FEUILLETON

Kleine Luijden
SCHETSEN UIT HET FRIESCHE DORPSLEVEN
door IDSARDI.
50)
Geregeld kwam zij op „Olga-State", en elk mocht haar graag. Omdat zij zoo vriendelijk en zoo dankbaar was, en daarbij van aanpakken wist. Dien middag had zij de oudste dochter van Rijpkema nog geholpen bij het knippen van een japon. Jasper had geen verstand van die dingen, maar hij had wel gehoord dat het bijster in den smaak viel, en Rijpkema had gezegd: „'k heb nog geen oogenblik berouw gehad, dat wij haar hier een onderdak gegeven hebben; Jullui zult zien, dat wij nog pleizier van haar beleven zullen".
Stil, hoorde hij haar daar niet zingen? Even stil gestaan en geluisterd, al hield hij er niet van, maar hij bedoelde geen kwaad. En daar hoorde hij haar weer met klankvolle stem:
Ik lag gekneld in banden van den dood,
Daar' d' angst der hel mij allen troost deed missen
Ik was benauwd, omringd door droefenissen,
Maar riep den Heer dus aan in al mijn nood.

„Och Heer, och wierd mijn ziel door U gered".
Toen hoorde God, Hij is mijn liefde waardig,
De Heer is groot, genadig en rechtvaardig,
En onze God ontfermt zich op 't gebed.
Als aan den grond genageld, zoo heeft hij daar staan luisteren. Was dit geen boodschap van Boven? Waarop hij zoolang had gewacht? Waarnaar hij zoo vurig had uitgezien? In elk geval, dat lied werd gezongen door iemand, die kennelijk ervaren had wat hier werd uitgesproken, maar als dat voor Sien was, kon het dan ook geen waarheid zijn voor hem? Heeft ook hij niet ervaring van gebedsverhooring en is de Heere ook niet dubbel en dwars zijn liefde waardig? Had Sander geen gelijk, toen hij zei, dat het van groote ondankbaarheid getuigde, wanneer op zulk een groote zaligheid geen acht gegeven werd?
Op eens waren alle nevelen weg, alle twijfel weg, alle ongeloof weg, alle bedenkingen weg. 't Werd licht in zijn ziel. 't Was hem alsof gezegd werd: „Ik heb u bij uwen naam geroepen, gij zijt Mijne!" O, hoe gaarne was hij naar binnen gegaan om het Sien te zeggen, dat haar zang oorzaak was van zijn zielevrede, maar dat ging niet. Maar Sander moest het dien avond nog weten, al zou hij er hem ook om uit het bed halen, en toen hebben zij samen den Heer gedankt, die Zijne kinderen langs verschillende wegen thuis brengt, maar hun allen het eeuwige leven geeft, dat nooit weer van hen wordt weggenomen.
Natuurlijk bleef ook op de boerderij niet verborgen wat had plaats gehad. Waar het hart vol van is, daar vloeit de mond van over. Vanaf dat uur is Jasper een vurig belijder geweest, al deed hij het weer op andere wijze dan Sander, omdat hij op andere wijze was toegebracht. In het ouderlijk huis en de plaats zijner geboorte verstond men hem evenwel niet. Ook hier bleef het niet onbekend, welk een verandering er bij hem had plaats gegrepen, te meer niet, waar hij bij zijn thuiskomst dit niet onder stoelen en banken stak. Sommige der voormalige kameraden spotten met hem; anderen lachten; nog anderen vonden het in elk geval voor hem beter zóó, dan wanneer hij een herberglooper was geworden. Maar zijn moeder had het er altijd maar over, dat hij zijn toekomst had verschopt, waar Griet van den melkboer intusschen met Bertus verkeering gekregen had, wat ook wel op trouwen zou uitloopen. Daarop hadden zij elkaar nog eens ontmoet, 't Was op een keer, dat hij een paar dagen met vacantie thuis was en zij hem tegenkwam, 't Viel hem op, dat zij niet meer diezelfde Griet van vroeger was met die mooie, roode wangen en dien lach om den mond.
„'n Avond" — had Jasper gezegd, „n Avond" — klonk het eenigszins weifelend. Daarop had hij even geaarzeld wat te moeten doen. Toen heeft hij gevraagd hoe het haar ging en hoe het thuis was. En Griet is die vraag niet ongevallig geweest. Op een heel anderen toon, dan toen hij haar het laatst gesproken heeft, was haar antwoord, terwijl ook zij belangstellend naar hem vroeg. Of 't hem in Zorgvliet nogal beviel, en of 't daar niet een dooie boel was. Lang niet zooals in zijn geboorteplaats, waar veel meer afwisseling gevonden werd, en de tram reed. Maar aanstonds heeft zij zich bedacht, omdat zij begreep dat dit voor Jasper iets wezen kon, dat hem tegenstond.
Daarop heeft hij haar verteld, hoe gelukkig hij zich gevoelde, omdat hij daar tot vrede gekomen was, om aanstonds daarop haar te vragen of zij dat ook kon zeggen.
Nu, daarop kon zij zoo maar niet antwoorden, want daar behoorde o zooveel toe; d'r bleef altijd wel wat te wenschen over. Zoo zou 't hem ook wel gaan.
Nu ja, zoo was het ook wel, maar de groote zaak, waarvan hij, toen zij 't laatst elkander gesproken hadden, niet zeker was, had voor hem thans zijn beslag gekregen: hij wist, dat zijn zonden vergeven waren en hij door het geloof in den Heere Jezus, deel aan de verlossing had. Maar toen had Griet hem zoo vreemd aangekeken. Aanstonds had zij weer het groote onderscheid gevoeld dat er tusschen hen beiden gekomen was. Verlegen haalde zij de schouders op. „Begrijp je mij niet?" vroeg hij. En ronduit | heeft zij toen verklaard niets van dit alles te verstaan, en dat juist dit het groote verschil tusschen hen beiden was.
„'k Zou zoo graag willen, dat je ook deze behoefte kende" — heeft Jasper nog gezegd, maar Griet heeft toen een einde aan 't gesprek gemaakt door te zeggen, dat zij daar in 't geheel geen begeerte toe had. Wanneer Jasper weer dezelfde van vroeger werd, dan leek hij haar, maar anders was 't beter dat elk zijn eigen weg ging. Er moest dan maar van komen wat wilde.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen