoe gewoon was te komen. Wat klonk dat psalmzingen mooi. Hij kon niet mee doen, want hij had geen boek, en al had hij er een gehad, dan was hij daar nog verlegen mee geweest, want hij wist niet waar hij wezen moest. Ook, omdat het alles zoo vreemd voor hem was en hij zoo vol zat. Tot boven toe vol! Het zong van binnen niet. Maar het deed hem goed dat de menschen zongen, al verstond hij de woorden niet.
Van de preek begreep hij zoowat niets. Hoe die dominé zoo lang over een paar woorden praten kon begreep hij heelemaal niet. 't Was zeker een geleerd man. Maar het ging over de wedergeboorte, en over den natuurlijken staat van den mensch, waarbij hij in vijandschap leeft tegen God en Zijn gebod, zoodat er een heele omkeering in hem moet plaats hebben, zal hij het Koninkrijk Gods kunnen ingaan. Aan het einde werd dreigend gewaarschuwd voor het blijven leven in de zonde, omdat dit het eeuwig oordeel Gods tengevolge zou hebben, en opgewekt tot bekeering om eens met het bundelke der levenden bewaard te worden in den grooten Dag der openbaring, als alle dingen bloot kwamen te liggen en de boeken zouden worden geopend.
't Ging Jasper veel te hoog; hij kon er niet bij. Hij verstond de woorden niet, en de uitdrukkingen niet. Hij wist niet wat wedergeboorte beteekende en wat rechtvaardigheid was, maar hij begreep wel dat het over hem en zijns gelijken ging. Soms dacht hij, dat iemand aan dominé verteld had hoe het met hem was, want al wist de man alles van hem, zóó juist werd er over hem gesproken. 't Ontbrak er nog maar aan, dat dominé zei dat hij het over Jasper had.
Toen de kerk uitging, waren er die hem toeknikten, alsof zij blij waren hem hier te zien.
Thuis werd er dien dag niet verder over gesproken. Blijkbaar meed men elke zinspeling op zijn veranderde houding. Maar toen hij 's avonds naar dorpsgewoonte naar Griet ging, om, als de huisgenooten ter ruste gegaan waren, nog eenige uren met haar alléén te zijn, toen kwam de bui los. „Wat er aan scheelde, en waarom hij zoo stiekum was" — vroeg zij. Hij had haast geen woord aan tafel gesproken en keek maar erg benauwd. Wat moesten hare huisgenooten wel niet denken. Of het waar was dat hij plan had om fijn te worden?
Berthus van den smid had haar vanmorgen, toen zij op het stap bezig was de melkkannen te spoelen, gevraagd, of zij 't nieuws al gehoord had. „Wat nieuws?" — heeft zij geantwoord. „Wel van Jasper". En toen zei hij zoo onnoozel bij zijn neus langs, dat Jasper vanmorgen parmantig naar de kerk was gestapt. 
Zij had hem toen een reis verkocht; niet zuinig, maar zij kon toch niet vergeten wat hij gezegd had, te meer niet, waar zij allang merkte dat er iets gaande was. Nu wou zij weten of het waar was en of hij plan had om fijn te worden, want daar had zij in het geheel geen idee voor.
(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen