Kleine Luijden

Vader was afkomstig uit een gewone burgerfamilie, die in Thuringen een rustig boerenleven hadden, zonder buitensporigheden, maar moeder kwam uit de aristocratische kringen, waar weelde en overvloed iets was dat vanzelf sprak. Vandaar dat hun huwelijk plaats had tegen het uitdrukkelijk verbod harer familie. Zij kon er maar, vast op rekenen, dat hierdoor voor goed , de band met de overige leden van het gezin verbroken werd, en van al de bezittingen haar niet meer zouden worden gegeven, dan de wet uitdrukkelijk voorschreef. Voor de rest zou men haar onterven, en niet meer als kind en bloedverwant erkennen.
Al deze dreigementen waren echter niet in staat mijn moeder van haar voornemen te doen afzien. Integendeel, juist deze tegen werking prikkelde haar te meer. Voor den kunstenaar, die met zijn meeslepende melodieën haar als betooverde, had zij een bijna afgodische liefde, en zoo is het gebeurd, dat niettegenstaande het verschil in stand en ook in leeftijd, — mijn moeder was bijna tien jaar jonger dan vader — het huwelijk dóór ging. Vanaf dien dag was evenwel het ouderlijk huis voor haar gesloten, zoodat zelfs de berichten van overlijden haar alleen langs officiëelen weg toekwamen. Nimmer heeft zij hare ouders meer ontmoet, omdat het haar nooit vergeven is, dat zij zóó haar eere, en daarmede die van den ganschen stamboom, weg wierp. Als een wilde loot, werd zij eenvoudig afgekapt, om voortaan te doen, alsof zij niet meer bestond. De eerste jaren van hun huwelijk schijnen nog al gelukkig te zijn geweest. Ik weet er slechts heel weinig van ; niet meer dan mijn moeder bij enkele gelegenheden eens bij brokstukken aan mij mee deelde. Mijn vader gaf veel concerten, zoowel in ons land als ook in Parijs, Brussel, Berlijn en andere voorname buitenlandsche steden, waarbij veel geld verdiend werd. In de eerste tijden reisde moeder met hem mee, om te deelen in den roem, welken hij overal inoogstte, doch toen een paar jaar na hun huwelijk mijn komst verwacht werd, vond men beter dat moeder zich ergens  ging vestigen, óók omdat het reizen haar erg scheen te vermoeien, en werd Utrecht tot woonplaats gekozen.
Daar zag ik dus het eerste levenslicht en daar ben ik opgegroeid. Intusschen werd de band, die er tot nog toe bij mijn ouders bestaan had, gaandeweg losser. Het reizend leven heeft altijd zijn gevaren, maar vooral dat van een kunstenaar, die bewierookt wordt en soms in één avond handenvol geld verdient. Gewoonlijk volgde op de te geven concerten een napret, welke vaak tot diep in den nacht duurde en waarbij vooral de wijn een rol speelde. Ook scheen mijn vader indertijd vooral door de toekomstige rijkdommen van moeder te zijn verlokt, om haar tot vrouw te nemen. Hoe het precies geweest is, weet ik niet, en u begrijpt dat het mij niet tot in bijzonderheden is medegedeeld. Maar feit is, dat mijn ouders langzamerhand van elkander vervreemdden, vooral toen enkele jaren na mijn geboorte moeder kwam te lijden aan een ongeneeslijke kwaal. Steeds zeldzamer kwam vader thuis, met al grooter tusschenpoozen, en gewoonlijk was het een opluchting als hij weer heen ging. Want hoe langer hoe meer bleek het, dat zijn leven niet soliede was, en hij aan lager wal geraakte. Eerst stuurde hij geregeld geld over, doch ook dit verminderde gaandeweg, zoodat mijn moeder ongetwijfeld kommervolle dagen heeft doorleefd.
Ik zelf herinner mij slechts weinig uit dien tijd. Zooveel mogelijk werd alle leed voor mij verborgen gehouden, en daar het mij niet aan speelgoed ontbrak, 't welk veel fraaier en duurder was dan dat van mijn vriendinnetjes, vroeg ik naar niets. Alleen herinner ik mij, dat moeder soms zeer bedroefd kon zijn en dan ook mij alle lust verging. Ik schreef dat alles echter toe aan hare ongesteldheid, daar zij steeds meer het bed moest houden, en ik dientengevolge al minder in haar gezelschap kwam.
Wat zou ik er voor geven, als het mij vergund was, nog eens met haar te spreken, en een antwoord te krijgen op zoovele vragen, die na dien tijd honderdmalen door mij gedaan zijn. Helaas, niemand is er, die mij daarover nader kan inlichten. Wél geloof ik, dat zij nog eens geprobeerd heeft in nieuwe relatie met de familie te komen, en flauw herinner ik mij, dat wij eens bezoek van een vreemden heer gehad hebben, die heel lang met moeder in de slaapkamer gesproken heeft, maar wie hij was en wat hij kwam doen, is mij niet gezegd.
Vanaf dien dag werd echter haar toestand steeds slechter, terwijl ook de verwijdering van mijn vader sinds dien dag zichtbaar toenam. Slechts één of tweemaal is hij sinds dien tijd nog thuis geweest, — de laatste maal gekleed in een heel licht pak, met breed gouden ketting in het vest en zware ringen aan den vinger. Ook herinner ik mij dat hij zeer vreemd deed, en ik bang voor hem was. Toen ik den volgenden morgen op kwam, was hij al weer vertrokken en heeft mijn moeder hem ook. niet weer gezien. Als ik mij evenwel niet vergis, is dat voor haar een verlichting geweest. Van achteren heb ik begrepen dat zij een gebroken leven had en gebogen ging onder een kruis waarvoor hare kracht niet bestand was. Zij is in den strijd van. het leven bezweken."
Hier hield tante Sien een oogenblik op, en tuurde in diepe gedachten verzonken door het raam, alsof zij zich zelf ging afvragen of het wel goed was al die herinneringen op te halen en aan anderen mede te deelen. Toch was het, alsof het haar ruimte gaf en dominé Randwijk kon zij immers vertrouwen ?

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen