FEUILLETION

Kleine Luijden
SCHETSEN UIT HET FRIESCHE DORPSLEVEN
— DOOR IDSARDI —
69)
Dat haar die advertentie nog zoo in de handen komen moest. „Heden ontsliep in de hope des eeuwigen levens ", zoo stond het er, en zoo was 't geweest. Dien onvergeetlijken nacht, toen juist de klok twaalf geslagen had en allen weenend om het sterfbed stonden, moeder met vaders kille hand in de hare. Ach, kon zij ook maar heengaan van hier. Tenminste als het zulk een ontslapen werd, en dan ook met de hoop op het eeuwige leven. Maar die had zij niet. Zij had niets geen hoop. En niets geen zekerheid van het eeuwige leven, omdat zij zoo veraf leefde. O, zoo ver. En zoo diep vervallen was van de genade. O, zoo diep. Zij had niets! Anders niet dan dit treurig bestaan, dat men óók leven noemde, maar eigenlijk niets anders was dan tobben van den morgen tot den avond, soms tot diep in den nacht, zooals nu.
Zacht begon zij te schreien en veegde met het beddelaken de tranen weg. Wat kan het in een menschenleven toch donker zijn, vooral als het oog gesloten is voor den gouden rand die toch ook nog om elke donkere onweerswolk te zien is. Maar wat is het dit vaak ook door eigen schuld!
Daar sloeg de klok reeds drie, en nog niet geslapen. Haar hoofd bonst. Wat zal dat morgen weer een dag worden! Zij moet er uit. Even het gloeiend hoofdmiet een natten doek verfrisschen. Voorzichtig, dat Symen niet wakker wordt, want dan is hij in het geheel niet te spreken. Maar die slaapt wel door, alsof er geen zorgen waren. En er geen eeuwigheid kwam. Hoe is 't mogelijk! Zoolang zij getrouwd zijn, heeft 't hem nog nooit één nachtrust gekost. Het kwam altijd alles op haar neer; op haar alleen.
Toen heeft Syke zich door de koude nachtlucht laten afkoelen, om daarna het vochtige kussen om te keeren en weer even stil in bed te gaan, als zij 't zoo juist verlaten had. Met een zucht, maar die tevens een gebed was. Toen heeft zij de vermoeide oogleden gesloten en is in een onrustige sluimering gevallen, waardoor voor enkele uren de zorgen vergeten werden, die hoofd en hart zoo in beslag namen. Gelijk zoovelen van haar geslacht, die kwamen in een kring, in een gezin, in een gareel waar zij niet hooren, maar dat, eens vrijwillig aanvaard, óók niet weer verlaten mag worden. Tenzij zij daar worden afgelost van hun post en van Hooger hand gezegd wordt; „het is genoeg!"
Intusschen had Syke zich in hare sombere verwachtingen niet bedrogen en vreesde zij terecht dat er iets op til was. Want den vorigen avond, toen alles donker was, hadden Symen en Sjoerd van Klaas en Aaltje op de voornaamste hoeken van 't dorp een groot stuk papier aan de boomen of aan de stijlen van de brug, die over de dorpsvaart hing, gespijkerd, waarop te lezen stond dat Woensdagavond in de herberg van den heer Stevens zou optreden de heer Van der Meulen, uit Arnhem, om te spreken over het onderwerp: „Wee u, gij rijken!" Jac. 5: 1—5. Entree 10 cent. Debat vrij. Terwijl onderaan met groote, roode letters stond geschreven: „Arbeiders, komt allen op!"
Sjoerd had zoo'n papier ook aan het hek voor den ingang van het kerkhof willen slaan; dan konden al de menschen, die Zondag naar de kerk gingen, het maar le­ zen, maar dat was Symen kras genoeg. 't Was daar zoo dicht bij al die graven, — het dorp kwam het nu ook wel te weten. Maar Sjoerd had gezegd: „'t zou nog al wat, die daar zagen, deden geen kwaad meer, en als Symen niet durfde, dan zou hij het wel doen".
Dus was 't er van gekomen, en elk begreep den volgenden morgen, wiens werk dat was.
Als een loopend vuurtje ging het van mond tot mond dat ook in Zorgvliet het Socialisme zijn officiëele intrede zou trachten te doen, nog wel met een Bijbeltekst. Eenige heetgebakerde jongelui hadden heel spoedig op sommige plaatsen deze bekendmaking afgescheurd, terwijl de veldwachter met een zeer bedenkelijk gezicht naar dat papier daar aan de ophaalbrug keek, en al zijn wetskennis bijeen zocht te zamelen om te weten of hier niet tegen het een of ander artikel in overtreding was gegaan, aangezien een brug het eigendom was van de burgerlijke gemeente en als zoodanig niet dienen mocht voor aanplakbord met alle mogelijke nieuwtjes, maar allerminst van revolutionaire bewegingen.
Echter stond er geen enkele onderteekening bij, zoodat slechts naar den dader gegist kon worden en de man der Wet in elk geval ook geen lastgeving had om tot vervolging over te gaan. Evenwel zou hij vanaf dit uur vooral kleinen Symen in de gaten houden. Daar kon hij maar op rekenen, om vroeg of laat het schrikaanjagende: „onthoud je dag" van hem te hooren. Morgen kwam Syke met den bollekorf, maar dan zou hij die er al vast op voorbereiden; zij wisten dan maar waar zij zich aan te houden hadden.
Niettemin werd het, zooals Sjoerd gezegd had, voldoende bekend wat te gebeuren stond, en dat voor Zorgvliet bepaald iets nieuws was. 't Gebeurde slechts zeer zelden dat hier een vreemde spreker kwam. 't Moest wezen in de verkiezingsdagen, als de candidaten voor de Tweede Kamer stad en land afreisden om de stemmen te winnen, of als de afdeeling van „het Nut" 't een of ander onderwerp liet behandelen, of als dominé met vacantie was, en een collega uit den Ring of een ander voor hem optrad, maar overigens was dominé Randwijk de man die hier het woord had, en wien, volgens de groote meerderheid, dit ook heel goed was toebetrouwd.
(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen