FEUILLETON

Kleine Luijden
SCHETSEN UIT HET FRIESCHE DORPSLEVEN
door IDSARDI
49)

't Was in dien tijd dat hij Sander leerde kennen. Sander met zijn blijmoedig geloof, met zijn eenvoudig getuigen, met zijn vriendelijk gelaat, met zijn begeerte om elk van dienst te zijn. Sander, die alle dingen altijd haarfijn wist; die als koopman zooveel menschenkennis toonde te bezitten. Hoe het kwam wist hij niet, maar van af het eerste oogenblik dat hij hem zag, boezemde deze man hem vertrouwen in.
Op een avond had hij een praatje met Jasper gemaakt. Eerst over weer en wind; toen over den arbeid en de arbeidslust, toen over gezondheid en levenskracht, en ja, hoe het toen verder precies gegaan is, zou hij later onmogelijk kunnen zeggen, maar zij waren zóó maar op de geestelijke dingen gekomen, die het hoofd en hart van Jasper vulden.
Vanaf dat oogenblik is er een band tus schen hen beiden gelegd, die nooit weer verbroken werd. Voor sommigen was die vriendschapsbetrekking een raadsel, omdat zij nog al verschilden in leeftijd, doch vooral in beschouwing der waarheid, doch die nauwkeuriger met de dingen op de hoogte waren, begrepen deze wel. Omdat zij wisten dat Sander voor Jasper een leidsman op den weg des levens is geweest, zoowel geestelijk als ook stoffelijk. Want eer hij het eigenlijk wist had Jasper hem heel zijn levensgeschiedenis verteld, waarbij Sander heeft toegeluisterd alsof het hemzelf gold. Toen alles was opgebiecht, heeft hij hem bij de hand genomen en gezegd: „wil ik je eens wat zeggen, Jasper? Je bent een gekende des Heeren. Want de goede Herder die Zijn leven voor de schapen stelt is uitgegaan, en heeft naar je gezocht op al die wegen die je gegaan bent, en Hij heeft niet afgelaten tot Hij je gevonden heeft. Juist zooals wij wel eens zingen:
Als een Herder wil Hij trouw
't Schaap, in een woestijn aan 't dwalen,
Daar 't zichzelf verliezen zou
Van den doolweg wederhalen.
Brengen op de rechte baan
Jezus neemt de zondaars aan.
Maar daar heeft Jasper aanstonds geen „amen" op durven zeggen. Het klonk hem wel als heerlijke muziek in de ooren, maar het ging hem, zooals het wel eens meerderen gegaan is, hij vroeg: „waarbij zal ik het weten?" Als hij nu maar eens een teeken of een gezicht, of een enkel stemmetje of zooiets ontvangen mocht, dat hem verzekerde dat het ook voor hem was. Wat hebben die twee daarover vaak zitten spreken, soms tot diep in den nacht. Hoe heeft Sander zich ingespannen om hem al maar te overtuigen van de waarheid, dat de Geest des Heeren al lang bezig was hem tot 'n erfgenaam van het eeuwige leven te maken, en dat hij veel gelukkiger en blijder leven kon, omdat hij een koningskind was, in het bezit van onschatbare rijkdommen, zonder dat hij het zichzelf nog bewust was. Maar ook heeft hij hem gezegd niet te twijfelen, of de dag zou komen, waarop het licht der genade dóórbrak, en het bij hem volle dag werd. Omdat volgens het woord der Schrift den oprechten het licht in de duisternis opgaat.
En in dat opzicht leek Sander werkelijk een profeet te zijn, want dat woord is vervuld. Doch langs een heel anderen weg, dan beiden verwacht hadden.
't Was op een avond, een paar jaar na zijn komst in Zorgvliet, kort nadat Sien op „de Viersprong" was komen wonen, die natuurlijk ook wel eens het onderwerp hun­ner gesprekken was geweest. Als gewoonlijk had Jasper na afloop van de stalvoedering een uurtje bij Sander zitten praten, en weer was het gesprek gegaan over de toeeigening van Christus' zoenverdiensten door het geloof. Met vuur had Sander gewezen op de groote liefde van den Heiland, die 't verlorene zoekt en het weggedrevene terecht wil brengen. Met nadruk had hij aangetoond dat geen rechtvaardigen, maar zondaars tot bekeering worden geroepen, en dat de Christus Gods te Zijner tijd voor de goddeloozen gestorven was. Doch ook heeft hij niet nagelaten te zeggen, dat het een bedroeven van den Heiligen Geest was, deze heilige waarheden in twijfel te trekken of de genade te wederstaan. Zulk een van verre blijven was tenslotte ook niets beter dan een ontkennen of een verwerpen van de waarheid.
Jasper is onder dit alles stil geworden. Zou het zoo kunnen zijn dat hij den Heiland nog ging verwerpen in zijn ongeloof, al had het dan ook den schijn van ernstig zoeken? Was hij dan nog niets beter dan voorheen, toen hij in onverschilligheid de waarheid verwierp? Was 't waar, wat Sander plotseling op eenigszins scherpen toon gezegd had, zooals hij niet gewoon was te spreken, dat Jasper op weg was den grond zijner behoudenis te zoeken in het „doen" gelijk de rijke jongeling? Was hij een Farizeër? Hij, die toch zoo meende zich bewust te zijn, dat hij een zondaar was?
Eenigszins ontstemd was hij dien avond naar huis gegaan, en Sander had in 't geheel geen moeite gedaan hem in een andere stemming te brengen of hem op te beuren. Zóó passeerde hij de woning van Sien, waar 't licht nog brandde. „Eigenaardige geschiedenis toch met die vrouw" — zoo dacht hij. Wie zou zij toch wezen, en wat hield die dikke sluier, die er over haar leven hing toch verborgen. Maar was hij zelf hier ook niet als een vreemdeling gekomen, bijna verstooten uit eigen woning, en had ook hij niet iets te verbergen gehad, dat niemand wist, dan Sander alleen? Zou er misschien zoo iets ook in haar leven geweest zijn?!
(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen