Kleine Luijden

Weer trad een stilte in. Ook de natuur scheen te luisteren. Slechts een enkele vogel in den vlierboom zong een lied. 't Was of alles samenwerkte om de klanken der eeuwigheid diep op te vangen en niet meer kwijt te worden. „Maar nu moet je toch eerst eens je melk drinken, kind, en dan een dutje nemen hoor ; wij hebben al veel te veel gepraat", — zei Sien
" 'k Zou ook nog graag iets anders willen, tante."
„Wat dan ? "
„Dat wij samen baden of ik ook iets van de heerlijkheid Gods mag zien, om te gelooven."
En toen zijn die vier handen samengevouwen, en toen is er gebeden uit de diepte van een hart dat, zélf door lijden geheiligd, de verborgenheden des koninkrijks heeft leeren kennen, en worstelde om het behoud eener zoekende ziel. Waarbij de Engelen Gods met saamgevouwen vleugelen zullen geluisterd hebben, omdat het ging om de zaligheid van een mensch, en er blijdschap in den hemel is, als één zondaar zich bekeert.
Een vredige glimlach kwam over het gelaat van Bet, toen het „amen" werd uitgesproken. Zonder een woord te spreken, drukte zij zacht de hand van hare verpleegster, wier geestelijke hulp haar nog oneindig meer waard was dan de lichamelijke zorg. Ach, dat alle verpleegsters iets van de liefde van Christus aan hunne harten leerden kennen, hoe geheel anders zou de ziekenverpleging en de „Groene-Kruis-arbeid" worden.
Toen viel de kranke in slaap. Rustig, als een kind bij zijn moeder. Slechts met moeite kon tante Sien .hare hand los maken, om daarna zelf ook eenige oogenblikken te rusten. Wat was Gods weg wonderlijk met haar. Nu zat zij hier weer bij het bed van een jong leven, maar dat voor zichzelf overtuigd was, dat het niet oud werd. En opnieuw mocht zij een uitdeelster zijn van de menigvuldige genade Gods. Wie had dat eenige jaren geleden, toen zij hier als een verschoveling kwam, kunnen denken ? Hoe meer zij daarover peinsde hoe wonderlijker het haar werd, doch hoe grooter ook haar dank jegens Hem, van Wien zij vroeger als meisje wel gezongen had :
Die wolken, lucht en winden. Wijst spoor, en loop, en baan, Zal ook wel wegen vinden. Waarlangs uw voet kan gaan.
Evenwel had zij niet lang gelegenheid te mijmeren. Zachte voetstappen op het gras deden haar plotseling opschrikken, en vóór zij het eigenlijk wist, stond dominé Randwijk voor haar, die kwam om de patiënt te bezoeken. Een hoog rood overdekte haar. Hoe het kwam wist zij niet, maar in de tegenwoordigheid van den dominé kleurde zij in het begin altijd. Aanstonds echter had zij hare tegenwoordigheid van geest terug, en terwijl zij. met een vingerbeweging naar den mond hem den wenk gaf om niet te spreken, stond zij meteen op, om hem voor te gaan naar binnen. In langen tijd hadden zij elkander niet ontmoet en nog nooit zon­ der derden als thans. Geregeld was Sien 's Zondags onder het gehoor en genoot vooral in de wintermaanden van de wekelijksche bijbellezingen, en dominé Randwijk had van zijn kant haar meermalen bij de zieken ontmoet en overal van hare opofferende liefde gehoord, doch nog nimmer was het tusschen hen tot een vertrouwelijk gesprek gekomen, gelijk dat tusschen een herder dèr gemeente en de leden het geval kan zijn als daar wederzijdsche liefde en vertrouwen is.
Toch was het alsof het gesprek niet vlotten wilde.
„Is Mulder van huis ? " — vroeg dominé. „Ja dominé ; vanavond hoopt hij evenwel terug te komen."
„En hoe maakt Bet het ? "
Daarop volgde een korte mededeeling van het ziekteverloop, met hare eigene uitgesproken verwachting.
„En is Bet voor de eeuwigheid klaar ? " Met enkele woorden deelde tante Sien daarop iets mede van haar gesprek.
Opnieuw pauze, 't Was alsof zelfs dominé zoeken moest naar woorden, hoe goed hij anders ook met allerlei slag van menschen wist om te gaan.
„.En bevalt het hier in Zorgvliet nog al­ tijd goed, Sien? "
„O ja, ik geloof dat mijn weg hier werd heengeleid, en dan is het altijd goed." „En Henkie? "
Hier verhelderde het gelaat van Sien. „Die jongen is hier zoo thuis ! Gewoonlijk zit hij te lezen of anders vindt hij wel iets uit. Meester zegt dat hij bizonder aanleg heeft voor muziek en teekenen. Aan den eenen kant spijt het mij, dat hij zooveel van mijn tegenwoordigheid verstoken is, maar Sander en de familie Rijpkema vergoeden hem dubbel en dwars dat gemis.
„En wat is je plan met hem voor later ? " „Ik weet het niet ; zoo de Heer het wil. Voor de rest heeft Rijpkema al gezegd dat ik mij nergens ongerust over behoefde te maken. Hij bedoelde wat de geldzorgen betrof."
„Edele menschen, daar op „Olga-State". „Zeg U dat wel ; maar alle menschen zijn voor mij zoo goed dominé.
„Weet je wel, Sien, dat je zelfs het hart van Burenga veroverd hebt ? "
„Neen, waarmee ? "

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen