STAAT EN MAATSCHAPPIJ

Een legende.
Men verneemt dikmaals van de zijde van de voorstanders der Openbare School de klacht, dat het bijzonder onderwijs zoo duur is. Echter blijft men in gebreke om z'n bewering — want anders kan de klacht niet genoemd worden — waar te maken. Nu zou dit ook moeilijk gaan. Want wat is het geval?
De kosten van een school zijn drieërlei. Vooreerst moet voorzien worden in de lokaliteit. Dat het schoolgebouw voor het bijzonder onderwijs duurder zou zijn dan dat voor het openbaar onderwijs bij eenzelfde aantal kinderen, is niet wel aannemelijk. In de tweede plaats de leerkrachten. Maar deze worden bij beiderlei onderwijs gelijk betaald. De leeringenschaal, welke in de Lager Onderwijswet wordt voorgeschreven, geeft precies het aantal onderwijzers aan, waarover de scholen mogen beschikken. En in de derde plaats de exploitatiekosten van de school, ten aanzien waarvan de wet voorschrijft, dat voor den leerling van de bijzondere school niet meer mag worden uitgegeven dan voor den leerling van de openbare wordt betaald. In de meeste gevallen is het bijzonder onderwijs, voor wat de leermiddelen betreft, zelfs lager in kosten dan het openbare.
Waarin dus dat extra dure van de bijzondere school zit, is niet recht duidelijk. Wel kan met de cijfers het tegenovergestelde worden aangetoond, n.l. dat het bijzonder onderwijs voordeel voor het Rijk oplevert. Daarover doet de Secretaris van den Bond van Christelijke Schoolvereenigingen in Amsterdam, voor wat de hoofdstad des lands aangaat, belangrijke mededeelingen.
Want wat blijkt, nu de eerste 3-jaarlijksche afrekening der exploitatiekosten der bijzondere scholen (over de jaren 1922, 1923 en 1924) heeft plaats gehad, dat gedurende dat tijdvak de 113 bijzondere gesubsidieerde Lagere en ULO-scholen, welke in Amsterdam bestonden, ruim zeven honderd zes en tachtig duizend gulden minder hebben uitgegeven, dan waarop zij recht hadden naar den maatstaf van de uitgaven, door de gemeente Amsterdam gedaan voor het openbare onderwijs. Uit de vastgestelde cijfers blijkt, dat de genoemde 113 bijzondere scholen ten behoeve der exploitatiekosten aanspraak konden maken op een bedrag van ƒ 2.473.496.46 terwijl deze scholen slechts uitgaven een bedrag van ƒ 1.686.798.46. Zij gaven dus minder uit, dan waarop zij recht hadden, ƒ 780.698.—.
Even voordeelig voor het Rijk waren de gemiddelde bouwkosten per leerling. Deze bedroegen sedert de inwerkingtreding der Lager Onderwijswet 1920 voor 't openbaar lager onderwijs ƒ 298.88.— en voor het bijzonder lager onderwijs ƒ 268.52. Voorts was het cijfer voor het openbaar uitgebreid lager onderwijs ƒ 423.29 en voor het bijzonder uitgebreid lager onderwijs ƒ 396.45, waarbij dan nog valt op te merken, dat de klassen der openbare lagere school zijn ingericht voor 42 leerlin gen, terwijl de klassen der bijzondere lagere scholen meerendeels zijn ingericht voor 48 leerlingen.
Wij geven uit de breede rij van leerrijke cijfers van den Secretaris van den Bond van Christelijke Schoolvereenigingen in Amsterdam maar enkele, doch uit deze mededeelingen blijkt overduidelijk dat de gemeente Amsterdam de schoolbesturen ter plaatse wel dankbaar mag zijn voor hun zuinig beheer. En wat Amsterdam te zien geeft, zal elders wel niet anders 't geval zijn, n.l. dat het bijzonder onderwijs de Overheid geld bespaart. Wat de frontmakers voor de openbare school dan ook beweren over de duurte van het bijzonder onderwijs, is niets anders dan een legende. Het is in strijd met de werkelijkheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen