Kleine Luijden

„Omdat je onlangs daar voor geen geld woudt dienen. In het begin was men daar geraakt over, maar nu is 't juist andersom, en nu zal je er een potje kunnen breken. Zoo zijn ze daar".
„Men heeft mij anders voor niets te bedanken".
Weer pauze. Daarop trok dominé de stoute schoenen aan. „Mag ik je eens iets vragen, tante Sien ? "
„En dat is? " „Kunnen wij elkander ook eerder ontmoet hebben, dan hier in Zorgvliet ?
Met een scherp, doordringend oog zag zij daarop den vrager aan.
„Diezelfde vraag heb ik mij menigmaal gedaan" — was haar antwoord. „Soms meen ik uw beeltenis, zelfs den klank van uw stem mij te herinneren, maar dan ben ik den draad óók weer kwijt. Eigenaardig, dat u hetzelfde hebt".
„Herinner je misschien ook een gebeurtenis, nu jaren geleden, op een nacht, in Utrecht ? "
Als van 't weerlicht getroffen, zoo schrok zij. Haar gelaat werd als een lijk ; hare knieën knikten ; hare lippen beefden, terwijl zij zich met moeite kon beheerschen. Als was het gisteren gebeurd, zóó stond dat nachtelijk tafereel haar voor de aandacht, toen zij scheen overgeleverd aan het woest geweld van een onverlaat, maar op 't laatste oogenblik een onbekende jongeling tusschenbeiden kwam om haar te ontzetten. Doch zij zag óók meer. Zij zag ook, hoe haar belager in razernij naar het mes greep en haar redder neersloeg. Toen is hij gevlucht, en toen heeft ook zij, zéér tegen haar wil die plek in allerijl moeten verlaten om zoo spoedig mogelijk den vreemde in te trekken, en zoo is zij nooit gewaar geworden, wie het was die haar bevrijdde, noch welke gevolgen die verwonding gehad heeft. Want wel heeft zij alle moeite gedaan om uit de nieuwsbladen iets naders dienaangaande te vernemen, doch tevergeefs. Te midden van den wild bruisenden stroom van het leven, waarin de gebeurtenissen als bij een film in vliegende vaart elkander opvolgen, is een dergelijk. voorval een bagatel, waarover niemand zich verder druk maken kan. Immers, wat beteekent één mensch te midden van de massa, en als de een verdwijnt, komt de ander in zijn plaats !
Doch nu ziet zij plotseling vóór zich den man, wiens beeltenis in dien rampzaligen nacht slechts als een schim voor haar stond, maar die niettemin als een vaag beeld haar bijbleef, en een indruk op hare ziel scheen te maken, welke onuitwischbaar was. „Dus u was dien nacht mijn redder", — stamelde zij na eenige oogenblikken.
„'k Heb het dus wél goed ? "
„Ja, die vrouw was ik".
„'k Hoop niet, dat ik je met die herinnering leed bezorg, want dat is allerminst mijn bedoeling geweest, en zooals je ziet heeft dat avontuur voor mij in het geheel geen verkeerde gevolgen meer. Het heeft, integendeel, mij zegen gebracht, omdat het mij nader bracht tot God. Verontrust je dus in het geheel niet; alleen als het niet te veel gevergd is, zou het misschien voor je zelf geen verlichting zijn, 't hart te ontlasten aan iemand, die .het goed met je meent ? Versta mij wél, Sien, ik wil nu evenmin als bij onze eerste ontmoeting ten huize van Deelstra, geheimen afdwingen, en als je mocht meenen dat ook een verder zwijgen wenschelijk is, zeg het dan gerust, doch bij ervaring weet ik hoe zwaar het zijn kan, altijd in zichzelf te begraven, wat toch beter was aan anderen mede te deelen. Omdat dit verlichting van last kan geven en vaak ook het leven in een andere richting leidt".
Gedurende enkele minuten werd er een zware strijd in haar ziel gestreden. Een hoorbare stilte volgde, alleen onderbroken door 't gestaag getik van de oude Friesche klok. Alles wat dominé Randwijk gezegd had, was waar. Duizendmaal had zij zelf óók zoo gedacht, ja, er waren dagen in haar leven geweest, dat zij er naar verlangde om aan een vertrouwd adres haar verleden mede te deelen en den sluier op te lichten die over haar vervlogen leven hing. Alleen de eerbied voor de dooden en de naspraak der menschen hield haar tot nog toe hiervan terug. Had het leven haar niet geleerd, voorzichtig te zijn en vooral toe te zien wien zij hare hartsgeheimen openbaarde ? Had zij niet bij ervaring, dat de menschen vaak zijn gelijk de baren, en het steunen op menschen, zelfs op prinsen, zoo de Schrift zegt, enkel ijdelheid is ? En zullen er opnieuw geen oude wonden worden opengereten, die hier in Zorgvliet, door de vriendschap van zoovelen, bezig waren te heelen ?
Daar stond echter tegenover, dat zoo ergens, dan hier ondervonden was, dat er toch ook nog edele harten gevonden werden. Vooral bij degenen die iets van het geloofsleven hadden leeren kennen, dat zich toch openbaren moet in het leven. En onder allen, die hierbij een éérste plaats in nam, kwam thans meer dan ooit dominé Randwijk te staan. Was hij niet het middel in Gods hand geweest, waardoor voor haar, den bewusten nacht een ander tijdperk aanbrak ? Had hij toentertijd zijn leven niet voor haar gewaagd, hoewel hij haar niet eens kende ?
Zou zij dezen man iets kunnen weigeren ?

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen