Kleine Luijden

En zooals het van buiten is, zoo ziet het daar binnen, waar vrouw Burenga heerschappij heeft, eveneens uit. Vanaf de keuken tot de .fraaie pronkkamer, die trouwens maar zelden gebruikt wordt, en vanaf den melkkelder tot het slaapvertrek is alles tot in de puntjes. .Nergens ziet men fijner gordijnen en borduurwerk of kostbaarder meubelen, of duurder tapijten, of blinkender metaal dan hier, en zoodra er op een óf ander gebied weer eens iets nieuws in de winkels wordt uitgestald, vindt het ook zijn weg naar „Unia-State", om op de plaats waar het hoort, te worden tentoongesteld.
„Ik zeg toch maar, dat de boer en vrouw op zoo'n mooie boerderij toch knap geluk­kig zijn, en dat ik wel eens op probeeren met hen ruilen wil" — besloot Sjerp.
„'t Kon je wel eens niet meevallen", antwoordde Jetze, doch hiermede was tevens een einde aan het gesprek gekomen, omdat men niet meer alleen is. De boer is in de buurt.
Wanneer echter het laatst gesproken woord eens door hem, en vooral door zijn vrouw, die van zichzelven Cecilia Brandenburg heet, was aangehoord, dan had 't wel eens kunnen gebeuren dat zij Jetze met een verwonderd gezicht hadden aangezien, om daarop te vragen.: „hoe weet je dat ? " Want wat geen van beiden dacht dat ooit door 'iemand geweten werd, omdat beiden door hun gesloten karakter en hun echte Friesche stijfhoofdigheid, nooit aan de buitenwereld zouden laten zien, laat staan van zeggen, wat er van binnen in hen omging, dat werd schjnbaar door hun arbeider geeweten, — zij waren niet gelukkig. Vooral vrouw Burenga niet. Met al haar goud en zilver en juweel en oud-porcelein en zijden kleeren en prachtigen bontmantel niet. O zij zou voor geen geld ter wereld willen dat een ander het wist, en daarom zorgt zij er voor dat geen mensch, tot de meiden toe, den indruk van haar zou krijgen dat er een worm knaagt aan haar levensgeluk, maar zij kan zich soms zoo diep ellendig gevoelen. Vooral, wanneer zij alléén is, en bijv. in de mooie kamer bezig is de kostbare spullen, 'die daar staan, waaronder veel met. tal van herinneringen aan vervlogen dagen, af te stoffen of op te poetsen. Dat alles laat haar innerlijk zoo ledig en koud. Hoe de menschen dan , ook van haar mogen zeggen dat zij veel van „mooi" houdt, omdat" zij gewoonlijk gekleed gaat overeenkomstig de gewoonte van den rijken Frieschen boerenstand, met al de sieradiën die daarbij passen. Zij weten niet — die menschen — hoe onder dat goud en achter die dure stof het hartzeer verborgen wordt, dat soms zoo schrijnend kan zijn.
Hoe dat komt ?
Vooreerst, doordat hier ontbreekt wat ten allen tijde de voorwaarde van een gelukkig huwelijk is : de wederkeerige liefde voor elkander. Liefde wordt hier niet' gekend. Hoogstens een zekere toegenegenheid voor elkaar, die echter ook weinig meer beteekent dan de belangstelling die men voor elk kan voelen met wie men eenige kennis en overeenkomst heeft! Burenga en zij leven-naast elkaar. Ongeveer als een' broer en een zuster, die het over 't algemeen wel aardig , goed kunnen vinden, die ook niets voor elkander hebben te verbergen, die slechts zeer zelden een geschil in woorden hebben, maar die voor de rest elk hun eigen gang , gaan op eigen weg.
Indertijd zijn zij bij elkander gekomen, gelijk dat meestal gaat. Beiden behoorden tot den deftigen boerenstand ; beiden waren ongeveer van denzelfden leeftijd, beiden hadden van familiewege in , de toekomst veel te erven, en om nu maar kort te gaan, 'Zoo was dat van , zelf een huwelijk geworden, waarvan de buitenwereld zeggen ging dat het wel te verwachten was en elk voor zich een goede partij deed, omdat het geld bij geld bracht. Feitelijk waren de Brandenburigs en de Burenga's op elkander aangelegd.
Maar wat men niet wist ? Dat Celie — zoo werd zij gewoonlij'k bij verkorting genoemd — ook nog behoefte aan iets anders had. Dat met geen geld te koopen was, maar ook voor geen geld geruild kon worden. Dat zij bij anderen soms vond, zooals bijv. bij de Rijpkema's, en ook bij Deelstra en ook bij Jetze en Froukje, maar dat zij in eigen huis niet kende. En dat haar Jaloersch kon maken, maar des te meer de leegte in eigen huwelijksleven deed gevoelen. Haar man is niet teer. Burenga is hard. Hard als de kluiten van zijn terp, als de dorschvloer in de schuur. En Burenga was koud. Koud als de rijksdaalders in zijn brandkast, als de steenen van zijn stins. Voor zijn boerderij voelt hij alles. Met welgevallen ziet hij dat glanzend vee in die sappige weilanden, of die rijpende korenvelden in de koesterende zon, of die keurige hoeve, te midden van het frissche groen. Zijn hart gaat op, als , de melk in volle bussen wordt uitgereden naar de fabriek, of vreemde kooplieden van .heinde en .ver komen om zijn stal te bezien en zoo mogelijk te handelen, of wanneer hij op de weekmarkten de collega's ontmoet en dan onder een bittertje de landbouwaangelegenheden en de prijzen der veldvruchten of zuivelproducten met hen bespreekt, of als mede-bestuurder van de boerenleenbank de reusachtige geldsommen in ontvangst neemt en mede-beleggen gaat, die vooral in de' laatste tijden worden ingebracht. Maar daarmede is dan ook alles gezegd. Wat (buiten het vak ligt, en vooral wat tegen het vak ingaat, Iaat hem koud. Hij is op en top boer, en daarmee uit. Maar dat is oorzaak dat vrouw Burenga iets mist, wat .zij elders vindt. De poëzie van het leven ; de zonneschijn op den huwelijksweg, waardoor het huis een tehuis — de dierbaarste plek op aarde wordt

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen