INGEZONDEN

ZONDAG — RUSTDAG.

De Zondag iets aparts. De Zondag anders dan de overige werkdagen. De Zondag geheiligd door den eisch van Gods gebod. Zeker, zoo wordt de wekelijksche rustdag gelukkig nog door een groot deel van ons volk gezien. Zoo alleen brengt hij dan ook dien zegen, die naar Gods belofte in het houden van Zijn Sabbathsordinantie is vastgelegd. 't Spreekt dan vanzelf, dat alle onnoodige arbeid blijft rusten.
Niet minder, dat we niet ons zelven zoeken, maar Hem, die den Sabbath instelde. Inderdaad, zoo zien het gelukkig nog velen. Maar toch, ook niet een gering deel van ons volk verloor de hooge geestelijke beteekenis van den Sabbath uit het oog. Omdat het helaas het buigen voor de ordinantiën Gods verleerde. Niet dat dezulken onverschillig zouden staan tegenover een wekelijkschen rustdag. Integendeel, ze hunkeren veeleer naar den Zondag, om ontslagen te worden van de knellende banden van den arbeid. Alleen maar, ze eischen den Zondag op voor zichzelf. Tegenover den eisch van Gods wet: Heiligt Mij dien dag, stellen zij hun eisch: De Zondag voor den mensch.
Zoo gesteld kon het wel niet anders, of er wordt op den dag des Heeren alleen gevraagd naar eigen ontspanning, naar eigen afleiding, naar eigen genot. Het jammerlijke daarbij is, dat dit Zondagsgenieten gezocht wordt ten koste van den medemensch. Wie de overstelpende drukte des Zondags, in 't bijzonder gedurende de zomermaanden, gadeslaat op de openbare middelen van vervoer, kan er zich van overtuigen, hoe bitter weinig het uitgaande publiek zich bekommert om de rust van zijn naaste.
Duizenden moeten hun Zondagsrust derven ter wille van grillige geneugten van hen, die des Zondags „UITGAAN".
En de argumenten, waarmede deze opgelegde Zondagsdienst wordt goedgepraat? „Ze zijn er immers voor", „ze worden er voor betaald", „Ze krijgen er toch hun vrijen dag in de week voor vergoed."
Alsof dergelijke gemeenplaatsen tegenwicht zouden kunnen bieden voor de breuk geslagen in het persoonlijk en het gezinsleven van de betrokkenen. Op welk een gemakkelijke en goedkoope manier wordt op die wijze van anderen ontnomen, wat men voor zichzelf opeischt.
Het Comité voor Zondagsrust van de Christelijke organisaties van personeel in Publieken en Semie-publieken dienst stelt zich tot taak de lasten van den Zondagsarbeid voor die duizenden te verlichten.
Het doet dat op velerlei wijze, maar ook door, zooals nu ons christenvolk bij tijd en wijle te wijzen op de toenemende Zondagsontheiliging en op de gevolgen daarvan, voor talloos vele medeburgers verbonden. Het wil daarbij uitersten vermijden in de erkenning, dat er in de openbare diensten arbeid is, die ook op den Zondag voortgang moet hebben. Maar het wil en het kan toch ook de oogen niet sluiten voor de schrikbarende toeneming op den dag des Heeren van het gebruik der openbare middelen van verkeer, die het Christelijk karakter van den Zondag dreigt te loor te doen gaan.
In die actie voor Zondagsrust en Zondagsheiliging heeft het Comité ons christenvolk noodig. Noodig om zijn voorbeeld in het onverzwakt handhaven van 's Heeren ordinantiën ook voor den Sabbath. Noodig om zijn steun, als het aandringt om meerdere Zondagsrust bij Regeering en Volksvertegenwoordiging. Noodig ook in zijn getuigenis tegenover de verflauwing der grenzen op dit terrein.
Namens het Comité voor Zondagsrust van de Chr. Organisaties in Publieken en Semie Publ. Dienst in Nederland.
De Secretaris, Th. H. van Oost Sr,
Den Haag. Kaapsche Plein 165.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen