FINANCIËN

Postgiro 138421.
Ja hoor, de Penningmeester is weer boven water. Hij zit weer op zijn gewone plaatsje bij het laatje en als hij even opkijkt dan ziet hij heel in de verte weer op den Wageningschen berg. Die berg herinnert hem even aan de bergen, die hij dezer dagen in Duitschland heeft gezien. En dan is het met de bergen ook al net als met de giften, die hij telkens ontvangt. Kleine giften en groote giften. Kleine bergen en groote bergen. Beide zijn zij natuurlijk ,,'t kunststuk van Gods wijze hand". Maar wat een verschil! Gij moet n.l. weten dat ik enkele dagen in het Harz-gebergte ben geweest en dat ik daar o.m. den Brocken heb beklommen. Neen, niet met den beenenwagen, hoor. Wij hebben er ons heel netjes door onze auto bovenop laten brengen. Maar jongen, jongen, wat is dat een berg. Neen, dan zinken onze Geldersche bergjes in 't niet. Dan zijn dat niet anders dan heuveltjes. O zeker, ik weet wel dat er nog veel hoogere zijn en ik stel mij voor dat er misschien wel onder mijn lezers zijn, die mij uitlachen dat ik 1142 Meter al zoo hoog vind en dat ik het daar al zoo mooi heb gevonden. Maar daar zie je nu weer, dat hier op de wereld alles maar betrekkelijk is. Wat de een hoog vindt, vindt een ander nog maar laag. Maar — het mag dan hoog of laag zijn — ik wil u wel zeggen dat wij genoten hebben van de machtige tafereelen die zich daar aan ons oog hebben voorgedaan en dat wij zoo nu en dan onder den indruk waren van het majestueuze van Gods schepping. Ja, als een mensch zoo hoog staat, wat voelt hij zich dan klein, laag, nietig in vergelijking met dien grooten Schepper, die de aarde heeft gehangen aan een niet. Hoe is het mogelijk, dat die kleine mensch dan nog vaak zulke groote en hooge gedachten van zichzelf kan hebben en dat hij niet veel meer „ijst en beeft en zwocht" voor dien grooten Opperheer, voor
Hem, die de hemelhooge bergen
Doet palstaan door Zijn kracht,
Zoodat zij vloed en stormen tergen.
Die is omgord met macht.
Ja, we hebben veel gezien en veel genoten op ons uitstapje. Het zou u natuurlijk niet interesseeren als ik er veel van ging vertellen. Daarom wil ik het bij die paar woorden maar laten. Misschien dat er onder de lezers van „De Waarheidsvriend" wel zijn, die zeggen: Wat heb je nu aan die bergen? als hij nu nog iets vertelde van de Kerk. Nu, dat kan ik óók wel. We zijn n.l. in Harzburg op den dag des sabbats naar onze gewoonte ook naar de kerk geweest. Natuurlijk gaat het daar heel anders toe dan bij ons. De kerk waar wij waren, was de Evangelisch Luthersche. Het portret van Luther hing er aan den wand, maar verder zal ik er maar niets anders van zeggen dan dat de meesten van „onze menschen" er wel niet bijzonder gesticht zouden zijn. De dominé, die, na 't verrichten van de liturgische handelingen, een klein half uurtje preekte, was een jonge, niet onbegaafde man, die sprak over Hebr, 12 vers 11: „alle kastijding als die enz." Wat hij daarover zeide, was niet zoo kwaad. Onze Gereformeerde dominé's zouden het natuurlijk een beetje anders gezegd hebben en zouden wellicht wat meer den nadruk gelegd hebben op de zonde, die de oorzaak is van alle smart en meer gewezen hebben op Christus, die de smart heiligt. Maar ook deze elementen ontbraken toch niet geheel. En wat ons vooral opviel was het diepe ontzag en de devote houding van de niet kleine schare, die de kerk vulde en die van het begin tot het einde — de geheele dienst duurde trouwens precies een uur — met stille aandacht naar de prediking luisterde en met gewijde bezieling de aangegeven liederen zong. Nog eens, „onze menschen" zouden 't gaarne anders en graag „iets meer" gehoord hebben, maar ik dacht toch ook aan het Schriftwoord van „de most in een bos druiven" en aan het: „verderf ze niet, want er is een zegen in". En mij verplaatsende in de omgeving, waar in ik vertoefde, dacht ik aan de groote schare, die eenmaal uit alle natie en geslachten en volken en talen voor den troon en voor het Lam zal staan. Het verblijdde mij dan ook te gelooven, dat de Heere degenen die de Zijnen zijn kent, ook al spreken zij een andere taal dan de onze, en ik verheugde mij te bemerken dat God ook hier te midden van de veelszins wereldsche omgeving nog „een hutje in den wijngaard" en een „nachthutje in den komkommerhof" had.
Vrijdagavond, toen wij weer goed en wel thuis waren, informeerde ik natuurlijk al eens gauw wat de Post in mijn afwezigheid had afgegeven aan het vertrouwde adres. Nu, 't was een heele stapel, die ik mee naar huis kreeg. Maar —  'k zag het al gauw: heel veel „groene" waren er niet bij. Meest kranten en brieven. Ik dacht: de lezers van „De Waarheidsvriend" hebben zeker een voorbeeld aan me genomen en hebben gedacht: hij vacantie, dan wij ook. Nu, daar heb ik geen bezwaar tegen, als zij dan nu maar weer een voorbeeld aan mij nemen en als zij nu dan ook maar weer denken: hij weer aan 't werk, dus wij ook. Toch viel het, toen ik aan het optellen ging, nog niet heelemaal tegen. Zie maar eens wat er was. Eerst vond ik een postwissel, die nog juist voor mijn vertrek was binnengekomen, 't Was er een uit
R e n k u m, afgezonden door ds. de Looze, zijnde een bedrag van ƒ 61.20, gecollecteerd voor het Studiefonds op een Zondag, toen ds. Ewoldt van Raamsdonksveer daar de beide beurten had vervuld. Dat begin was dus al niet slecht. Maar nu verder.
G e n e m u i d e n, van ds. Luteijn ƒ 2.50, gevonden in de collecte uit dankbaarheid voor het bedanken voor het beroep naar Oldebroek.
V l a a r d i n g e n, van den heer J. Broek uit busje 244 voor de Fondsen een bedrag van ƒ 12.55.
G r o e n e k a n, van den heer W. van Kooten een gift van ƒ 1.— van mej. W., voor het lezen van „De Waarheidsvriend".
Z e i s t, van den heer Paap een gift van ƒ 10.—, gevonden in de collecte op den Zendingsdag te Rijssenburg. Ik vermoed dat dat is van iemand, die mij toen niet vinden kon.
D e n H a m, van den kerkeraad een gift van ƒ 2.50, gevonden in de collecte uit dankbaarheid dat ds. Wesseldijk het beroep naar Den Ham heeft aangenomen.
P u t t e n, van ds. Van Amstel ƒ 3.— als deel van een gift van N.N., gevonden in diens brievenbus en bestemd voor de uitbreiding van Gods Koninkrijk. Gij merkt wel, erge hooge bergen zijn er niet bij. Maar hier in ons vaderland tellen onze heuveltjes ook mee. Daaronder reken ik ook de nog ingekomen contributies.
S c h r a a r d, van ds. J. v. D. ƒ 2.50.
H a z e r s w o u d e, van den heer M. Noordam een contributiebedrag van ƒ 38.50
R i d d e r k e r k, van den heer A. Waardenburg een contributiebedrag van ƒ 28.—.
H o o r n a a r, van ds. Woelderink een contributiebedrag van ƒ 34.25.
Verder van verspreide leden nog aan contributies een bedrag van ƒ 46.45, terwijl ik uit
V e e n e n d a a l van N.N. nog een gift kreeg van ƒ 2.— voor de kindertjes van den Penningmeester.
Dus alles bij elkaar genomen, ben ik ook in dit opzicht nog niet zoo heel slecht van de reis gekomen. Opgeteld kom ik aan een bedrag van
f 244.45
waarvoor mijn dank natuurlijk weer groot is aan allen, die er het hunne toe hebben bijgedragen.
De Penningmeester, Ds M. JONGEBREUR.
Veenendaal.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen