UIT DE PERS.

Christelijke Radio?
In de ruibriek »Het heden en verleden« schreef dr. J. Riemens, Ned. Herv. pred. te Leiden, een paar weken geleden in het daar verschijnend »Predikbeurtenblad« een artikel over een vraag, welke ook buiten de Leidsche gemeente nog al eens gesteld wordt. Vraag en antwoord van dr. Riemens laten we daarom in z'n geheel volgen.
»Een belangstellend gemeentelid wilde gaarne van ons vernemen, welk standpunt de lidmaten der Ned. Hervormde Kerk hebben in te nemen ten opzichte der Ned. Chr. Radio Vereeniging, en welk standpunt in het algemeen door h.h. predikanten ingenomen wordt. Misschien zijn er anderen, bij wie een dergelijke vraag is gerezen, en daarom wil ik gaarne hierop ingaan. Uitdrukkelijk moet dan allereerst geconstateerd worden, dat we bij ons geen Paus of Bisschop hebben, die decreteert, dat de lidmaten der Ned. Hervormde Kerk zus of zóó over een verschijnsel des tijds hebben te oordeelen. Wat de predikanten aangaat, kan ik hoogstens als mijn indruk meedeelen, dat, al is de eene collega in dezen meer geestdriftig gestemd dan de andere, de groote meerderheid zich verheugt over het bestaan der Chr. Radio Vereeniging, ja, dat er niet weinigen zijn die den Heere God danken, dat deze nieuwe weg van Evangelie-verkondiging geopend is.
Eén argument kan natuurlijk tegen de Radio, dus ook tegen de Chr. Radio Vereeniging worden ingebracht, n.l. dat het voor sommige aangeslotenen de verzoeking inhoudt om thuis te blijven, als de kerkklokken luiden. In verband daarmee heb ik mij wel eens afgevraagd of 't niet beter ware, stichtelijke toespraken en gezang in den regel niet uit te zenden onder kerktijd. Maar nauwelijks heb ik deze gedachte neergeschreven, of het is me als hoor ik van alle kanten door den ether protesteeren: hoe dankbaar zijn onze zieken en zwakken, dat zij nu de gemeenschap der heiligen kunnen deelen door onder kerktijd zelf de godsdienstoefening te mogen meemaken, ja, zelfs te mogen meezingen en meebidden.
En de gezonde menschen dan? Ik zou zeggen: wie met zijn oor goed luistert, heeft den volgenden Zondag zin, om ook zijn oog, zijne voeten, ja zijn heele organisme te laten meedoen met zijn oor, m.a.w. om persoonlijk mede »op te gaan tot Gods altaren«, en den Evangeliedienaar te hooren èn te zien. Een persoonlijk bijgewoonde Evangeliedienst is in vele gevallen nog meer levend, nog meer spannend, dan een gehoor den dienst.
Doch dit nu daargelaten, moet elk Christen niet dankbaar zijn, dat nu menige prediking verduizendvoudigd wordt, doordat er duizenden naar kunnen luisteren? Moeten we het niet achten een genade Gods te zijn, dat ook de valsche schaamte en de verkeerde gewoonte langs dezen weg kunnen overwonnen worden? Moeten we het niet beschouwen als een middel ter behoudenis, wanneer menschen, die in hun omgeving nooit het Evangelie hoorden, langs stillen en verborgen weg het nu beluisteren?
Er is nog iets anders. Ook de partij- en kerkmuren, die in het officiëele leven der kerken zijn opgericht, vervallen als vanzelf, wanneer per radio iemand tot ons spreekt. We zijn nu niet een beetje benauwd, omdat de spreker niet behoort tot ons kleine kringetje; we kunnen hem beoordeelen naar de innerlijke waarde van zijn woord.
Vreeselijk zou het zijn, wanneer de geweldige uitvinding der draadlooze alleen gebruikt kon en mocht worden door ongeloof en wereld. Maar nu is het anders. We leven, Gode zij dank, niet in Rusland, waar alles onderworpen is aan de terreur der atheïsten; maar we wonen in een vrij land. Ik ben er vast van overtuigd, dat God groote dingen doet door het werk der Chr. Radio Vereeniging. En 't lijkt mij allesbehalve een bewijs van het geloof in de overweldigende kracht der Waarheid, wanneer de Roomsche geestelijkheid haren leeken verbiedt naar de Evangelieverkondiging van niet-Roomschen te luisteren.
Groot is de waarheid, en zij zal zegevieren! Laat ons alleen nooit vergeten, dat men alle vrijheid verkeerd gebruiken kan, n.l. tot een oorzaak voor het vleesch; tot aankweeking van gemakzucht — thuis blijven uit de Kerk, „want ik heb 'n radio" — van hebzucht — „collecte niet noodig!" — van traagheid — „ik heb geen zin om uit te gaan!" Een ernstig gericht zal ook hierin gaan over allen, die Gods genade misbruiken, en die uit beweegredenen, welke in de nabijheid van Christus niet deugen, de gemeente zouden helpen afbreken.
Slotsom: vóór de Christelijke Radio Vereeniging, en tegen de gemakzucht!«
J. Riemens.

Waarom Christelijke Radio?
I. Om de eere Gods.
Want de aarde is des Heeren, en de volheid derzelve. Hetzij dan dat gijlieden eet, hetzij dat gij drinkt, hetzij gij iets anders doet, doet het al ter eere Gods. 1 Cor. 10 vers 26, 31.
Ons verdiepen in het vraagstuk, waarover de diepzinnige denker en betrouwbare raadsman Paulus hier handelt, — dat doen wij thans niet. Maar wèl doen we iets anders: den algemeenen regel, waaraan de groote heidenapostel het Corinthische vraagpunt toetst, nader, onder de oogen zien met het oog op onze omstandigheden en met het oog op onze vraagpunten.
Want de Christelijke Radio is, helaas! voor enkele Christenen nog een vraagstuk. Sommigen twijfelen, of ze er wel gebruik van mogen maken. Anderen weifelen, of ze er wel gebruik van zullen maken.
Waar mij verzocht werd, mij in een viertal korte artikelen bijzonder tot dezulken te richten, daar is het mij een behoefte, allen, maar vooral hun op het hart te drukken: »De aarde is des Heeren, en haar volheid«.
Wij, menschen, doen vaak alsof wij het middelpunt van alle dingen zijn, alsof de aarde onze is, en we meten alle dingen met onze kromme maatstaven, alsof ons onjuiste vooroordeel het juiste oordeel ware. Dit vooroordeel wordt nu door den Heiligen Geest in onzer tekst kras en krachtig bij den wortel afgesneden, door de vermaning: »De aarde is niet uwe, maar des Heeren«. Ook haar volheid, al wat ze bevat, al de geheime en geheimzinnige schatten, die ze vaak ongedacht en onverwacht oplevert.
Dus de groote natuurkrachten — ze zijn des Heeren. Dus de ontdekkingen en vindingen — ze zijn des Heeren. Dus de Radiotelefonie — ze is des Heeren. Laat ons niet in eigen wijsheid aan wijzen en afwijzen. Maar laat ons de hand er op leggen, niet voor onszelf, maar voor Hem. Als we in heel gewone dingen, als eten en drinken, die van persoonlijk belang zijn, reeds de eere Gods moeten zoeken en hooghouden, hoeveel te meer in andere dingen, in dit ding, dat van het hoogste algemeen belang is! Zóó gaan we ook dit vraagstuk zien onder eeuwigheidslicht. Maar dan is het geen vraagstuk meer. Dan blijft er maar één ding: vurig en vreugdig, met teedere trouw, biddend en werkend Gods eere verheerlijken.
Daarom sta hier niemand van verre, wien waarlijk de Gloria Dei, de eere van onzen God, ter harte gaat. Niet, alsof Gods eer door ons, zondige menschen, grooter kan worden gemaakt dan ze is. Want Gods heerlijkheid is volmaakt. Maar wèl zóó, dat die eere in hare heerlijkheid uitschittert voor het oog van velen, die tot nu toe wandelden in de duisternis en zaten in doodsschaduw. Als de eere Gods het vordert, dan hebben we af te zien van alles. En afzien van alles beteekent opzien tot Hem. En op zien tot Hem beteekent uit zien naar Zijn toekomst, waarin de hemel en de aarde één zijn geworden, en vol van Zijn kennis, in Christus, die het eeuwige leven is. En één der meest krachtdadige middelen tot de realiseering van deze groote toekomst is de Christelijke Radio.
Waarom dus Christelijke Radio? Om de eere Gods!
Rotterdam.                               Ds. J.A. Tazelaar.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen