FEUILLETON

Kleine Luijden
SCHETSEN UIT HET FRIESCHE DORPSLEVEN
60)
Alleen vrouw Atsma, die blijkbaar onder de drukke gesprekken opnieuw haar oude kwaal krijgt en bijzonder kalm is, kan zich over al die opmerkingen niet vroolijk maken. ,,'k Vind het zoo vreeselijk voor Syke" — zegt zij. „Wat is zij indertijd gewaarschuwd om zich met dien man niet af te geven. Baas Prik heeft al het mogelijke gedaan om haar van de trouwplannen af te brengen, en Sander ook; maar zij leek wel stapel. Zulke meisjes weten dan vaak ook niet wat zij doen, maar later komt het last".
,,Zou zij nog wat verkoopen?"
„Ja, dat is best", zegt vrouw Deelstra. „Men mag haar over het algemeen wel. Zij heeft altijd wel praatstof, en och dan zijn er ook nog al velen die medelijden met haar hebben, omdat zij een goed karakter heeft".
„Dus wij krijgen hier met der tijd wat nieuws op het dorp. Tenminste als Symen zijn zin krijgt".
,,'t Is langer een vreemde wereld. Mijn man zal wel zeggen: 't komt nog zóó ver, dat het volk baas wordt en wij ons wel kunnen opbergen".
„Toen wij jong waren, ging het al wat anders toe" — zegt vrouw Altena. „Toen was het werken van den morgen tot den avond; de boerendochters evengoed als de meiden. Van uitgaan wisten wij niet. Hoogstens één keer 's jaars naar de stad om inkoopen te doen, en vanzelf als 't kermis was, maar anders, altijd bij honk. 's Avonds met de kippen op bed, maar 's morgens vroeg uit de veeren. Wat was 't een mooi leven en een gezond leven! Wel eens wat druk, maar toch ook weer aantrekkelijk, vooral wanneer je dan voor de boter, die je zelf gemaakt hadden, de eerste keur kregen, of de kaas goede prijzen opbracht. Maar kom nu eens. Werken lijkt wel Fransch. Uitgaan en pretmaken, dat is aan de orde van den dag. Elk maar een groote fiets! Straks denk ik een piano. Standenverschil is er niet meer. De meiden loopen soms nog mooier dan eigen dochters en deze laatsten hebben ook niet veel aardigheid meer aan de boerderij. Ik weet niet, waar het heen moet, maar mij dunkt het loopt zoo vast als een huis".
„'k Ben volkomen met je eens — zegt vrouw Radsma, terwijl ze haar glaasje voor de tweede maal heeft uitgelikt, en al weer den zakdoek gebruikt — „nesten zijn het, — de heele boel meiden, en anders niks. Toen verleden jaar onze oude trouwde, wou mijn man een advertentie in de krant hebben om een andere. Ik zei al, doe dat nu niet, want dan komt daar rijp en groen op los, maar van zelf, die mannen zijn dan zoo eigenwijs, dat moest door gaan. Ja wel hoor, daar kwamen ze. Sommigen met handschoenen aan, en haast allen op de fiets. D'r was een zoo'n dame bij, dat ik eerst juffrouw tegen haar zei, en toen vroeg of zij meende dat ik een gezelschapsjuffer hebben moest. 'k Heb ze allemaal handig afgescheept en één er uitgepikt, die nog op haar eigen beenen loopen kon en zich een paar dikke, rooie handen niet schaamde". Ook deze woorden hadden vrij algemeen bijval; alleen de juffrouw van den meester keek wat sip.
„Ze willen de vrouwen nu straks ook naar de stembus hebben, geloof ik; dan zal het er ook nog niet beter op worden" — valt vrouw Burenga in.
„Naar de stembus? 't Moet nu ook niet gekker, wel?"
„Ik geloof dat het zoover is. Is 't niet zoo, juffrouw? Je zult 't wel weten, want je man zit in de kiezerij".
Nu, juffrouw wist het wel. Want zij is lid van den Nederlandschen Christelijken Vrouwenbond en leest het „Vrouwenleven" en meer dergelijke bladen, en is dus op de hoogte van haar tijd. Maar zij begrijpt, dat vooral in dit gezelschap voorzichtigheid aanbevolen is, omdat men van de nieuwe stroomingen in het leven niets weet en dus ook niets verstaat. De meeste aanwezigen leven voornamelijk in het verleden en kennen dus haren tijd niet. Dus is oppassen de boodschap.
Maar juist hare terughoudendheid wordt oorzaak, dat sommigen er meer van willen weten. Tot hiertoe is in Zorgvliet het optreden van de vrouw in het publieke leven iets ongekends. Alleen heeft men er vrede mee gevonden dat in de laatste jaren een onderwijzeres de aanvangsklassen op school heeft en natuurlijk ook, dat de vrou wen en meisjes mee uittrekken naar het land. In 't voorjaar om de aardappels te poten en de kool te planten, straks ook 't vlas te wieden; in den zomer om bij den hooioogst te helpen en in den herfst om de overige veldvruchten mee binnen te halen. Maar dat een vrouw zich verder in 't publiek waagt om hare krachten van hoofd en hart daar te ontplooien, dat is voor haar iets vreemds, en ook iets dat niet geoorloofd is. Vandaar dat juffrouw Bakker zich zeer voorzichtig uitlaat over den nieuwen koers, die ook in het Nederlandsche Staatsleven te wachten is.
Doch nu komen de tongen eerst nog los, alsof zij dat den ganschen middag nog niet geweest waren. Neen, maar nu zou men het nog hebben, 't Was dan toch door alls schande heen. Men schaamde zich nu langer nergens meer voor. Vrouw Epema heeft al eens in de krant gelezen van een vrouwelijken dokter. Dat er vroedvrouwen waren, sprak van zelf, maar zoo'n vrouw bij de patiënten langs, precies als een man, en dan de tong zien en de pols voelen, stel je nou toch eens voor! Ja, en dan weet vrouw Dantema te spreken van een vrouwelijken advocaat.
(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen