Brief aan de Romeinen.

Hebt ge er wel eens over nagedacht, lezers, waarom toch zoo vele geschiedenissen over de aartsvaders en vele andere kinderen Gods uit de vervlogene eeuwen staan opgeteekend? De oppervlakkige beschouwer zegt misschien bij zichzelf: Abraham weet van ons niet, en Israël kent ons niet. Wat baat het ons al, dat we een en ander weten van hunne levensgeschiedenis? Die echter nadenkt, weet beter. Het staat immers alles opgeteekend tot waarschuwing en vermaning, maar ook tot troost en bemoediging van het volk Gods van alle eeuwen.
Zoo wil de apostel Paulus in de laatste verzen van het vierde hoofdstuk ons leeren, dat de rechtvaardigmaking van Abraham juist geschreven is tot óns nut. Dat zulks niet geldt van allen, hoofd voor hoofd, heeft de apostel verduidelijkt door de toevoeging: namelijk dengenen, die gelooven in Hem, enz. enz.
Zonder geloof is het toch onmogelijk Gode te behagen. Zonder geloof geen kennis van de rechtvaardigmaking. Het geloof is de hand, waarmee de heilsgoederen worden aangegrepen. Daarom sprak ook Paulus tot den stokbewaarder: Geloof in den Heere Jezus Christus en gij zult zalig worden. En dat geloof nu richt zich in de eerste plaats op God Zelf. Immers God maakt de dooden levend en roept de dingen, die niet zijn, alsof ze waren.
Hij verwekte eeuwen geleden een zoon uit de verstorvene moeder Sara. Maar Hij deed nog veel meer. Hij heeft Zijnen Zoon, Jezus Christus, die gestorven was, weer uit de dooden opgewekt. Als Christus eens in het graf was gebleven! Als Hij eens niet opgewekt ware! Zou een doode Heiland Maria van Magdala hebben kunnen troosten?
Maar neen, de Vader verklaarde, door Hem van de dooden te doen opstaan, dat door Hem aan de gerechtigheid voldaan was en het recht ten leven verworven was. God, de Vader, had Hem overgeleverd om onze zonden. Dien, die geen zonde gekend heeft, heeft Hij zonde voor ons gemaakt. De zonde werd bezocht niet aan den schuldigen zondaar, maar aan het vlekkelooze Lam. En aan de genoegdoening van den grooten Borg en Middelaar ontbrak niets. Aan het recht Gods was volkomen voldaan. Daarom kon de dood Hem ook niet houden. De opstanding zouden we dan ook wel kunnen noemen: het Amen Gods op de woorden van den Zoon op Golgotha: Het is volbracht.
Op één ding wenschen we u nog te wijzen. In het 25e vers lezen we: Welke overgeleverd is om onze zonden en opgewekt om onze rechtvaardigmaking. Velen doen net alsof er staat: opgewekt tot onze rechtvaardigmaking. Toch bedenke men dat het tweemaal in één vers gebruikte woordje „om" éénzelfde beteekenis moet hebben. Het beteekent in beide gevallen: ter wille van of: ten gevolge van.
Ge begrijpt, lezers, dat we in dit vers te doen hebben niet met de persoonlijke rechtvaardigmaking, maar met de objectieve rechtvaardigmaking. Door het lijden en sterven en opstaan van Christus was de weg gebaand. De Heere kon nu in beginsel zondaren rechtvaardigen. Alleen door het geloof wordt het door den enkeling bevindelijk gesmaakt.
Gevoelt ge niet, lezers, dat in de laatste verzen van Romeinen 4 eigenlijk de hartader van de leer van Paulus klopt?
Herinnert ge u nog, dat al menigmaal aan de Synode is voorgesteld om van de aanstaande Bedienaren des Woords te eischen, dat ze instemming zullen betuigen met deze laatste verzen van Romeinen 4? Men heeft wel gezegd, dat dit toch niet zou baten, omdat de modernen toch zich wel aan dezen eisch zouden onderwerpen. Met de een of andere wijsgeerige exegese zouden ze zich toch wel uit de moeilijkheden redden. Maar we gelooven toch, dat de mentaliteit der modernen wel zoodanig gewijzigd is, dat volstrekt niet alle modernen zoodanige formule zouden onderteekenen.
Zou het geen tijd worden, dat allen, die den Christus der Schriften verloochenen, uit de schaapskooi van Christus zouden worden geweerd? Reeds een eeuw lang heeft men tengevolge van de slappe tucht allerlei wind van leer binnen de muren der Kerk toegelaten.
We laten het vraagstuk der Kerk verder rusten, doch willen dit 4de hoofdstuk van dezen brief aan de Romeinen niet eerder besluiten, eer we het hebben laten spreken tot eigen hart.
Stelle Gods Heilige Geest ons voor de vraag van nauwgezet zelfonderzoek of we gelijk de Jood ons nog zoeken te rechtvaardigen door de werken der Wet. Geen vervulling van eenige deugd of verplichting kan ons voor God rechtvaardigen. Al onze gerechtigheden zijn slechts als een wegwerpelijk kleed. In de ure des gerichts zal ons dit kleed ontvallen. Alleen de gerechtigheid, die Christus verwierf, kan als een kleed bedekken. Niet om niet heeft dan ook reeds de Kerk van den ouden dag gejubeld: de Heere onze Gerechtigheid.
De voorwerpelijke wetenschap dezer dingen is niet genoeg voor de eeuwigheid. Met een historisch geloof, zonder meer, gaat de zondaar voor eeuwig verloren.
Alleen de kennis onzer diepe ellende en verdorvenheid doet roepen om genade door de werking des Heiligen Geestes. O, welk een rijke troost voor hen, die met al hunne ongerechtigheden leerden vluchten naar den Heere, die goddeloozen rechtvaardigt, d.w.z. vrijspreekt om de verdienste van den Heere Jezus Christus, uit louter ontferming.
Lezers, heeft uwe ziel daar al Amen op leeren zeggen?
§§§

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen