MEDITATIE

In deze woorden wordt er van een tweetal gesproken, en wij doen goed wanneer wij letten op de aanleiding tot de samenstelling van dat tweetal, op de betekenis van dat tweetal, en op de keuze van dat tweetal.
Allereerst vraagt dus de aanleiding tot de samenstelling van dat tweetal onze aandacht.
Pilatus is in nauw gekomen. Jezus is onschuldig —dat voelt hij, maar Hem vrijuit laten gaan, durft hij niet om der Joden wil. Wat moet hij nu doen ? Zoo maar, zonder meer, aan het volk toegeven ? Maar dat is toch óók te kras. Wat blijft er zoo van zijn gezag over ?
Wacht — hij vindt een uitweg. Het was de gewoonte onder Israël, dat op 't Paaschfeest aan één der gevangenen de vrijheid werd geschonken, welken het volk wilde. De stadhouder had deze gewoonte steeds geëerbiedigd en liet het volk elk jaar uit een tweetal kiezen. Als hij nu Jezus eens op dat tweetal zette met iemand, dien het volk toch eigenlijk niet kon kiezen vanwege zijn wandaden, dan had hij kans dat 'hij Jezus vrij kreeg, zonder dat het volk iets tegen hem kon zeggen. En nu waren de omstandigheden hem gunstig. Daar was een zekere Barabbas gevangen genomen, die eens anders leven had genomen — 't kon toch haast niet anders, of het volk moet de vrijlating van Jezus verkiezen, die geen bloed vergoten had, boven die van Barabbas.
En zoo stelt hij dan de vraag : „Welken van deze twee wilt gij, dat ik u zal loslaten ?
Oppervlakkig gezien, lag er in deze vraag geen bijzonders, want elk jaar werd aan het volk de keuze gegeven wie er losgelaten zou worden, maar wanneer wij nu eens dieper zien en letten op den oorsprong van deze gewoonte, dan verstaan wij, dat zij van een geheel eenige beteekenis was, nu Christus daar voorgesteld werd als één van het tweetal.
Wij moeten hiertoe terug naar de instelling van het Paaschfeest. Eens ging in Egypte de slaande Engel alle huizen voorbij, waar er aan de deurposten bloed gestreken was. In die huizen was er een lam geslacht — het paaschlam. Werd het .bloed gemist, dan greep de dood zijn prooi ; maar was het aan de deurposten aanwezig, dan bleef men verschoond van het verderf:
„Wanneer Ik het bloed zie, zal Ik voorbijgaan", had de Heere gesproken.
Er had dus in dien nacht een ruil plaats tusschen den Israëliet en het lam. De Heere verkoos het bloed van het lam, en liet dan Zijn volk vrij.
Wanneer ge nu daarop let, dan kunt ge iets verstaan van. het heilgeheim, dat achter de vraag van Pilatus ligt. Het was de gewoonte gebleven, dat er op het Paaschfeest een misdadiger werd vrijgelaten, als een herinnering aan de verschooning des Heeren over Israël. En thans is het een gansch bijzonder Pascha, want het tegenbeeld van alle paaschlammeren, hét Pascha, zal worden geslacht, namelijk Christus. Het bloed des Lams zal vloeien, waarmee moordenaren, tollenaren en zondaren zullen worden vrijgekocht.
Dit was de diepe beteekenis van Pilatus vraag.
Voor hém was het een noodsprong om zich uit de moeilijkheden te redden, maar God in den hemel gebruikte dien weifelenden rechter om Zijn Raad te volvoeren. Zoo werd het Paaschfeest voor de gemeente van Christus, want voor haar is het bloed van Christus als het bloed aan de deurposten, waarom de Engel des verderfs, de toorn des Heeren, voorbijgaat.
Zijn banden zijn haar verlossing. Zijn striemen haar genezing. Zijn dood is haar leven.
Het is het geheim van het Pascha — het Lam geslacht en de zondaar behouden.
Dit was dus de aanleiding tot het samenstellen van het tweetal.
Wat was nu de beteekenis van dat tweetal ?
Welke beteekenis had het in de eerste plaats voor Christus? Om dit te verstaan, moet ge er op letten wie Barabbas was. Barabbas was een moordenaar, zegt de Schrift. Een woesteling, die zich nóch om goddelijke nóch om menschelijke wetten bekreunde.
Barabbas naast Christus. Een tweetal als van gelijken. Een Satanskind naast den Zone Gods.
Onbeschrijfelijk, diepe vernedering voor den Gezalfde des Heeren is een toeleediging van Zijn heiligheid. Zijn waarheid en Zijn zondaarsliefde. En des te dieper is die beleediging, wijl dat alles moet gelden als barmhartigheid ! Indien ergens, dan zien wij hier, dat de barmhartigheden der goddeloozen wreed zijn. Barabbas of Jezus — is dit niet de vervulling van Jesaja's profetie, dat Hij met de overtreders is geteld geweest?
En wat was 'nu de .beteekenis van het tweetal voor het volk?
Voor het volk was het een onbedoelde gelegenheid om te openbaren hoe nu eigenlijk het onwedergeboren hart tegenover Christus staat. .Het volk zélf heeft het natuurlijk zoo niet beschouwd. Wel neen — het meende, dat het een goed werk deed, door den dood van dien zoogenaamden Messias te eischen ; maar wie de dingen ziet, zooals ze zijn, die kan daar voor Pilatus' rechthuis opmerken wat het natuurlijke hart met Christus doet. En dan moet ge niet denken, dat dat volk te vergelijken is bij de lichtzinnige en goddelooze wereld. Wel neen — dat volk was zoo vroom als 't maar kon. Als ziji bijvoorbeeld Jezus van Kajafas naar Pilatus leiden, dan gaan ze niet in het rechthuis, opdat zij niet verontreinigd zouden worden, maar opdat ze het Pascha eten mochten.
Voilgens de bepalingen der wet mocht er zeven dagen lang in den Paaschtijd geen zuurdeesem in de huizen der Israëlieten gevonden worden — een bepaling, die zij in hun vroomheid ook uitbreidden tot de huizen, waarin ziji een bezoek brachten. Die Joden waren dus zoo vroom als ze maar zijn konden — maar ondertusschen leveren ze Jezus over. Ze zijgen de mug uit en zwelgen den kemel door, en zij kiezen Barabbas, als het tweetal is : Barabbas of Jezus. Zij zijn. dus niet het beeld van de wereld, maar van den eigengerechtigen zondaar, die den buitenkant van den beker oppoetst, maar den binnenkant vuil laat. De Joden voor het rechthuis laten ons zien, dat het bedenken, óók van het vrome, ja, vooral van het vrome vleesch, vijandschap is tegen God.
En wat was nu de beteekenis van het tweetal voor God?
Misschien ziet ge bij deze vraag verwonderd op, en vraagt ge — werkte God dan méé, in wat daar voor het rechthuis gebeurde ? Ja zeker, want hoe zoudt ge anders ooit kunnen verklaren, dat de Vader de vernedering van Zijn Zoon toelaat, indien die gelijikmaking va.n Christus met het uitvaagsel der menschheid niet voor de hemelsche vierschaar werd overgenomen ? Ja, wij moeten nog verder gaan. Vóór dat Pilatus het tweetal uitdacht, bestond het al voor God. Het bestond al van vóór de grondlegging der wereld. Barabbas — Jezus, op één lijn. Zoo ziet God het ook, èn Hij doet dezelfde keuze als het volk. Hij zegt ook : Barabbas los — Jezus gekruist. En. dat is nu de onpeilbare diepte der goddelijke genade. Om Barabbassen tot kinderen Gods te maken, maakl Hij Zijn Zoon tot een Barabbas. .Dien, die geen zonde gekend heeft, heeft Hij zonde voor ons gemaakt, .opdat wij zouden worden rechtvaardigheid Gods in Hem.
En hiermee krijgen wij vanzelf het antwoord op de vraag : welke-beteekenis het tweetal heeft voor den zondaar.
Welk een troost, ontruste van hart, dat 't tweetal niet is : Jezus — en de rijke jongeling, die, naar zijn zeggen, alle geboden Gods van der jeugd af had onderhouden. Want nietwaar — 't is uw klacht, dat ge tegen alle geboden Gods zwaarlijk gezondigd hebt, en niet één er van gehouden. En wanneer ge moest aanwijzen wie uw beeld is — de rijke jongeling of Barabbas, dan zoudt ge geen oogenblik aarzelen om uw vinger naar den laatste uit te strekken, met het woord der oprechtheid : Ik ben die man. Welnu — zie dan eens naar Gabbatha. Daar stond Jezus naast zulk een Barabbas. Zijn indaling in de wereld, is een indaling tot het verlorene, tot het ellendige, tot het diep gevallene. Hij Iaat zich bejegenen, als ware Hij een Barabbas, opdat Barabbas vrijuit zou gaan. Zie, , dat is de beteekenis van het tweetal voor u. Let daar op, neem het ter harte, want het is uw  troost, uw eenige troost in leven en sterven, dat Christus üw plaats heeft ingenomen, opdat gij Zijne zoudt ontvangen voor het aangezicht Gods.
En wat is dan tenslotte de keuze uit het tweetal ?
Mattheüs verhaalt het ons : „En zij zeiden : Barabbas".
Barabbas vrij, zonder dat hij het verdiend heeft, zonder dat hij er iets aan heeft toegedaan — vrij, enkel en alleen door Jezus Christus.
Hier zien we het duidelijk — de keus van het volk, uit vijandschap gedaan, is ook de keuze Gods, maar dan voortgekomen ui. eeuwige liefde tot Zijn volk.
Hebt , ge er wel eens op gelet, dat wij in het Schriftverhaal allen zien optreden, die bij de keuze uit bet tweetal betrokken waren, behalve Hem, over wien het ging, en die er alleen bij kon winnen ?
Wij zien Pilatus — draaiend en wringend om uit de moeilijkheid te komen.
Wij zien de Overpriesters en Schriftgeleerden en Ouderlingen des volks — oproer makend.
Wij zien de menigte — schreeuwend en tierend : niet Jezus, maar Barabbas.
Wij zien ook Christus — zwijgend, dragend, lijdend.
Maar Barabbas zien wij niet.
Hij zit stil in den kerker. Hij wacht het doodvonnis af en weet niets van wat daar op Gabbatha gebeurt.Daar hoort hij voetstappen naderen. Nu zal het einde komen, want het zullen de krijgsknechten zijn, die hem voor de voltrekking van het doodvonnis komen halen. De deur gaat open. Hij zal het hooren : Barabbas, het oogenblik is daar, dat ge voor uw misdaad moet boeten. Maar wat zegt de krijgsknecht ? Barabbas — ge zijt vrij ! Het is Pascha — een ander sterft voor u. Jezus van Nazareth gaat in uw plaats naar Golgotha.
't Is ons onbekend of Banabbas ooit oog gekregen heeft voor de hoogere beteekenis van die persoonsverwisseling, maar dit weten wij wel, dat die krijgsknecht, die hem kwam bevrijden, met een boodschap tot hem kwam, die wij de boodschap des Evangelies noemen. Want dit is het hart van het Evangelie, dat Christus de plaats van den zondaar, en de zondaar de plaats van Christus inneemt. En daarbij is geen sprake van eigen verdienste of gerechtigheid. Gelijk Barabbas door niets zijn vrijlating kon bewerken, zoo wordt de zondaar om niet gerechtvaardigd, zonder de werken der wet. Dit is misschien wel de heerlijkste trek, die ons in Gabbatha's plaatsverwisseling wordt geteekend. Om niet gerechtvaardigd, zoo klinkt 't ons toe. Om niet — dat is het enige woord, dat den zondaar kan redden, want hij heeft niets dat voor God kan bestaan. Om niet — als het zóó kan, dan is er nog zaligheid mogelijk. En Gode zij dank, zoo kan het, door het plaatsbekleedend werk van Jezus Christus.
Maar, lezer, dan moet ge voor God ook een Barabbas willen zijn.
Zeg nu niet, dat dit overdreven is, omdat ge toch nog nooit een moord begaan hebt. Weet ge wat genade doet ? Genade laat u graven in uw hart, en zegt: Graaf dieper, menschenkind, en ge zult nog meer gruwelen vinden. Genade verlicht uw oog, zoodat ge gaat zien dat de kiemen van alle kwaad bij u worden gevonden. En wanneer ge dat ziet, wilt ge voor God een Barabbas zijn — een Barabbas, die echter niets anders te doen heeft dan zich te. verlaten op het plaatsbekleedend werk van Jezus Christus. Een Barabbas, tot wien 't klinkt : Geloof alleenlijik. Geloof, dat Jezus Christus in de wereld gekomen is om de zondaren zalig te maken. — Jezus gekruist — Barabbas vrij.

Oud-Beijerland
J.D. v. Hof

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen