FEUILLETON.

SCHETSEN UIT HET FRIESCHE DORPSLEVEN
— DOOR IDSARDI —
64)
Dan komt er dus eenheid in den arbeid; — dat is al nummer één. Dan komt er een aardig stuk loonsvierhooging; — dat is nummer twee. Dan moet er minder gewerkt worden; — dat is nummer drie. Dan moet er meer van de vrucht van den arbeid genoten worden en medezeggenschap verkregen worden aan de uitoefening van het bedrijf; — dat is nummer vier. Eigenlijk kon men zoo wel voortgaan. De zegeningen, die hieruit zouden voortvloeien, waren niet te tellen. Heel het kapitalisme moest de wereld uit. D'r moest komen verdeeling van goederen, gemeenschappelijk bezit van alles, socialisatie, zooals dat in de bladen genoemd werd; boedelscheiding zooals Sjoerd zei, die tevens dorpsoproeper was, en ook nog al eens bij den notaris een kwartje verdiende, als hij in de eene of andere zaak getuigen moest.
Natuurlijk kon alles niet in ééns. Wat dit laatste betrof, dat moest nog even wachten, maar kwam vanzelf, als al dat andere eerst maar binnen was. En binnen kwam het, — daar was geen ,,kwessie van", zei Sjoerd.
Wat zou dat een omkeering geven! En Symen heeft zich van louter plezier in de handen gewreven, en in de mouw geknepen, bij de gedachte aan wat komen zou. Want als het dan voorjaar werd of tijd van inhuren, dan zouden zij komen en zeggen, dat er voortaan alleen op contrakt gewerkt werd, en dat zij anders geen plan hadden te beginnen. Hoe of die boeren en bazen dan op hun neus zouden zien! Want die waren tot hiertoe gewoon te geven wat hun zelf goed dacht, om dan den arbeid ook maar te doen eindigen als het hun beliefde, zonder eenig overleg, maar dat was dan lekker uit. Dan zou het volk gaan zeggen: „maar zóó willen wij het hebben, en als het zoo niet komt, dan wordt er geen spade in den grond gestoken, en geen draadnagel in het hout, en geen troffel in de kalk, en geen ijzer in het vuur, en geen plug in het leer, en geen naald in de stof.
Want allen moesten mee doen. Ook de dienstboden. En dan zou men nog eens zien wie het won. Want het land moest toch bebouwd, en de voorraad moest afgeleverd en de bestellingen moesten uitgevoerd. Het zou misschien eerst wel eens komen kraken; daar konden in het begin wel eens moeilijke tijden komen. Burenga en Dantema en andere grootheden zouden wel springend worden, maar daar moest men niet bang voor zijn. Tenslotte zouden de eigenaars toch moeten toegeven, omdat er niets gebeurde.
„Of de arbeiders" — had een der aanwezigen gewaagd te zeggen — „omdat zij geen eten meer in huis hebben". Maar daar zou dan de strijdkas voor zorgen, had men gezegd. In elk geval, dat moest er maar eens op gewaagd worden. Veel verliezen kon men nooit, 't Leven was nu ook al zoo ellendig mogelijik. 't Was nu de tijd van aanpakken, en die niet waagde, wón ook nooit.
In dien geest was gesproken en werd besloten, 't Was echter nog wel een punt van overweging geweest, hoe dit alles nu moest worden uitgevoerd. Want men kon wel iets op touw zetten, maar er diende toch ook voor gezorgd dat het zooveel mogelijk kans van slagen had, omdat men anders nog meer ten achter kwam. Vandaar dat men zich met het Bestuur van de partij in verbinding had gesteld, waarvan het resultaat werd dat in Zorgvliet een spreker zou komen, die met de Friesche toestanden op de hoogte was en ook niet onbekend met de kerkelijke stroomingen. Want 't moest hier een beetje „piano aan" — zei Sjoerd, en je vingen meer muggen met stroop dan met azijn.
Zie, dit alles was langen tijd in voorbereiding geweest en nu de lange avonden daar waren en daarmede een geschikte tijd voor vergaderen gekomen was, moesten de plannen uitgevoerd.
't Had eerst nog al wat moeite gekost om een geschikte zaal te krijgen, waar de sprekerij plaats kon hebben. Natuurlijik was „de Drie Kronen" de aangewezen plaats, maar daar ving men bot. Omdat hier ook wekelijks sociëteit gehouden werd en de boerenleenbank hier zitting had en in den herfst „de lange jacht" hier vergaderde en de Nutslezingen ook plaats hadden. „Of zij dachten dat hij plan had zijn eigen glazen in te slaan" — heeft de herbergier gevraagd. Symen heeft gezegd, dat hij er op rekenen kon dat dan hier voortaan al de bijeenkomsten van de partij gehouden werden, en dat hij ook later, als zij een keer de baas waren, er geen schade van heb­ben zou, dat hij hun zijn zaal verhuurd had. Maar de eigenaar moest er niets van hebben. Hij had zijn handen in de diepe zakken van zijn broek gestoken, het zware hoofd naar achteren geworpen en toen lachend tegen Symen gezegd, dat hij zich voorloopig maar bij het oude zou houden. Waarom Symen besloten heeft dat zijn naam op de zwarte lijst geplaatst zal worden voor den dag der afrekening.
Daarop heeft men een andere gelegenheid gezocht. Ook een herberg, maar klein en ongezellig, met lage tapkamer en zonder bovenzaal. Meer een gelegenheid voor schippers en kleine negotie-lui om hier voor enkele centen een kop koffie of een glas bier te koopen.
Ook hier had het nog al voeten in de aarde gehad om klaar te komen. Niet zoozeer omdat de nering gevaar liep, maar meer omdat de kastelein bij inhuring de borgstelling noodig had van een paar ingezetenen, die zeker niet met dit doel sympathiseerden. Tenslotte had de hooge huurprijs, waarvoor men dien avond de tapkamer bedong en waarvoor hij heel wat bittertjes moest schenken alvorens zooveel Ie verdienen, den doorslag gegeven, zoodat thans alle moeilijkheden waren opgelost.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen