Schriftverklaring

In het voorafgaande vers heeft Paulus gezegd : zoovelen als er door den Geest Gods geleid worden, die zijn kinderen Gods. God leidt Zijne kinderen door Zijn Woord en Geest. Daarom vraagt ook de dichter :
Welnu, die Heilige Geest is het, die arme zondaren leidt op den weg van het kind
Heer, ai maak mij Uwe wegen. Door Uw Woord en Geest bekend
Als de Geest den mensch in het Woord Gods inleidt, leert hij daarin zijn beeld te zien : het beeld van den armen zondaar. Maar de Heilige Geest openbaart hem in dat Woord ook het beeld van Hem, die op de markt te Kapernaüm kon getuigen : Wie overtuigt Mij van zonde ?
Onder de leidingen des Heiligen Geestes leert dan ook de ontdekte zondaar den strijd aanbinden tegen alle zonde en alle ongerechtigheid.
De Heilige Geest leidt den zondaar, die moet klagen : Ik ellendig mensch, naar het kruis van Golgotha om hem daar te leeren danken : Ik dank God door Jezus Christus onzen Heere.
De Heilige Geest neemt alles uit den Vader, maar doet dan ook alles tot den Vader wederkeeren, gelijk geschreven is : uit Hem, door Hem en tot Hem zijn alle dingen.
In vers 13 heeft Paulus gezegd, dat degenen, die naar het vleesch leven, sterven zullen, maar degenen, die door den Geest de werkingen des lichaams dooden, zullen leven. schap Gods, waar wordt geleerd om werkingen des lichaams te dooden.
Het is geen geest der dienstbaarheid wederom tot vreeze, maar het is de Geest der aanneming tot kinderen, door welken zij roepen : Abba, Vader.
Bij den Geest der dienstbaarheid wederom tot vreeze hebben we stellig te denken aan den Heiligen Geest gelijk deze zich openbaarde onder de wet der schaduwen.
Niet dat Abraham, Izaak, Jacob, Jesaja en Hizkia geen kinderen Gods zouden zijn geweest. Zeker, ook de vromen van het Oude Verbond waren kinderen Gods. Maar zij wandelden nog niet in het volle klare licht des Evangelies. Hunne vreeze Gods was nog wettisch getint.
De donder van den Sinaï klonk hun in de ooren.
Er was een reikhalzen naar de komst van het beloofde vrouwenzaad. En ook de vromen van den ouden dag hebben dit alles geleerd onder de leiding des Heiligen Geestes. Maar toch werden ze nog als onmondige kinderen beschouwd. Er lag in hunne verhouding tot den Heere iets knechtelijks. Zegt niet de apostel in zijn brief aan de Galaten : „Zoolang de erfgenaam een kind is, zoo verschilt hij niets van een dienstknecht, hoewel hij heer is van alles. Maar hij is onder voogden en verzorgers tot den tijd van den vader te voren gesteld." Zulke kinderen weten eigenlijk nog niet goed hoe rijk hun vader is. Neen het wordt veeleer onder strenge tucht evenals de knechten opgevoed. Bij elke handeling wordt het herinnerd aan zijn schuld tot dienstbaarheid. Noemde daarom de vrome Israëliet God zijnen Heere, Jezus Christus heeft ons den Vadernaam verklaard en de discipelen leeren bidden : „Onze Vader, die in de hemelen zijt". In dat zelfde hoofdstuk van den brief aan de Galaten, hetwelk we boven noemden, lezen we dan ook : "maar wanneer de volheid des tijds gekomen is, heeft God Zijn Zoon uitgezonden, geworden uit een vrouw, geworden onder de wet, opdat Hij degenen, die onder de wet waren, verlossen zoude, en opdat wij de aanneming tot kinderen zouden verkrijgen."
Nog eens, de Heilige Geest is dus vanaf den dag van het Pinksterfeest de Geest van het kindschap of nog liever gezegd van het zoonschap. Die Geest doet roepen : Abba Vader Abba was de Hebreeuwsche of liever de Aramesche naam voor vader. Paulus gebruikt nog al eens dat gevoelvolle woord. Hij laat er dan in zijn Grieksche schrijftaal ook nog weer „vader" op volgen. Sommige lezers hebben misschien wel eens gedacht, dat het lieve vader zou beteekend hebben. Dit is echter niet juist. Het is dus eigenlijk Vader; ! Vader ! Het ééne in het Aramesch en het andere in het Grieksch. Heeft de apostel dit gedaan uit voorliefde voor den schoonen naam Abba, om dien te behouden, Of heeft hij het misschien gedaan om te laten gevoelen dat er in Christus Jezus voor Jood en Heiden toegang is tot Gods Vaderhart ?
Die Geest getuigt met onzen geest, dat wij kinderen Gods zijn. Het is dus Gods Geest, die aan een kind van God leert, dat God zijn Vader is, maar die ook met den geest van dat kind van God getuigt, dat het waarlijk "een kind Gods is. We zouden het kunnen uitdrukken met deze woorden : Gij zijt mijn Vader, en ik ben Uw kind.
Hoe die Geest dat getuigt, vermeldt de apostel niet. We erkennen, dat God niet aan de middelen gebonden is. Maar ook zij opgemerkt, dat het Gode behaagd heeft om de samenstemming van Go4s Geest met den geest van Gods kind te bewerken door de middelen der genade, m.a.w. door Woord en Sacrament, op verborgene wijze geheiligd aan het hart.
Helaas wat is er weinig geloofsverzekerdheid in onze dagen ! We vinden nog wel zoekende zielen in menige gemeente, maar zoo weinig bevestigden in de genade. Hoe zou het komen ? We moeten allereerst wijzen op de vrijmacht Gods. We lezen van Heman, dat hij van zijn jeugd af doodbrakende was en twijfelmoedig. Hij droeg de vervaarnissen. Van anderen lezen we weer van een ruimeren weg.
Afgezien van de vrijmacht Gods willen we er voor ditmaal alleen nog dit van zeggen, dat een vastkleven aan de zonde, een koesteren van bepaalde zonden na ontvangene genade alle geloofsverzekerdhéid ten eenenmale wegneemt.
Neen, Gods Geest stelt nooit gerust op de paden der zonde. In den catechismus lees ik o.a. deze zinsnede : dat elk van zijn geloof uit de vruchten verzekerd zij.
Dit geeft vrijmoedigheid om te zeggen, dat God ons niet dan uit de heiligmaking van het kindschap Gods verzekeren wil.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen