De kleijne Luijden

Deze zat intusschen met stille aandacht te luisteren en zweeg, ook toen zij een oogenblik hare mededeelingen staakte.
„Mijn verhaal zal u erg romantisch lijken, " — zoo vervolgde zij, „maar het is de nuchtere waarheid die ik u vertel. Vergun mij u verder alleen de hoofdgebeurtenissen mee te deelen. Nog ongeveer drie jaar heeft het lijden mijner moeder geduurd. Af en toe had zij veel pijn en sliep bijna nooit. Slechts zelden kwam er iemand bij haar. Het groote huis, dat wij eerst bewoonden, was reeds lang door een kleiner verwisseld, en vele, rijke meubelen afgeschaft. Naar mij later duidelijk werd, is dit alles uit armoede gebeurd, daar vader bijna nooit meer geld zond en de familie in 't geheel niet naar haar omkeek. De cenige die nog kwam, was een predikant, die haar kende en haar woorden van troost sprak. Voor de rest leefden wij vergeten.
't Was op een guren Novemberdag, dat ik 's avonds in plaats van mijn huiswerk voor de school te doen, aan haar bed geroepen werd. Toen wij samen waren, nam zij mijn hand in de hare en zei mij wat ik doen moest als zij er niet meer zijn zou en vader voor dien tijd niet thuis kwam. Bovenal smeekte zij mij om nooit met slecht gezelschap om te gaan en nimmer te vergeten om te bidden. Voor vader moest ik trachten altijd goed te zijn, en mocht ik naderhand nog eens met hare familie in aanraking komen, dan moest ik deze voor haar vergeving vragen voor alles wat voorbij was en tevens zeggen dat zij alles vergeven had. Toen richtte zij zich met moeite op en haalde van onder het dek een klein kistje, blijkbaar afkomstig uit de goede dagen van weleer.
Daarin lag haar Bijbeltje, benevens een halssnoer met paarlen en nog eenige kostbaarheden. Herinneringen aan het verleden. Toen nam zij den Bijbel, en zei met zwakke stem : „wat er ook in je leven komen mag kind, houd je daaraan vast, en vergeet nooit, dat je stervende moeder daarin alleen haar troost en kracht gevonden heeft. Hier heb je hem".
Meteen haalde tante Sien een gebonden Bijbel met goud op snee te voorschijn, en liet hem dominé Randwijk zien. Op den lederen band stond een familiewapen afgedrukt. De gouden sloten en haken waren weggenomen. „Die heb ik eens uit armoede moeten verkoopen, toen ik teneinde raad was" — lichtte zij toe.
Maar in den Bijbel waren altemaal aanteekeningen, die duidelijk weergaven hoe getrouw hij gebruikt was, terwijl menige bladzijde de sporen droeg van de tranen, waarmede zij gelezen waren.
„'t Is mijn kostbaarst kleinood" — vervolgde Sien — „en ook ik heb ondervonden wat moeder mij dien avond zei. Toen ook ik in later jaren tijden doorleefde, waar in ik soms der wanhoop nabij was, heeft dit Boek met zijn onschatbaren inhoud mij staande gehouden.
Daarop herinner ik mij nog hoe moeder mij lang en innig aankeek, waarop ik in schreien uitbrak, en dat zij mij toen naar zich toehaalde. Doch ook slechts 'n oogenblik. Alsof zij vreesde dat ik van haar besmet zou worden, zoo liet zij mij los en stuurde mij zelfs zonder kus met mijn schat, naar m'n eigen kamertje. Ach, ik begreep nog niet wat dat voor haaf geweest moet zijn, en welk een offer tóén gebracht werd. Dienzelfden nacht stierf zij. Zonder dat iemand haar in de laatste oogenblikken lafenis bood of den doodsstrijd ging verlichten. O, wat kan het leven hard zijn ! Bij den dominé, die door de meid ontboden werd, waren eenige adressen bekend, waarheen bericht van het overlijden gedaan werd, maar mijn vader was, naar ik later hoorde, op een kunstreis te Milaan. Een paar dagen later volgde de begrafenis. Alleen de predikant ging mee naar het graf, en toen men terug kwam, werd besloten dat ik met hem naar huis zou gaan en de meid naar hare ouders. Zoodra er nadere berichten van vader kwamen, dien men getelegrafeerd had, kon verder worden gehandeld.
Een week later kwam hij aan de pastorie en eischte mij op. Ik was een flinke, gezonde meid, met aanleg voor muziek, die bovendien voordeelig opgroeide, en ik moest de wereld zien. Niettegenstaande de raadgevingen en waarschuwingen van den man, die tot ih«t laatste toe de eenige welmeenènde vriend van mijn moeder geweest was, werden al de nog overgebleven bezittingen te gelde gemaakt en ik gedwongen hem op zijn tochten te vergezellen. Met moeite gelukte het mij mijn schat bij den dominé verborgen te houden, tot ik zou weêrkomen om dien op te vragen. En toen is mijn zwervend leven begonnen. In den beginne vond ik het prettig zoo van de eene plaats naar de andere en van het eene land naar het andere te reizen, en kennis te nemen van allerlei toestanden. Gewoonlijk logeerden wij in hotels, terwijl ik 's avonds mee mocht, als mijn vader, soms voor een uitgelezen publiek, in vereeniging met andere heeren en ook wel dames, concerten gaf in schouwburgzalen of kathedraals. Dat was een ander leven dan op ons stille grachtje in Utrecht, waar elke dag gelijk aan den vorigen was, en mij .maar weinig genot ten deel viel. Toch voelde ik, dat er iets haperde. O, als mijn vader voor 't klavier zat, óf ook wel de viool hanteerde, dan wist hij tonen aan het instrument te ontlokken, die fijn besnaarde zielen meesleepten en ook mij in vervoering brachten. En als dan na afloop soms een daverend applaus klonk of een krans of bloemstuk hem - van het bewonderend publiek te beurt viel, dan gloeiden mijn wangen en deelde ik in zijn roem, maar dan kwam er vaak zoo veel daarna wat al mijn blijdschap en hooge stemming wegnam.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen