FEUILLETON

Kleine Luijden
SCHETSEN UIT HET FRIESCHE DORPSLEVEN
— DOOR IDSARDI—
55)
De meesten hielden zich dan stil of keken het raam uit, of lieten per ongeluk een steek op de breipriemen vallen, of gaven niet onduidelijk te kennen dat zij daar nu in het geheel niet van gediend waren, omdat zoo iets op een theevisite niet thuis hoorde; — daar was de kerk voor. Want al de vrouwen die kwamen, behoorden nu juist niet tot de partij.
Vrouw Buringa b.v. was liberaal, en vrouw Gerritsen was doopsgezind, en vrouw Epema was roomsch, en vrouw Fledderus behoorde tot de kleine kerk, zoodat men dus ook over de kerkelijke zaken niet kon spreken.
Maar baas Deelstra had gezegd dat zij wel genoodzaakt waren met deze gewoonte dóór te gaan. Zijn voorganger had het ook gedaan, en de genoodigden waren er nog al op gesteld en hun voet stond onder allemans tafel. Schade hadden zij er nooit van, al kostte het zoo'n paar dagen een extra duit, want dat haalde hij er wel weer uit als de hooioogst was afgeloopen, en voor de boeren de familiedagen kwamen of zij hunne bruiloften vierden. Wat er dan niet besteld werd aan suikerbrood en krentebrood met het noodige gebak, dat kwam niet zoo precies. En dus de visites bleven dóórgaan.
In de ruime voorkamer, die zelden gebruikt werd en waar men hoogstens des Zondagsmiddags een paar uur zat, stond alles voor de ontvangst gereed. Het koperwerk op schoorsteenmantel en buffet blonk als goud; de mahoniehouten stoelen glommen van de was; de fraaie spiegel met breed vergulden lijst en dito kroon zou vrouw Radsma, die altijd veel moeite had om een mooien, platten strik te leggen op de keelbanden van haar Zondagsch hoedje, overvloedig gelegenheid geven hare beeltenis hier te zien. Over den vloer lag voor deze gelegenheid een keurig gebloemd tapijt, dat aanstonds weer opgenomen werd als de gasten vertrokken waren, evenals 't fijne tafelkleed van echte zijden pelúche, dat ook maar zelden dienst deed. Een kostbaar servies, — vaders erf — stond in een dito schenkblad te wachten op de dames, die straks, in breede rijen gezeten, het geurig vocht van de wijd beroemde „Van Nelle's" thee zouden komen drinken.
De baas is voor dezen middag met de knechten en een paar kinderen uit visschen gegaan, „omdat de vrouwen zoo'n dag liefst niet veel mot om de teenen hebben", terwijl de meid in de keuken op de rest van het gezin heeft toe te zien, bijgestaan door tante Sien, die altijd dubbel dankbaar is, wanneer zij in de gelegenheid gesteld wordt de familie Deelstra hare erkentelijkheid te toonen voor de vele weldaden, aan haar bewezen, toen zij hier indertijd als een verschoven vrouw, bijna der wanhoop ten prooi, in Zorgvliet kwam. Tegen vieren komen ze opdagen, de genoodigden, als gewoonlijk bij tweeën of drieën tegelijk. Vrouw Rijpkema natuurlijk, met wie vrouw Deelstra, vooral na hetgeen zij gemeenschappelijk hebben doorgemaakt, op zeer vertrouwelijke wijze omgang heeft; en vrouw Altena, en vrouw Epema, die buren zijn, en dus voor een deel denzelfden kant uit woonden. Dan vrouw Gerritsen en vrouw Atsma, die juist van tegenovergestelde richting kwamen. Dan vrouw Dantema en vrouw Radsma, die zich maar even met de brik naar het dorp lieten brengen, omdat 't zoo warm was op den weg en zoo stoof, waardoor de nieuwe japon van de laatste geheel onder de stof zou geraken. Dan vrouw Hoekstra, met vrouw Folkerts en vrouw Fledderus, die vlak bij de kom woonden. En dan nog vrouw Feikema, wiens man dorpstimmerman was, en juffrouw Bakker, de vrouw van den meester. Een paar hadden voor de uitnoodiging moeten bedanken, de één, omdat de kinderen de mazelen hadden, de ander omdat zij zelf niet lekker was. Natuurlijk droegen allen de mooie Friesche kap met floddermuts van echte kant, en hadden enkelen zooals vrouw Rijpkema en vrouw Burenga, daarbij de juweelen veeren op het voorhoofd. Die over deze laatste niet konden beschikken, hadden in elk geval juweelen spelden in de muts, of een juweelen broche onder de kin, of een juweelen ring om den vinger. Vrouw Radsma, wier ouders van beide kanten reeds gestorven zijn, en die, zooals de anderen van haar fluisteren, veel van de pronk houdt, draagt al deze sieradiën tegelijk. Alleen vrouw Feikema en de juffrouw van den meester loopen er wat uit, vooreerst omdat beiden op los haar zijn, en dan, omdat hare kleeding, zoowel als hare heele taille, niet die welvarendheid van de andere gasten vertoont, die zoo in alles het beeld vormen van den echten, welgestelden, kerngezonden Frieschen boerenstand. Met uitzondering dan van vrouw Atsma, die veel last van hoofdpijn en meer een lijdende gedaante heeft, niet 't minst door hare bleeke gelaatskleur.
Toch zijn ook vrouw Feikema en juffrouw Bakker niet van alle sieraad beroofd, want hoewel het volgens vrouw Radsma geen mode meer is, en waarom zij dat spul dan ook thuis liet, dragen beiden een zwaar gouden horlogeketting om den hals, waarvan 't uurwerk ergens tusschen de knoopjes van de blouse verdwijnt.
Als de eerste begroeting heeft plaats gehad en de overtollige kleeren afgelegd, — waarvoor de meid met Sien wel een goed plaatsje zal zien te krijgen — worden de aangewezen zitplaatsen ingenomen en is weldra het gesprek in vollen gang. Vrouw Deelstra heeft er zooveel mogelijk voor gezorgd dat men zóó zit, als dat met inachtneming van allerlei bizonderheden 't beste is. De meesten hebben eenig breiwerk meegenomen, waardoor de zilveren of gouden breidoppen, die voor dergelijke gelegenheden zijn aangeschaft, meteen dienst konden doen.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen