Kleine Luijden

Stel u maar voor een groote, groengeverfde kamer met dito balken, laag onder de verdieping, bij avond verlicht door een groote petroleumlamp. Dan langs de ouderwetsche bedschutting met lofwerk boven de deuren en in de paneelen, eenige Deventerstoelen en een eenvoudige armstoel, met verschuifbare hoofdleuning. Dan eenige schilderijen en een kleine kamerspiegel aan den wand ; de vloer belegd met een groote mat, die echter des Vrijdags en Zaterdags met het oog op de drukte wordt opgenomen. , Dan nog een kachel, waarop het water aan de kook gehouden wordt, en een tafel, waarop het scheer-en knipgerei ligt uitgestald, en ge hebt een vrij getrouw begrip van de plaats, waar baas Mulder reeds sinds tal van jaren zijn eerbaar bedrijf uitoefent, tot tevredenheid van de dorpelingen en zelfs van den meester, die voorheen gewoon was zich in de stad te laten kappen.
Vandaar ook, dat hier in deze rustige, intieme omgeving heel wat afgepraat wordt. Als zoo Zaterdagsavonds de een op den ander moet wachten, en vooral als het dan buiten donker en koud is en hier de kachel lekker brandt, dan zijn er velen die niets geen haast hebben en met genoegen een uur of langer vertoeven, al zou het alleen maar zijn om daardoor het nieuwste nieuws te hooren vertellen en op de hoogte van zijn tijd te blijven. Want baas Mulder weet, wat een ander niet weet. Daartoe leest hij geregeld de nieuwste tijdschriften en bladen, maar kan dan ook spreken over hetgeen in Rusland of Polen of Amerika of Opper-Silezië geschiedt, als was hij er zelf bij tegenwoordig geweest. Heel de buitenlandsche politiek kent hij op zijn duimpje, zoodat al het wereld-gebeuren, voorzoover het althans den volke wordt kond gedaan, ook hier in deze kamer van baas Mulder in behandeling komt. Tot niet geringe verbazing van de eenvoudigen over zooveel ken­nis en geleerdheid als bij den baas wordt gevonden. Die vast knapper is als menige schoolmeester en de heele wereld wel van buiten schijnt te kennen.
't Spreekt van zelf, dat dus vooral de dorpsaangelegenheden hier het onderwerp van gesprek zijn. Toen indertijd op dien bewusten, donkeren winteravond tante Sien hier als een vreemde vogel zonder nest in Zorgvliet was komen neerstrijken, ontging dit geval niet aan de belangstelling der klanten van baas Mulder, en vele van de verhaaltjes, die later omtrent haar en het kind 't welk zij bij zich had, in omloop kwamen, vonden hier hun oorsprong. Doordat de een zei, dat het zóó wel eens wezen kon, en de ander daar nog iets aan toevoegde, en nummer drie toen al ging vertellen dat 't zóó was en niet anders.
Toen kort geleden door Symen en Sjoerd die sprekerij over de maatschappelijke toestanden hier op touw werd gezet, was ook dat onderwerp hier niet van de lucht, vooral niet, omdat het zoo van nabij allen, die hier geregeld kwamen, betrof. En toen direct daarop boer Burenga door een beroerte getroffen werd, lag het voor de hand, dat de eerste de beste gelegenheid benut werd om Sjerp te vragen, of dit ook verband hield met die vergadering, en of 't waar was, dat de boer zich zoo kwaad gemaakt had en ten gevolge daarvan die ongesteldheid kreeg, waardoor hij wellicht voor zijn geheele leven gebroken zou zijn.
Bij dergelijke gesprekken hield baas Mulder zichzélf gewoonlijk op den achtergrond. Vooreerst omdat zijn voet onder allemans tafel stond, maar dan ook, omdat hij vooral in de laatste tijden tegenover enkele welgestelde dorpelingen als Rijpkema en Burenga en anderen nogal verplichtingen had.
Want hoe vroolijk en gezellig het in den scheerwinkel doorgaans ook mocht zijn, 't was in het leven van Mulder niet meer wat het voorheen is geweest, toen hij zich hier als barbier en haarsnijder vestigen ging.
Enkele jaren geleden — 't was bij een griep-epidemie, toen zoovelen in de kracht der jaren na weinige dagen van lijden bezweken —, werd óók zijn vrouw door deze gevreesde ziekte aangegrepen en stierf. Dat was een zware slag. Toen is de zaak gedurende een viertal dagen gesloten geweest, en toen zij weer geopend werd, was de groote fleur er uit. In den beginne durfden de klanten niet veel praten en maakten daarom ook maar dat zij zoo spoedig mogelijk weer wegkwamen. De gesprekken die er nog al gevoerd werden, liepen al maar over sterven en over besmette!ijke ziekten en over de vele slachtoffers die de griep maakte, en sommigen schenen zelfs in het begin geen behoefte aan Mulder te hebben uit vrees voor besmetting. Want dat de griep besmettelijk was, dat wist elk en was duidelijk bewezen, zoodat oppassen de boodschap was.Toch was er voor Mulder nog één lichtpunt. Hij had Bet nog, en Bet was zijn oogappel. Eigenlijk al van jongsaf aan. Vooreerst omdat zij alléén was, en dan omdat zij naar zijn moeder genoemd was, en dan ook omdat zij mooi was. Want Bet was mooi, dat wist elk. Heel Zorgvliet sprak daarover, en hoe ouder zij werd, hoe schooner zij opgroeide. Natuurlijk wist Bet dat zelf ook wel. 't Was haar al zoo vaak gezegd, en anders zei de spiegel 't wel, waar zij hare beeltenis ontelbare malen op den dag in weerkaatsen liet om meteen te zien of het haar wel goed zat en of het kleed, dat gedragen werd, wel in overeenstemming was met kleur en taille.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen